Zappos: Delivering Happiness

Een keer wat anders; namelijk een boekbespreking op piks.nl. Waarom? Omdat ik dat _moet_ doen. Ik heb dat namelijk beloofd aan Tony.

Tony? Ja Tony Hsieh heeft een bedrijfje dat vrij succesvol schoenen verkoopt via internet. Klein bedrijfje. Iets meer dan een miljard dollar omzet per jaar. Het heet Zappos. In Nederland misschien niet erg bekend omdat ze hier niet leveren. Maar in de USA een house-hold name en zo groot en belangrijk dat Amazon (die kent u vast!) het nodig vond ze in 2009 in te lijven. Die inlijving was weer een nieuw hoofdstuk in het turbulente bestaan van het nog vrij jonge bedrijf en zette Tony aan het denken om al die hoofdstukken eens echt op papier te gaan zetten met als resultaat het boek: Delivering Happiness. Daar zal ik het in deze blogpost dus over hebben (lees aan het eind waarom ik dat ‘moet’) én ik geef ook nog eens een exemplaar weg aan één van de lezers van dit blog. Ik zal ook daarom niet teveel spoilers in dit stukje stoppen.

Zappos
Het boek verteld oa over Tony’s jeugd en zijn weg naar Zappos toe. Dit alleen al is een bijzonder en inspirerend verhaal dat je vanuit de 80s via Harvard dwars door de internetbubbel heen voert. Maar dat laat ik lekker aan u zelf over om te lezen.
Het boek gaat eigenlijk vooral over zijn bedrijf dat hij van de grond af opgebouwd heeft (met 2 anderen). Tony probeert te vertellen welke keuzes en offers hij gemaakt om het bedrijf te maken tot wat het is. Om het bedrijf Zappos te begrijpen is het belangrijk om te weten HOE ze hun werk doen in plaats van WAT ze doen. En dat maakt het juist zo interessant. Want Zappos doet het volgens mij radicaal anders dan elk ander bedrijf dat ik ken.
Zappos verkoopt dus voornamelijk schoenen; maar dat is eigenlijk maar bijzaak. Wat ze vooral verkopen is personeel en klantbeleving. De filosofie hierachter is; tevreden personeel = tevreden klanten = terugkerende klanten. En hier gaan ze heel ver in. Zo kun je bijvoorbeeld bij Zappos schoenen kopen en die mag je 365 dagen (1 jaar) ‘op zicht’ hebben en als ze je dan toch niet bevallen dan stuur je ze gratis terug en krijg je je geld terug! Het komt dus soms voor dat klanten afgetrapte schoenen terug sturen en hun geld terug krijgen. Maar dit is slechts een klein deel van de klanten omdat de rest loyale, tevreden klanten zijn.
Ook zijn verzend en retour kosten bij Zappos gratis. Dit betekend dat klanten soms (bijv. voor een bruiloft) wel 8 paar schoenen bestellen en er 7 terug sturen. Thuiswinkelen to the extreme zeg maar. En Tony doesn’t mind. Dit zijn 2 voorbeelden van een klantgerichtheid die uniek is. Het idee is dat je de mensen geen schoenen verkoopt maar een stukje geluk (happiness). Als de postbode met een pakje van Zappos komt gaat je hart sneller kloppen. Die witte doos met zwarte letters maken je blij. Ook het feit dat je 24/7 mensen van Zappos kunt bellen (al is het om pizza te bestellen; je wordt geholpen!) die 100% voor je klaar staan creëert een binding met de klant die ongekend is. En dit vertaald zich terug in de omzet.

Happiness
De hele bedrijfsvoering is dus gericht op “klant happiness” maar Tony is van mening dat dat niet kan zonder dat je happy personeel hebt. Je had vast al geraden dat werken bij Zappos waarschijnlijk niet te vergelijken is met een ander bedrijf. Ze hebben unieke bedrijfscultuur. Met eigen regels en geboden (“be a little weird!”) en ruimte voor zelf ontplooiing. Het boek staat vol met voorbeelden en anekdotes hierover; wat erg leuk is om te lezen maar het zet je ook aan het denken. Ik kijk inmiddels daardoor heel anders tegen bedrijfscultuur en het belang hiervan aan.

