Twie, Twa, Twitter

Het bestaat al sinds 2006, in 2007 hoorde ik er al een ander over maar sinds begin 2009 kun je er echt niet meer omheen. Twitter. Weer een 2.0 achtig iets. Het concept is te simpel voor woorden en misschien had ik daarom tot nu toe geen interesse in het ‘microbloggen’ van 140 karakters per zogenaamde tweet.
Echter deze laatste paar weken merkte ik steeds meer nieuwsberichten die direct of indirect over Twitter gingen. Van investeringen in Twitter tot celebrities die ruzies op Twitter uitvechten. Ik kon er niet meer omheen en ging het eens serieus bekijken.

Wat is het?
Simpel. Je zegt in 140 karakters wat je doet. Je kiest mensen om te volgen wat hun doen en anderen kunnen op hun beurt jouw weer volgen.
Krankzinnig eenvoudig maar het levert erg interessante materie op.

Mijn eerste idee was dat het hetzelfde is als de “Wie, Wat, Waar?” feature van Hyves. En in bepaalde zin is dat ook zo.
Ik ben gefascineerd door Hyves maar ik doe zelf niet actief mee. Te open, te veel info (profiel/fotos/krabbels van en naar/vrienden etc.) is voor iedereen vrij toegankelijk. Inmiddels heb ik zelf wél een Twitter en zal proberen uit te leggen waarom; door wat Twitter zijn onderscheidend vermogen is en wat ik er van vind.

Following vs. Followers
Een belangrijk verschil met Hyves is dat er geen 1 op 1 relatie is met vrienden. Op Hyves kan je alleen een vriend zijn van iemand die jouw vriend is en vice-versa. Op Twitter heb je followers (mensen die jouw volgen) en following (mensen die jouw volgen. Hier is dus geen 1 op 1 relatie. Dit betekend dat een celebrity bijv. wel 200.000+ followers kan hebben en zelf maar 9 mensen followed. Dit is een belangrijk verschil.

New reality
Deze celebrities vormen trouwens een belangrijk aandeel in het momentum dat de site nu heeft. De nieuwe celebrity/prominente is bekend met internet en wil graag direct contact met de fans. Zo speelde Twitter een belangrijke rol in Obamas campagne maar ook Maxime Verhagen en een Britney gebruiken Twitter (Max ‘followed’ Britney overigens ook).
Voor de fans is Twitter weer een extra dimensie in het fan zijn. In plaats van websites die schrijven OVER celebs (indirect) is er nu een celeb die zegt dat hij die avond kip heeft gegeten.
Directer als dat wordt het niet. Veel celebs gaan twitteren omdat er veel fans te vinden zijn vervolgens brengen die weer veel nieuwe twitteraars met zich en dat is het begin van een sneeuwbal effect.

Simpel, simpel, simpel
Niet alleen celebs maar iedereen en zelfs mensen die niet bekend zijn met internet kunnen meedoen met Twitter. Om 3 simpele redenen.
1. Het concept is erg makkelijk te begrijpen. Een laagdrempeligere 2.0 site bestaat er bijna niet.
2. Juist omdat het zo simpel is trekt het veel mensen aan. De 140 karakters is geen limiet maar juist een “enabler” voor veel mensen! Een blog schrijven vraagt enthousiasme, schrijftalent, extractie vermogen en vooral tijd. Zeggen wat je doet; dat kan iedereen in een tel! En dat is ook precies wat mensen van nature de hele dag door al doen. Twitter is in die zin een digitaal verlengstuk van een menselijk trekje. (IRC gebruikers zullen het dan ook erg herkennen).
3. Het gebruik. Zelfs al zou je niets met computers hebben; iedereen heeft een telefoon. En Twitter is juist oorspronkelijk bedoeld om via een sms je status update (Tweet) door te geven. Daar komen de 140 karakters vandaan.

Twitter API en tools
Dit laatste is ook van de enorme krachten van Twitter. Twitter heeft namelijk een open API. Grof gezegd: iedereen kan dus mee helpen Twitter beter te maken of het gebruik ervan naar zijn smaak in te richten. Dit heeft als gevolg dat er nu letterlijk 1000′en tools zijn die het Twitteren vergemakkelijken. iPhone/Nokia/Blackberry applicaties, browser plugins, sms, of gewoon via het web je kan het zo gek niet verzinnen of er een manier een om er mee te kunnen twitteren.
Deze openheid leverde zelfs Twitter zélf iets op; namelijk toegang tot een van de meest waardevolle databronnen die op dit moment op internet aanwezig zijn. En wat tegelijkertijd nu de reden is waarom Google graag Twitter zou willen overnemen.

