Piks XXVII: a moment, a love, a dream, a laugh

Hoewel het nieuwe decennium pas volgend jaar officieel begint, was het feest er gister niet minder om. Terwijl ik dit stukje type zijn de piks inmiddels aan het uploaden om dit te bewijzen. Samen met nog wat andere piks van 2009 vind u die natuurlijk op de bekende plek.

Net als alle andere blogs kan ik natuurlijk deze gelegenheid aangrijpen om een lijst te presenteren. Een lijst van beste films/boeken/albums van het afgelopen jaar of beter nog, van het decennium. Of een lijst met alle verzamelde wijsheden van het afgelopen jaar of, ook hier;  het afgelopen decennium. Maar dat doe ik maar niet. Enerzijds omdat vaste lezers van het blog vast wel wat van die lijstjes in kunnen vullen en anderzijds omdat lijstjes maken zo 2009 is en weinig zin heeft.

Dat soort conclusies kom je toe als je bedenkt dat het gisteren alweer 10 geleden dat we op deze, op dat moment, 17 jaar oude plaat dansten. Ik weet het nog goed maar 10 jaar is dan toch lange tijd, waarin veel is gebeurd. Daar kom je ook achter als je je oude floppys toch maar eens gaat overzetten. Je komt dan dingen tegen en dat kan confronterend werken; over hoe snel tijd lijkt te gaan en hoe snel dingen kunnen veranderen en hoe snel je je kan aanpassen.

Alleen al het afgelopen jaar is voor mij persoonlijk veel in gebeurd. En dit laatste decennium helemaal.  Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, ervaringen en momenten waar je deelnemer van mag zijn. Het draagt allemaal bij aan je ontwikkeling en het vormt je, maar de kern blijft gelijk. Het kopje waarin ik zit kan soms een ander kleur of vorm of handvat hebben maar wat er in zit is hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Terugkijken op vergane tijden en momenten kan goed zijn maar niet om daar in te willen blijven. In het moment leven, deelnemen aan die momenten en juist vooruit kijken is belangrijker dan te lang terug kijken. Dat is mijn conclusie en advies die ik u nu wil meegeven.  Wees u er van bewust dat u niet kunt veranderen wie u bent. U kunt alleen kiezen met wie u zich omringt en welke momenten u beleeft met die mensen met wie u zich omringt. Geniet van de aaneenschakeling van momenten, laat u verassen en soms meeslepen, en wees niet alleen een toeschouwer maar ook een deelnemer.

Zoals u gewend bent eindig ik posts altijd met een video-tje. Nou kan ik natuurlijk de ultieme nieuwjaarsdag plaat hier neer zetten. Maar die is zo ultiem dat dat altijd kan. Ik realiseer me nu net dat ik de onderstaande plaat vanochtend om 6.00 uur hoorde en wel om de reden om deze nu met u te delen. Zie de lyrics.

Piks XXVI: This is a match to a ball of light

Weer een zomer bijna aan zn eind. Dus ook dit jaar was er weer een weekendje Belgie. Lang verhaal kort: de fotos staan op de bekende plek. Ook binnenkort een nieuwe header op piks.nl.

Dan de verplichte videos. Van eigen makelij dit keer.
Ik kon deze versie nog niet vinden op Youtube daarom heb ik hem zelf maar geplaatst. 24 oktober in Paradiso

Bovenstaande video is nieuw. Onderstaande video is al wat ouder (zo’n 7 maanden) maar kan gek genoeg wel wat hits gebruiken. Want het is een kicken band; die echt nog wel bekender zouden moeten worden. Daarom zet ik hem hier nog een keer neer. Red Cortez – Fell on the floor.