Dus ja, het boek gaat over internet, het gaat over een website, maar het is vooral een inspirerend verhaal waardoor je anders naar zaken gaat kijken. En of dat verhaal nou over een bedrijf gaat of een sociologische studie (zoals Gladwell doet); je blik verbreden kan op verschillende manieren. En dit is er een van. Het boek is door Tony Hsieh zelf geschreven en op sommige punten merk je dat (hij is geen schrijver) maar de inhoud van wat ie te vertellen heeft maakt dat meer dan goed. Kortom: een dikke aanrader. Lees hier meer.

Win een exemplaar!
Als je nu dus nog aan het lezen bent; is je interesse vast genoeg gewekt om het boek nu zelf te willen lezen. En dat kan beste bloglezer! En wel om de volgende reden.

Ik volgde Tony al een tijdje op twitter (gewoon omdat ie veel te melden heeft) en toen bekend werd dat ie een boek aan het schrijven was wist ik dat ik die wou lezen. Een paar maanden geleden deed hij een oproep op twitter of er mensen met blogs waren die zijn boek wilden lezen en hier een (eerlijke) review over wilden schrijven (deze bent u NU aan het lezen). Daar had ik wel oren naar; dus formuliertje invullen en wachten. Paar weken later. Jawel een pakketje (wat een ‘happiness’)! En tot mijn verbazing zaten er niet 1 maar 2 boeken in het pakketje! Ik dacht dat is vast een foutje (maar dat was nog voordat ik zijn boek gelezen had); maar het begeleidend schrijven maakte veel duidelijk.
Ik krijg zijn boek gratis; ik moet alleen een review schrijven op de dag wanneer het boek uitkomt (7 juni) en ik mag dan zelf een exemplaar weg geven aan de lezers van die review. Tony neemt de titel van het boek dus erg letterlijk en hij brengt direct de boodschap van zijn boek in praktijk. Dat is de essentie van het verspreiden van happiness. En ik vind het geniaal.

Mijn vraag aan de lezer is: wat zou je behalve lezen nog meer met dit boek willen doen of waarom heb jij perse dit boek nodig? Wees creatief (be a little weird); een gek antwoord kan beloond worden. En als je de enige bent die antwoordt dan heb je het boek sowieso . Deadline is 14 juni.

Zoals altijd sluit ik met een videootje af. Onbekende band dit keer: Small Black. Maar ik vind dit dé clip van het jaar. De beelden en de sound vullen elkaar perfect aan en creëren dat zomerse, zweverige, dromerige gevoel.

Meat is Murder

Ik hou van vlees. Big Macs, Whoppers, Triple Wendy’s, Babi Pangang of een frikandel speciaal; ik eet het graag. En ik was het ook altijd met Chris Rock eens, die ooit dit zei.
Toch hebben mijn vrouw en ik sinds 1-1-2010 geen hap vlees meer gehad. Het waarom en mijn bevindingen kunt u hier lezen.

Waarom?
Er zijn hiervoor meerdere redenen te noemen. Ik kan natuurlijk het lot van de dieren aanhalen. Maar dat is niet echt de reden; hoewel wel het mooi meegenomen is. Maar mijn jas is nog steeds van leer en mn schoenen ook. Dus me beroepen op het dierenleed zou een dubbele standaard zijn.
Het is iets waar ik eigenlijk altijd al nieuwsgierig naar was in de zin van “hoe zou dat zijn?”. Ik ken een aantal mensen die het doen en dat heeft me altijd ge-interesseerd. Soms kan het ook een album zijn dat je aan het denken zet.
Maar wat ook meespeelde is dat het in andere culturen/religies eigenlijk heel gebruikelijk is om dit juist bepaalde perioden te doen (vasten). Of om bepaalde dingen helemaal niet te eten cq. anders te bereiden (kosjer). In onze maatschappij kennen we dit niet. En waarom eigenlijk niet? Een periode van onthouding (internet, tv, bepaald voedsel) kan juist zo verfrissend werken. Ook mijn vrouw deelde deze interesse, dus we namen ons voor om het gewoon eens te proberen vanaf 1-1; als experiment. In de eerste instantie voor een maand. Inmiddels zijn we 2,5 maand verder en nu kan ik beter vragen: waarom eigenlijk ook niet?