Stream of consciousness
Een aantal slimme jongens gebruikte de open API namelijk om door Tweets heen te zoeken. Niets bijzonder zou je denken. Maar stel je voor dat je realtime door alle tweets kan heen zoeken en stel dat je dus miljoenen mensen hebt die elk moment van de dag vanaf overal zeggen wat ze bezig houdt. Resultaat is een dataset waar zelfs Google bang van wordt! Je weet wat er op *dit* moment speelt in de wereld. Goed voorbeeld is de tragische vliegtuigramp van afgelopen week. De tweets stroomden binnen terwijl het allemaal gebeurde. Traditionele media als TV en radio maar ook nieuwe media als een nu.nl kunnen het nieuws niet zo snel brengen. Als je wilt weten wat er gebeurd in de wereld op dit moment dan moet je bij Twitter zijn.
Ik vergelijk het met stemmen. Jouw enkele stem maakt geen verschil. Maar als miljoenen mensen op dezelfde partij stemmen dan betekend dat wat. Trendanalyse is een machtige tool.
Gevolg is dat deze jongens hun tool zelfs konden verkopen aan Twitter zélf, die het vervolgens integreerde in hun site: search.twitter.com. Dit is dus een mooi voorbeeld van wanneer je een product hebt en een open platform (API) dat dit product ondersteunt dat je product dan een kant op kan gaan die je zelf niet eens voor mogelijk had kunnen houden. Ander voorbeeld hiervan is dat Twitter momenteel niet alleen bij de persoonlijke ervaring blijft maar dat het ook voor bedrijven een belangrijke inkomsten bron kan worden. Dit geldt zowel voor de bedrijfs giganten als een Dell als voor niche market bedrijven met een selecte groep klanten zoals Freshcotton.

loginn
Momenteel heb ik dus ook een Twitter. Ik vind het leuk om te zien waar bepaalde mensen mee bezig zijn maar nog leuker vind ik het om te delen wat mezelf bezig houdt (ik heb tenslotte ook een blog). En dan bedoel ik niet domweg zeggen wat ik eet of dat ik net een nummer 2 gedaan heb. Dat soort tweets boeien me niet. Wat wel? In de ene week dat ik Twitter nu gebruik merk ik al dat het uitermate geschikt om bepaalde informatie te delen die via een blog meer tijd zouden vragen. Zo heb ik op mijn Twitter al boektips, muziek kritiek en film ‘recensies’ gegeven. Of zie bijv. de tweet over Marc Andreessen. De 140 karakters zijn een uitdaging om beknopt je interesse wereldkundig te maken.
Vaste bezoekers van piks.nl missen misschien al een tijdje de Google Reader side-bar. Dit was een experiment wat ik een bepaalde periode gedaan heb maar ik denk nu dat een Twitter side-bar voor piks.nl deze leegte heel goed kan opvullen. En Twitter zou twitter niet zijn wanneer alles niet open is en via rss uit te wisselen en te delen en te integreren in je website. Dus let goed op: wilt u weten wat me bezig houdt voeg me toe aan Twitter of volg het in de side bar (als tijdelijk experiment).

Toekomst
Door alle openheid is dat mobloggen waar je een paar geleden nog wel eens wat over hoorde inmiddels perfect ingevuld door Twitter (iPhone applicaties die direct een foto met je tweet mee kunnen sturen; geen probleem). Maar inmiddels heeft Twitter al bewezen óók antwoorden te hebben op vragen die nog niet eens gesteld waren maar waarvan het antwoord wel een hele nieuwe wereld openen. Google heeft zijn ogen op Twitter gericht maar voordat deze overname plaatsvind, wie weet wat er nog meer voor moois voort kan komen uit die 140 karakters per keer.

Nog een video om af te sluiten dan. The Von Bondies.

Piks XV: I am susceptible to flattery

Zo even tijd voor een kleine tussentijdse piks update. Nog wat Belgie piks uit de lens van Iede en wat piks van de fam. Pasterkamp/van Urk tijdens een weekendje Duitsland. U vindt het allemaal op de gebruikelijke plaats.