Piks XXV: And she wrote it out in letraset

U leest nu de post die hoort bij piks update 25. Maar tegelijk is dit ook de 100-ste post op piks.nl! De eerste post dateert van 21 september 2005. Deze maand dus al weer 4 jaar geleden.
Het is een kleine update dit keer, enkel wat sloerigheid van afgelopen weekend. Maar goed, alcoholische-thema-feesten vernoemd naar 8-maanden oude babies kunnen eigenlijk ook alleen maar op die manier gevierd worden, vind u niet? Alles op de bekende plek.
Ook al is de update klein; het is tegelijk wel weer een mooi excuus voor een paar videotjes. Wat nieuwere muziek deze keer. Vorige week stonden ze nog in Utrecht (kwam ik later achter!). De band is nog een beetje under-the-radar zoals dat heet. Deze video is ook nog maar 700 keer bekeken. Ik ben zelf verder nog niet echt bekend met de rest van hun oeuvre van vissersmuziek (?). Maar dit specifieke nummer is outstanding en stond afgelopen week op repeat bij mij. Port O’Brien – My Will is Good.

Eigenlijk wou ik het hier bij laten. Maar de volgende video heb ik al een paar keer willen plaatsen; en steeds toch maar niet gedaan. Echter het is wel ‘moodfitting’ voor de laatste paar dagen… Band of Horses in een zelfgemaakte clip (die al bijna 10 miljoen keer bekeken is) over stunt fietsers voor het nummer The Funeral. Maar de beelden doen niets af aan de indringendheid van dit nummer. De volumeknop mag naar 11. Epische track.

Piks XXIV: Steal a Grammy for your song

Vorig jaar deze tijd waren we nog aan het bijkomen van Kees en de vrienden van Kees die traditioneel afsluiten op Lowlands (wie regelt dit shirt even). Dit jaar echter, waren we nog aan het bijkomen van de bruiloft van afgelopen donderdag. Bewijs? Zie de piks. Zowel het vrijgezellenfeest als de bruiloft staan online. Let op! Van de bruiloft zijn zon 600+ fotos gemaakt die ongesorteerd, integraal op piks zijn gezet. Dit past niet op 1 pagina dus vergeet daarom niet op “Volgende Pagina” te klikken. U vindt het allemaal op de bekende plek. En ik kan nu al zeggen dat er wat epische fotos tussen zitten: wat Journey al niet kan doen met iemand….. Maar ook deze is bijzonder: wie ziet de armband vliegen?

Tot zover de piks. Oplettende piks.nl volgers en twitteraars hadden het waarschijnlijk al gezien maar er staat ook een nieuwe demo op piks: Treasure van Multiplex. Multiplex is Billy en Billy is …. ja wie kent hem eigenlijk niet? Dus voor de liefhebber: http://multiplex.piks.nl.

Dan de verplichte video. Eentje dit keer. Om de zaak samen te vatten. Een gitaar en een stem.

Piks XXIII

Dat zo-en-doende, maar weer eens een piks update. Veel updates aan bestaande mappen (zelfs van 2008) en diverse filmopnames en vrijgezellenfeesten staan er op. Eigenlijk teveel om hier op te noemen. Dus ik zou zeggen klik gewoon maar even rond op de bekende plek: hier.
10 juli staat er nog niet op dit wordt nog verder uitgezocht en hier komt waarschijnlijk een apart dingetje voor.

Dan de verplichte videos.
Dit juweeltje kwam ik laatst op de Youtube tegen. Ik wist nooit dat Paul een broer had. Wat een gitaarspel. Simon & Simon.

Dan de Atmospherics met een klassieke hook.

En dan vers van de pers; gister op TV en vandaag op Youtube. Hier praten ze over hun invloeden die leiden tot het misschien wel most-anticipated album van het jaar. Natuurlijk; de Arctic Monkeys.

Joseph, bedankt.