Waarom ook niet?
Wanneer je nadenkt over vlees eten, is het best een gekke gedachte. Je stopt het lichaam van een dood iets in je eigen lichaam. Hoe meer ik daar over denk hoe vreemder ik dat eigenlijk vind. Daar komt bij dat de meeste mensen geen kip zouden durven slachten maar het wel durven op te eten. In onze maatschappij is dus een soort van vervreemding ontstaan van datgene wat we eten (wat we in ons lichaam stoppen) en datgene wat het daadwerkelijk is. Alleen daarom is het al goed om het een keer radicaal anders te doen.

Bewuster
Iets expliciet niet proberen te eten zet je aan het denken. Je gaat nadenken; wat eet ik eigenlijk allemaal en waarom. Je moet ook wel want je hebt een keuze gemaakt. Daarnaast probeer je een balans te vinden voor het ijzer en proteine verschil dat ontstaat door het niet eten van vlees. Dat is een uitdaging. Op 15-1 had ik even een klein dipje wat duidde op een ijzer tekort. Dit hebben we inmiddels aangepakt. Maar ik heb dus nog nooit zoveel verpakkingen gelezen als de laatste maanden. En dat kan soms erg verhelderend zijn. En je gaat dan pas merken in hoeveel dingen eigenlijk dode dieren verwerkt zijn (drop, chips etc.). Dat kan soms een hele vreemde gewaarwording worden. Vooral de ontdekking dat de vleesconsumptie doortrekt in alles wat we eten. En die ontdekkingstocht alleen al, is een voordeel. Het dwingt je al gelijk om bewuster met je eetgedrag om te gaan. En dat werpt direct zn vruchten af.

Resultaat
Feit is dat ik me op dit moment beter voel als ooit te voren. Ik voel me fitter (4kg eraf), ik slaap beter, ben geconcentreerder. Ik kan nu natuurlijk zeggen dat het door het niet eten van vlees komt, maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn denk ik. Geen vlees eten zal daarin misschien een rol spelen. Maar het bewuster omgaan met je eetgedrag is, denk ik, vooral credit aan dit resultaat. Je eet veel gerichter en bewuster.
Maar wat me eigenlijk nog meer aan het denken zet is het volgende. Ik ben er nog (gelukkig). 2,5 maand vlees-loos maakt dus geen verschil of met andere woorden het is niet nodig. Denk daar maar eens over na. Je lichaam heeft het dus niet nodig. Dus waarom zou je het eten? Het argument “omdat het lekker is” heeft voor mij hierdoor steeds minder waarde.

Reacties
Er zijn dus een aantal positieve uitkomsten en interessante leermomenten geweest. Maar wat vooral ook interessant is, zijn de reacties van mensen. Het viel me tegen hoe negatief de reacties van 80% van de mensen zijn wanneer ze horen dat je geen vlees eet of dat je dat hapje even overslaat vanwege het experiment. Zonder dat ze doorvragen is de conclusie direct: “wat een onzin”, “jij spoort niet”, “je bent gek”. Het aangeven van je vegetarisme is dus een goede lakmoes test voor het empatisch vermogen van degene aan wie je het op dat moment verteld (als je die zin niet snapt is er een grote kans dat je in de 80% groep valt;)). Ik denk dat het vooral angst is, angst voor het onbekende. Het onbekende roept angst op, en angst moet gepareerd worden met straffe reacties. Een karakter eigenschap van mensen die aan bron ligt van vele andere generaliseringen (en waar ik zelf ook ongetwijfeld schuldig aan ben). Maar goed die kortzichtigheid is jammer. Maar wat daar wel weer interessant aan is, is de achterliggende gedachte hier. Het eten van vlees is compleet ingenesteld in ons bestaan, het is de norm. Dat terwijl niemand ooit bewust gekozen heeft om vlees te eten! Het wordt je letterlijk en figuurlijk met de paplepel ingeschoten. Iedereen eet het, onbewust, je hebt eigenlijk alleen mensen die het bewust niet eten.
Vlees eten is dus de standaard; alles wat van de standaard afwijkt is niet normaal en wordt scheef tegen aan gekeken. En dat geeft ook te denken.

Mis je het niet?
Zoals ik aangaf hou ik best van vlees. Maar mis ik dan niet nu? Nee, eigenlijk niet. Dit is ook vooral aan mijn vrouw, de keuken koningin, te danken die erg creatief in de keuken is. We hebben volgens mij nog niet 1 keer hetzelfde gegeten. Ik heb dus nog geen een keer verveelt aan de broccoli gezeten.