Nou dat was dat. Tijd voor een video. Deze keer is de keus gevallen op R.E.M. met hun allereerste TV optreden. Deze combinatie zorgt voor een grandioos stukje televisie op verschillende manieren. Het eerste TV optreden van een band die _heel_ groot zou worden, en die op dat  moment het most-critically-acclaimed album van het jaar (1983) heeft: Murmur. Ze kiezen er echter voor om juist niet een nummer van die plaat te doen, maar een nieuw nummer.  Zo nieuw zelfs dat het nummer op dat moment nog geen naam heeft. Later zullen we dit nummer gaan kennen als So. Central Rain (I’m sorry). Let ook vooral op het inleidende praatje van host David Letterman met de gitarist en de bassist. Meneer Stipe komt niet aan het woord en is zelfs niet in beeld totdat hij gaat zingen. Jonge honden met een Beatle-esque uitstraling en geluid (getuige het chimey guitar geluid en de Rickenbacker). Ik vraag me ook af of Marr nou goed naar Peter Buck heeft gekeken of andersom. Maar goed, u kan hier zien dat deze vergelijking zeker opgaat aangezien Marr graag met R.E.M. mag optreden.

En aangezien we toch bezig zijn, hier ook even de officiele video van het nummer; aangezien deze ook op zichzelf bijzonder genoeg is om te vermelden. Waarom? Het is een van de eerste officiele R.E.M. videos en de energie is aanstekelijk.  Maar wat deze video ook bijzonder maakt is het feit dat Stipe weigerde te lipsyncen en het nummer is opnieuw “live” ingezongen tijdens het opnemen van de clip. Zeg nou zelf waar vind je dit soort beleving nog?

Ik hoop dat u inmiddels doorhebt wat u te doen staat (inderdaar Murmur op de kop tikken). Aangezien 2 videos van hetzelfde nummer wel veel van het goede heb ik voor de fijnproevers ook nog een ander videootje; namelijk mijn favoriete Kill Bill scene uit het twee-delige epos. U weet dat ik graag dingen mag aantippen die wat mij betreft onderbelicht zijn. Dit is zo’n ding. Vergeet de gevechten met de Crazy 88, of de scene met de Black Mamba. DIT is de essentie van Kill Bill. Een broeierige dialoog in een perfect gepolijste rol; de stem, de bewegingen, het woordgebruik, de trekjes (kijk maar hoe hij nooit helemaal knippert met zijn ogen) . De spanning dat je nooit helemaal weet wat er gaat gebeuren. En het rare gevoel van opluchting na de scene en een beetje weemoed dat we niet meer van hem te zien krijgen. Een cinematografisch hoogtepunt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bijna wordt het verpest door het ondermaatse acteerwerk van Uma maar gelukkig is haar rol in deze scene beperkt. Esteban Vihaio is de man.

Es ist der Kunstler!

Laatste post alweer van 5 januari? Ja dan wordt het echt wel weer tijd! Nou is hier natuurlijk ELKE dag genoeg te beleven met die kolom hier aan de rechterkant die meerdere keren per dag geupdate wordt (Jan’s shared items). Maar goed nu dan weer even een “echte” update. Waarover deze keer dan; een film (U23D?) of een boek of een concert? Het had gekund maar deze keer doe ik een kleine samenvatting van veel voorkomende items de laatste tijd op de Google Reader lijst. Dit omdat deze items wat meer aandacht verdienen.

Zo had u kunnen lezen dat de beste serie allertijden verfilmd gaat worden: Arrested Development. Hier heb ik natuurlijk mixed feelings over. Deze serie is ongenaakbaar goed: echte trouwe piks lezers zullen zich de eerste paar posts over AD nog wel herinneren. Momenteel ben ik _weer_ bezig de complete serie (slechts 2,5 seizoen) van begin tot eind te kijken. En _weer_ontdek ik nog steeds nieuwe grappen en kleine dingetjes die eerder niet opgevallen waren. De verhaal lijn, de karakters, de dialogen, de woordgrappen, de verhoudingen, de guest karakters (Bob Loblaw, Maggie Lizers, surrogate dad, Uncle Jack etc.) het is zit allemaal zo genieus en grappig in elkaar. Ik las ergens dat de show erg ‘dense’ is. En dat is misschien wel het juiste woord hiervoor. Je ontdekt steeds nieuwe dingen hoe vaak je ook kijkt. En hoe meer ik kijk hoe meer ik deze serie stiekem beter ga vinden dan the Office of Blackadder IV. Maar nu een film dus; waarom? Het kan bijna niet goed worden. Want de kracht van de serie zal denk ik niet samen te vatten zijn in een film. Je moet echt eerst een aantal afleveringen zien om te beseffen hoe goed dit wel niet geschreven is en dit zal in een 90 minuten durende film wellicht niet lukken. Maar goed zolang Mitchell Hurwitz er maar bij betrokken blijft dan kan het nog wat worden.