Een muzikale legende sterft, dus dat kan niet ongemerkt blijven op piks.nl. Na alles wat er al gezegd is mag het duidelijk zijn; de man was ‘unmatched’ in talent, ‘global recognition’, ’stage presence’ en muzikale vernieuwing. Hij was de bedenker, uitvoerder, en perfectionering van de definitie van een popster. Van iemand die eigenlijk nog maar 50 is maar die toch al in 5 verschillende decennia hits heeft gehad en zo’n extra-ordinair leven heeft geleid is het ook eigenlijk niet te verwachten dat deze op hoge leeftijd in bejaardentehuis tijdens een potje dammen dankbaar inslaapt.

Die andere
Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat onze generatie nooit meer zo iemand als hem zal meemaken. Daar is de wereld te veel voor veranderd (artiesten krijgen geen kans meer om zich zo te ontwikkelen) maar ook omdat dat soort talent te beperkt aanwezig is op deze aarde. Gek genoeg kwam zijn carrière pas echt op gang een paar jaar na de tragische dood van die ander. Die ander is eigenlijk de enige die qua eerder genoemde kwaliteiten op hetzelfde niveau zat. Elvis.
Maar daar houden de vergelijkingen niet op. Een karakteristiek onmiskenbaar stemgeluid, unieke revolutionaire dansbewegingen, een teruggetrokken bestaan in een zelfgecreëerde wereld (Never neverland vs. Graceland), bijna karikaturale zeer herkenbare kledingstijl, gebruik van een nieuw medium als onderdeel van het succes (videoclips in jaren 80 vs. opkomst TV in jaren 50), medicijnverslaving, uiterlijke problemen, problematische relaties en nu dus: een tragisch einde. Zo gaat het lijstje nog even door. De parallellen zijn om koud van te worden.

De persoon vs. de artiest
Het contrast tussen de teruggetrokken en ietwat verlegen persoon en het monster op het podium is al genoeg aangekaart. Als muziekliefhebber heeft hij me altijd gefascineerd aangezien ik nooit (en nu nog steeds niet) mijn vinger achter hem kon krijgen. Maar ongeacht dat, iedere muziekliefhebber is iets verschuldigd aan aan hem. Opname technieken in de studio, videoclips, wereldwijde tournees, live optredens zouden nooit zijn wat ze vandaag de dag zijn zonder hem. Hij was een grote vernieuwer; veel gekopieerd maar nooit ge-evenaard of verbeterd. (Hij heeft nog steeds het meestverkochte album op naam staan). Alle muziek van hem is ook volslagen uniek; je hoort gelijk van wie het is. Hij is dan ook onlosmakelijk met zijn muziek verbonden. Zijn muziek is bijv. ook niet te coveren. En elk nummer staat op zichzelf. De proporties van zijn populariteit namen in de jaren 80 krankzinnige hoogtes aan. En wel op zo’n manier dat hij wat mij betreft ook de oorsprong is van alle popcliches. Diezelfde popcliches die alle popartiesten vandaag de dag nastreven.

Controverse
Er was ook controverse. Daar kan ik alleen maar het volgende over zeggen. Iemand die niet met beide benen op de grond staat (want dat deed ie natuurlijk niet) en heel veel geld heeft trekt altijd het slechtste in de mens (en dus de slechtste mensen) aan. Juridisch gezien is hij van alles vrijgesproken. En persoonlijk gezien als ik die interviews met die families zag had ik altijd mijn twijfels over de oprechtheid van deze aanklagers.

De concerten
Ik heb de afgelopen maanden vaak over dit ongrijpbare fenomeen nagedacht. Toen ik hoorde dat er 50(!) concerten zouden komen in Londen stond voor mij al vast dat dit, hoe dan ook, nooit zou gebeuren. De persoon die ik zag in de pers was niet iemand die mij in staat leek om ook maar 1 concert te doen. Ik hoop alleen niet dat hij er zelf ook zo over dacht en dat die gedachte de beslissing tot dit tragische einde heeft meebepaald.