Nooit meer vlees?
En het experiment loopt dus nog even. Volgens mijn vrouw indefinitely. En ik zelf ga ook nog even door. Maar de kans dat ik wel weer vlees ga eten is aanwezig. Maar dan wel veel minder en veel gerichter. Liever 1 goede biefstuk dan 10 ballen gehakt en bepaalde vleessoorten gewoon helemaal niet meer. En dan zal ik waarschijnlijk vaker periodes inlassen van bijv. één vleesloze maand per jaar. Maar ik zal waarschijnlijk ook weer gewoon vlees eten omdat het praktischer is: de supermarkten liggen vol met vlees en in alles zit op de een of andere manier wel vlees. Maar zoals ik al eerder concludeerde is dat ‘praktische’ best een hele vreemde situatie. Daar kom je wel achter als je een tijdje geen vlees eet; iets wat ik iedereen kan aanraden om eens te proberen.

Een videootje. Natuurlijk kan ik een willekeurig nummer van het geniale Meat is Murder album neerzetten, maar das te voor de hand liggend. Dan liever deze banger. 9 minuut en 6 seconden en geen seconde te lang.

Piks XXVII: a moment, a love, a dream, a laugh

Hoewel het nieuwe decennium pas volgend jaar officieel begint, was het feest er gister niet minder om. Terwijl ik dit stukje type zijn de piks inmiddels aan het uploaden om dit te bewijzen. Samen met nog wat andere piks van 2009 vind u die natuurlijk op de bekende plek.

Net als alle andere blogs kan ik natuurlijk deze gelegenheid aangrijpen om een lijst te presenteren. Een lijst van beste films/boeken/albums van het afgelopen jaar of beter nog, van het decennium. Of een lijst met alle verzamelde wijsheden van het afgelopen jaar of, ook hier;  het afgelopen decennium. Maar dat doe ik maar niet. Enerzijds omdat vaste lezers van het blog vast wel wat van die lijstjes in kunnen vullen en anderzijds omdat lijstjes maken zo 2009 is en weinig zin heeft.

Dat soort conclusies kom je toe als je bedenkt dat het gisteren alweer 10 geleden dat we op deze, op dat moment, 17 jaar oude plaat dansten. Ik weet het nog goed maar 10 jaar is dan toch lange tijd, waarin veel is gebeurd. Daar kom je ook achter als je je oude floppys toch maar eens gaat overzetten. Je komt dan dingen tegen en dat kan confronterend werken; over hoe snel tijd lijkt te gaan en hoe snel dingen kunnen veranderen en hoe snel je je kan aanpassen.

Alleen al het afgelopen jaar is voor mij persoonlijk veel in gebeurd. En dit laatste decennium helemaal.  Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, ervaringen en momenten waar je deelnemer van mag zijn. Het draagt allemaal bij aan je ontwikkeling en het vormt je, maar de kern blijft gelijk. Het kopje waarin ik zit kan soms een ander kleur of vorm of handvat hebben maar wat er in zit is hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Terugkijken op vergane tijden en momenten kan goed zijn maar niet om daar in te willen blijven. In het moment leven, deelnemen aan die momenten en juist vooruit kijken is belangrijker dan te lang terug kijken. Dat is mijn conclusie en advies die ik u nu wil meegeven.  Wees u er van bewust dat u niet kunt veranderen wie u bent. U kunt alleen kiezen met wie u zich omringt en welke momenten u beleeft met die mensen met wie u zich omringt. Geniet van de aaneenschakeling van momenten, laat u verassen en soms meeslepen, en wees niet alleen een toeschouwer maar ook een deelnemer.

Zoals u gewend bent eindig ik posts altijd met een video-tje. Nou kan ik natuurlijk de ultieme nieuwjaarsdag plaat hier neer zetten. Maar die is zo ultiem dat dat altijd kan. Ik realiseer me nu net dat ik de onderstaande plaat vanochtend om 6.00 uur hoorde en wel om de reden om deze nu met u te delen. Zie de lyrics.

Piks XXVI: This is a match to a ball of light

Weer een zomer bijna aan zn eind. Dus ook dit jaar was er weer een weekendje Belgie. Lang verhaal kort: de fotos staan op de bekende plek. Ook binnenkort een nieuwe header op piks.nl.