Zover films. Nieuwe bands: Foals staan aan de deur trappen en van de Black Kids wordt veel verwacht. De een vernieuwend de ander pretentieus? Maar de meeste links van Google Reader qua nieuwe bands waren natuurlijk besteed aan the Last Shadow Puppets: het side project van Alex Turner (Arctic Monkeys) en nog iemand. Ik kan natuurlijk wel een uiteenzetting doen van wat ik er van vind maar dat laat ik aan u over.

Een andere band die niet veel in de links te vinden was maar die wel de meeste aandacht verdiend is LeLe het side-project van P. Faberge (djvt) en Piet Parra. Misschien ken je Skinny Jeans al. Maar dat is minder en niet echt representatief voor de rest van het project en die staat dus gelukkig ook niet op het album: Flage. Lele is een genre op zich. Het is vernieuwend, anders, gedurfd en heel erg een product van deze tijd. Het is Frans, Engels, Nederlands en Duits. Het is rap en electro pop. Het is achteloos en er is over nagedacht. Je snapt het of je snapt het niet. En daar laat ik het bij.

Maar nou we toch over muziek bezig zijn; wil ik wel even een patroon met u bespreken. Een tijdje terug berichtte ik bijv. over de stortvloed aan “eyeliner bandjes” wat niet echt een goede ontwikkeling was. Momenteel lijkt het als je een meisje van rond de 20 bent, een gitaar hebt en een ‘iets’ andere stem dan heb je een platencontract te pakken. Voorbeelden? Kate Nash, Amy MacDonald, Adele. Als je de drie wikis leest lijkt het allemaal wel erg veel op elkaar. Ik vermoed dat in het kielzog van Amy Whinehouse alle platenmaatschappijen op de “eigenzinnige” zelfstandige meisjes, met eigen nummers, springen. Andere voorbeelden van deze trend zijn wat mij betreft: Colbie Caillat en Duffy en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of we hier te maken hebben met echt talent; de tijd zal het leren. Ik wil nog wel even de 3 fotos van die wikis hier neerzetten: zoek de verschillen.

Nou wel weer even genoeg stof tot nadenken. Nou moet ik u natuurlijk nog, gezien de traditie, met een video achterlaten. Dat is best een pittige keus want ik zie toch aardig wat videos. Zo zou ik de absurde lifestyle van Steen aan u kunnen presenteren of misschien wel het meest succesvolle b-kantje ooit, van Gorky/i. Maar mijn keuze is toch gevallen op het genie Patrick Wolf. In de huiskamer met een waterfluitje. En het is ten slotte lente. Dus bij deze en tot de volgende keer, of zoals Patrick zou zeggen: till the bluebells are ringing!

Kiekeboe ik ben er stiekem wel!

2008 een nieuw jaar, een nieuwe editie van piks.nl. Het blog is geupdate naar de nieuwste WordPress versie en de allereerste piks van 2008 staan reeds online! De oplettende volgers van de Google Reader items (hier rechts) hebben in de maand december talloze nieuwe bands kunnen ontdekken aangezien diverse blogs hun ‘best-of’ lijstjes presenteerden. Die vervolgens weer keurig op piks.nl verschenen. Uren download plezier; tientallen nieuwe bands en 100′en nieuwe nummers om te ontdekken.

Trouwe lezers zullen ook vaak terugkerende interesses van mij, in 2007, op piks.nl zijn tegengekomen. Een van die interesses het afgelopen jaar waren de ontwikkelingen rond de Bob Dylan film ‘I’m not there’. Deze film hoort officieel pas in maart in Nederland uit te komen maar deze heb ik nu zo’n 3 weken in mijn bezit (aah het internet!). Zoals u begrijpt voel ik mij geroepen hier ‘iets’ over te zeggen. Ik heb bewust een tijdje genomen om de film te verteren om zo een objectieve en compacte conclusie met u te delen. Compact zeg ik omdat ik het gevoel heb dat ik er wel jaren over kan praten.