Einde
Maar gek genoeg ligt het op deze manier aan je einde komen eigenlijk in de verwachting voor dit soort mensen. Desalniettemin is het droevig te noemen. Ik ben daarom ook blij met de aandacht die hij nu krijgt. Ik ben blij dat deze wereld nog niet gevoelloos is geworden voor echt talent en voor iemand die echt impact heeft gemaakt.
Iedereen kent hem, iedereen heeft herinneringen aan hem op wat voor manier dan ook (moeder + schoonmoeder incl.) en iedereen lijkt van hem te houden. Iemand met zo’n bekendheid laat onze wereld op een moment als deze een stuk kleiner lijken. Jammer genoeg is hij er zelf dus niet bij om dat mee te maken. Maar niet alleen hijzelf is aan een einde gekomen. Ik hoorde vandaag iemand zeggen “My childhood ended today”. Dat trof mij wel. Voor iemand die in de jaren 80 opgroeide en een muziekliefhebber is; heeft deze man een plekje. Dat kan niet anders.
Maar belangrijker dan die man, of het fenomeen is natuurlijk de muziek. En die blijft. Sterker nog; die is nooit weg geweest. Het is en was nog steeds muziek die je overal (radio/tv) hoort (dat is trouwens wel een verschil met die “andere”). De muziek is nooit echt weggeweest en is onderdeel van onze westerse cultuur. Dit zal zo blijven. De man laat vele 4-minuten-durende-coconnen achter van pure, brute, ruwe natuurkracht-concentraat die, als je luistert, glimpen loslaten van een genie op de toppen van zijn kunnen. En deze kunnen we blijven herhalen; eindeloos.

Ik heb een tuintje in me hart

Nog 4 weken. U weet wat ik bedoel, of niet.
Misschien dat u zich al afvroeg waar de tekst vandaan komt, of niet.
En misschien dat u het geraden heeft, of niet.
Maar hoe dan ook dit is een klein stukje achtergrond.

De klassieke melodie komt al uit 1780 en hoort bij het nummer Plaisir D’Amour wat ‘het letterlijk plezier van de liefde’ betekend. Mooi he? Dit nummer is in onze tijd al door vele zangeressen vertolkt; Nana Mouskouri is een van de bekendsten maar bijvoorbeeld Charlotte Church en Brigitte Bardot ‘deden’ em ook. Wie niet eigenlijk? Zo ook de self-proclaimed muze van Dylan die het niet kon laten en ze gaf er zelfs ook nog een Engelse draai aan (zie trouwens ook de waslijst aan zangeressen in de bijbehorende Youtube description: dubbelklik op de video).

Maar de melodie, hoe klassiek ook, kan natuurlijk maar door één iemand echt geclaimd worden en dat is Elvis. Elvis’ versie met een andere, Engele tekst trok deze klassieke melodie terug in onze tijd in en maakte het tegelijk tijdloos. Wat hebben wij met Elvis? Hier een foto van ons vorig jaar Augustus in de hete heartland zon in Elvis zijn ‘tuintje’ in Graceland Memphis, TN. Enough said.
De versie van Elvis is op zijn beurt weer door vele anderen ge-covered. Zo heeft Frank Boeijen ook weer een eigen Nederlanstalige versie: niet slecht. Er zijn er echter maar 2 die EP benaderen. The Boss en McPhisto.

The Boss, deed het nummer geregeld in de jaren 80. Bij deze opname van een optreden in Oost-Berlijn in 1988 (!) vlak voordat de muur dus viel; spreekt hij eerst een pittig woordje Duits voordat ie ‘em aan het nummer waagt. Bruce die Duits spreekt zal ik u besparen maar is hier voor de echte liefhebber te zien.

De Ierse jongens deden het nummer tijdens de ZooTV tour vaak gekoppeld aan ‘Love is Blindness’. Het nummer zelf begint ongeveer bij 5:30. Maar ik raad aan de volledige clip en dus de opbouw hier naar toe te kijken voor het volledige effect. Hoezo beste band op aarde.