Dan de verplichte videos. Van eigen makelij dit keer.
Ik kon deze versie nog niet vinden op Youtube daarom heb ik hem zelf maar geplaatst. 24 oktober in Paradiso

Bovenstaande video is nieuw. Onderstaande video is al wat ouder (zo’n 7 maanden) maar kan gek genoeg wel wat hits gebruiken. Want het is een kicken band; die echt nog wel bekender zouden moeten worden. Daarom zet ik hem hier nog een keer neer. Red Cortez – Fell on the floor.

Piks XXV: And she wrote it out in letraset

U leest nu de post die hoort bij piks update 25. Maar tegelijk is dit ook de 100-ste post op piks.nl! De eerste post dateert van 21 september 2005. Deze maand dus al weer 4 jaar geleden.
Het is een kleine update dit keer, enkel wat sloerigheid van afgelopen weekend. Maar goed, alcoholische-thema-feesten vernoemd naar 8-maanden oude babies kunnen eigenlijk ook alleen maar op die manier gevierd worden, vind u niet? Alles op de bekende plek.
Ook al is de update klein; het is tegelijk wel weer een mooi excuus voor een paar videotjes. Wat nieuwere muziek deze keer. Vorige week stonden ze nog in Utrecht (kwam ik later achter!). De band is nog een beetje under-the-radar zoals dat heet. Deze video is ook nog maar 700 keer bekeken. Ik ben zelf verder nog niet echt bekend met de rest van hun oeuvre van vissersmuziek (?). Maar dit specifieke nummer is outstanding en stond afgelopen week op repeat bij mij. Port O’Brien – My Will is Good.

Eigenlijk wou ik het hier bij laten. Maar de volgende video heb ik al een paar keer willen plaatsen; en steeds toch maar niet gedaan. Echter het is wel ‘moodfitting’ voor de laatste paar dagen… Band of Horses in een zelfgemaakte clip (die al bijna 10 miljoen keer bekeken is) over stunt fietsers voor het nummer The Funeral. Maar de beelden doen niets af aan de indringendheid van dit nummer. De volumeknop mag naar 11. Epische track.

Piks XXIV: Steal a Grammy for your song

Vorig jaar deze tijd waren we nog aan het bijkomen van Kees en de vrienden van Kees die traditioneel afsluiten op Lowlands (wie regelt dit shirt even). Dit jaar echter, waren we nog aan het bijkomen van de bruiloft van afgelopen donderdag. Bewijs? Zie de piks. Zowel het vrijgezellenfeest als de bruiloft staan online. Let op! Van de bruiloft zijn zon 600+ fotos gemaakt die ongesorteerd, integraal op piks zijn gezet. Dit past niet op 1 pagina dus vergeet daarom niet op “Volgende Pagina” te klikken. U vindt het allemaal op de bekende plek. En ik kan nu al zeggen dat er wat epische fotos tussen zitten: wat Journey al niet kan doen met iemand….. Maar ook deze is bijzonder: wie ziet de armband vliegen?

Tot zover de piks. Oplettende piks.nl volgers en twitteraars hadden het waarschijnlijk al gezien maar er staat ook een nieuwe demo op piks: Treasure van Multiplex. Multiplex is Billy en Billy is …. ja wie kent hem eigenlijk niet? Dus voor de liefhebber: http://multiplex.piks.nl.

Dan de verplichte video. Eentje dit keer. Om de zaak samen te vatten. Een gitaar en een stem.

Piks XXIII

Dat zo-en-doende, maar weer eens een piks update. Veel updates aan bestaande mappen (zelfs van 2008) en diverse filmopnames en vrijgezellenfeesten staan er op. Eigenlijk teveel om hier op te noemen. Dus ik zou zeggen klik gewoon maar even rond op de bekende plek: hier.
10 juli staat er nog niet op dit wordt nog verder uitgezocht en hier komt waarschijnlijk een apart dingetje voor.

Dan de verplichte videos.
Dit juweeltje kwam ik laatst op de Youtube tegen. Ik wist nooit dat Paul een broer had. Wat een gitaarspel. Simon & Simon.

Dan de Atmospherics met een klassieke hook.

En dan vers van de pers; gister op TV en vandaag op Youtube. Hier praten ze over hun invloeden die leiden tot het misschien wel most-anticipated album van het jaar. Natuurlijk; de Arctic Monkeys.