Ik ben er niet

Ja, dat klopt, Dylan is er inderdaad niet. Dit is gelijk ook een van de belangrijkste conclusies die je aan de film kan verbinden. “I’m not there” is een abstracte film waar gekozen is om een aantal kenmerkende periodes uit het leven van Bob Dylan te nemen en deze te laten interpreteren door 6 verschillende acteurs in een schijnbaar vrijwel volledig onsamenhangend verhaal. Onsamenhangend alleen al omdat al deze acteurs andere namen hebben (Bob is not there). In de muzikale omlijsting laat de echte Zimmerman wel af en toe zijn geluid horen. Er moet gezegd worden dat er van deze zes acteurs, drie een ijzersterke rol neerzetten. Welke 3 dit zijn mag u zelf bepalen na het zien van de film. Cate Blanchett is er alvast één van; maar dat was ook te verwachten na het zien van de trailer.

Voor iemand die bekend is met (of denkt dat ie bekend is met) het karakter en het levenverhaal van Bob Dylan voelt de film aan als een wazige droom vol herkenbare en samenhangende omstandigheden maar waar je niet precies de vinger op de pols van kan leggen. Je kent het ergens van of je hebt het idee dat je het al eerder gezien hebt. Bijvoorbeeld de op het netvlies gebrande beelden uit het sublieme ‘No Direction Home’ komen af en toe om het hoekje kijken en dat is best een bizarre ervaring. In die zin is het zeker een Dylan waardige film: zwevend, onnavolgbaar en poetisch. Ik heb overigens geen flauw idee wat iemand die niet bekend is met Dylan er van zou vinden; misschien ga ik dit nog eens als experiment proberen.

De manier om deze film te ‘bespreken’ heeft dus eigenlijk net zoveel mogelijke benaderingen als het aantal dimensies die aan het karakter van Dylan worden toegekend in de film. En dat zijn er dus aardig wat. Ik zal me beperken tot een aantal zaken die mijn opvielen en/of die ik interessant vond.

Opvallend vond ik dat over het algemeen in de film Dylan niet verheerlijkt wordt maar eigelijk neergezet wordt als een beetje een klootzak. Dit zegt hij zelf ook: ‘Im an asshole, because I’m the only one with balls’ (ironisch genoeg wordt dit dan wel weer gezegd door de enige vrouw in het acteurs ensemble). Zijn egocentrische houding en uitspraken maken hem niet geliefd bij zijn directe omgeving. Bijvoorbeeld het ijskoude: ‘Chicks can never be poets’. (Dit voel ik trouwens al jaren zo, maar nu weet ik ook waarom!). Verder lijkt Dylan een rondlopende citaten machine met een mening over alle grote zaken des levens (dood, leven, liefde en enthousiasme). Laat hij scherpe humor zien door Brian Jones te introduceren als die gozer van die ‘groovy coverband’ en loopt hij tegen chliches aan te drukken door te stellen dat ‘sleep’s for dreamers’. Kortom genoeg aanknopingspunten voor uren discussie materiaal over wie Bob Dylan nou echt is/was; de reporter die Dylan volgt in de film, doet hier een trouwens een interessante poging toe.

Een van de treffendste shots van de film vond ik de scene met Dylan driftig typend op zijn typemachine omringd door een cirkel van stapels tijdschriften. Hier wordt het talent van Dylan heel concreet gevisualiseerd; als een grote ‘distiller’ die de wereld om hem heen als een spons opzuigt en deze voor de massa kan verwoorden in een paar zinnen. (Dit doet me overigens vermoeden dat de hedendaagse Dylan een laptop met internetverbinding zou hebben en een blog…)

Er valt verder nog genoeg over de film te zeggen; de muziek keuze (‘Blind Willie McTell’), de interpretaties, het acteerwerk, de citaten, de benadering maar dat laat ik nu achterwege. Dylan is natuurlijk altijd redelijk ongrijpbaar geweest, al dan niet gewenst of terecht, maar desalniettemin had een recht-toe-recht aan biografie ala ‘Ray’ of ‘Walk the Line’ dan ook niet gewerkt of erg moeilijk geweest. Daarom werkt de film nú wel en het ligt in die zin dan ook op één lijn met ‘Chronicles, Vol. 1′. De autobiografie van Dylan, die je eigelijk heel veel vertelt maar toch ook eigelijk weer niets. Feit is dat u deze film gewoon zelf moet kijken en dan kunnen we het er nog wel eens over hebben.

Dit geeft mij nu ook de ruimte om nog even een aantal andere films onder de aandacht de brengen.

Everything’s gone Green

Niet een hele bijzondere film; echter na een kwartier had ik genoeg hints gekregen om de film te pauzeren en eens op te zoeken wie er achter zat. En jawel mijn vermoeden werd bevestigd: Douglas Coupland was inderdaad de schrijver van deze film. Zijn boek jPod is al eens hier op piks.nl besproken en ik zie de film dan ook als een goede introductie in de thematiek van Coupland: ‘iets’ met China, 20 something slackers met saaie kantoorbanen, vreemde relatie met ouders en familieleden en bizarre toevalligheden. Aardig om te zien; maar meer ook niet.

The King of Kong

Fantastisch relaas over een sub-sub-cultuur (jawel dubbel sub!) van ‘volwassen’ 40′ers die strijden om de hoogste score in het arcadespel Donkey Kong. Psychologische oorlogsvoering en hedendaagse heroiek krijgen een nieuwe betekenis wanneer deze in het kader van ultieme knulligheid worden geplaatst die de arcade video game wereld is.

The Ten

Een aparte kijk op de 10 geboden die door 10 aparte verhalen worden uitgebeeld. Gortdroge en (soms) flauwe humor die wel zeer vermakelijk kan zijn op de juiste momenten.

Voor de liefhebbers het fantastische ‘Seven Ages of Rock’ is nu ook op Ned. 3 te volgen op donderdagavond onder de titel: Rock!

Na alle ‘kerstplaten’ van de afgelopen tijd wil ik er nog even eentje uitlichten in het genre “catchy & sort of creepy”:

En om u niet met een al te raar gevoel achter te laten, om af te sluiten; hier nog een van mijn all time favorites van de Stones:

Control

Na anderhalf jaar wachten was het afgelopen vrijdag dan zover: Control. DE film van DE fotograaf Anton Corbijn over Ian Curtis. No need for further introduction here. Als iemand die een uitgesproken mening heeft over de muziek van Joy Division wil ik ook mijn mening wel delen over de film. Wat was goed, wat was minder goed en wat was anders?
Door de jaren heen heb ik een beeld gevormd van de persoon, van de band, van de muziek en van de tijd en daarbij had ik ook veel vragen. Deze film kon ik dan ook onmogelijk onbevooroordeeld kijken en wat hieronder dus volgt is mijn mening (eventuele spoilers).

Goed
Het onderwerp en de muzikale omlijsting maken de film zondermeer al een van de beste films ooit. Al zou je bij wijze van spreken met je ogen dicht ‘kijken’ dan valt er nog genoeg te genieten. Dit is echter niet aan te raden! Het nu al vaak geroemde acteer werk van Sam Riley is namelijk bijzonder. Op een 2,3 tal momenten dacht ik even dat ik echt naar Ian zat te kijken; de blik, de trekjes. Of in ieder geval het beeld dat ik heb van Ian. Of zo als Ri-Janne (red. vriendin) zei: ‘ik snapte het even niet, ik dacht dat het een computer animatie was’. Zo echt leek het dus; af en toe…
Ook mag genoemd worden dat de band, de acteurs dus , alles zelf spelen en Sam Riley dus zelf zingt. Dit pakt eigenlijk best goed uit. Natuurlijk is de stem van Ian en manier van zingen uniek en klinkt het in mijn oren altijd alsof het van een andere planeet komt dus ik verwachte dan ook niet dat deze acteur dat zou halen. Maar hij kon het wel ‘overbrengen’; en dat is belangrijk.
Een serieus onderwerp en donkere muziek doen een zware avond vermoeden maar niets is minder waar. Hooky en Rob zorgen ook voor genoeg humoristische momenten (‘I just don’t care much for the Cocks bit’). Ook de kerel die het gedicht doet vlak voor hun eerste optreden is hilarisch. Ook Samantha Morton mag genoemd worden; deze speelt een zeer overtuigende rol. Maar de hele film is steengoed gecast; dat kun je wel aan Corbijn overlaten.

Minder goed
Het is een film over Ian Curtis en niet per definitie over Joy Division. Dit wist ik al. De keuze die Anton dan ook maakt is dat hij probeert Ian zo menselijk mogelijk neer te zetten maar tegelijkertijd ook als een redelijk charismatisch iemand. Iemand met een bepaalde ‘likeability’ en ‘people skills’. Dit wordt bijvoorbeeld duidelijk uit de arbeidsbureau scene waarbij Ian een minder-bedeelde jongen aan een baantje helpt. Mijn eigen beeld was dat hij meer een einzelganger was met iets minder sociale vaardigheden. Misschien wel iets meer eigelijk gewoon een rotzak.
In het verloop van de film ga je hem trouwens ook een rotzak vinden maar dan om andere redenen (‘it’s OK if you want to sleep with other men’). Na deze scene en na het verplichte en subliem getimede ‘Love will Tear us Apart’ komen er een paar scenes waarbij we dan Ian moeten begrijpen en waarom bij ‘verscheurd’ wordt. En inderdaad je gaat ook wel minder denken “wat een rotzak”; maar het is ietwat te geforceerd. Ik voelde me dan ook meer toeschouwer dan dat ik echt in het hoofd/gedachten wereld van Ian zat. Misschien wou Anton LWTUA in de film hebben om daarna snel verder te kunnen. Maar ik vond de omschakeling iets te snel en zonder reden. Maar in de film worden overigens weinig redenen voor alles gegeven. Dit is wellicht een voordeel omdat het de beeldvorming een open karakter geeft. Maar de opbouw naar het antwoord op de vraag: “Wie was Ian Curtis?” is daarom iets te vlak. Maar dat was misschien dan ook niet de strekking van de film. Maar daarover straks meer.
De periode van zijn leven die voornamelijk aan bod komt is de periode met de band. Zijn jeugd komt maar heel weinig aan de orde. Terwijl ik dat wel interessant had gevonden: het contrast. Wie was hij eerst en hoe hebben de band, de muziek, zijn epilepsie, het gebruik van medicijnen (‘try to find the right mix’), en het eerste succes hem veranderd? Zijn al die veranderingen daar belangrijk in geweest? Ik krijg door de film mijn vinger daar niet goed achter. En dan kom ik bij een ander punt.
De muziek. DE reden voor mij. Joy Division maakte hele bijzondere, andere muziek. Ik vind het jammer dat er nooit aan de orde komt waarom Joy Division de muziek maakte die ze maakten hoe ze tot die keuze gekomen zijn en welke rol de persoonlijkheid van Ian Curtis hier op heeft gehad. Maar ook andersom; hoe die muziek zijn persoonlijkheid later ging beinvloeden. Die wisselwerking proef ik zelf altijd bij hun muziek. Wat ik misschien zie ik als Ian die een slaaf wordt van zijn eigen muziek en de daarbij gecreeerde persona wordt in de film neergezet als het het verlies van ‘Control’. Maar dan net iets anders. Ik ben van mening dat het altijd een mix van omstandigheden is geweest. En bepaalde omstandigheden worden onderbelicht. Bijvoorbeeld de stad, het milieu waar de band uit kwam was denk ik heel belangrijk voor de muziek en de persoonlijkheid van Ian. Ik heb dat milieu altijd als een levend iets gezien dat die 4 jonge geesten consumeerde met als gevolg: Joy Division. Dit komt denk ik te weinig aan de orde in de film. Want de film richt zich voornamelijk op de relatie van Ian met zijn vrouw en die met zijn minnares.

Anders
Dit maakt misschien dan ook precies het hele verschil. Dat is waar de schoen em wringt. Dat is waarom bepaalde vragen van mij niet door deze film beantwoord worden.
Het is namelijk een film en geen documentaire!
Ik kijk er als natuurlijk als fan naar, maar het is ook gewoon een hele onderhoudende en indringende film voor iemand die niets van de band af weet of niets met die muziek heeft.
Corbijn heeft het echte verhaal gepakt met alle elementen van dien; dat heeft ie door elkaar gemixt en het zo gekneed dat het resultaat een op zich zelf staande film is. Los van de muziek, los van de geschiedenis. Het is een film over een jongen die in een zelfgesponnen web gevangen zit. Deze film, met de weduwe als co-producer en Anton Corbijn als regisseur heeft de juiste bronnen voor een relaas dat veel meer duidelijkheid kan scheppen over bepaalde onderwerpen, en antwoorden zou verschaffen op vragen. Maar dat gebeurd slechts zijdelings. Het is dus ook geen vertelling die 1 op 1 loopt met de werkelijke tijdlijn en ook een aantal zaken stonden mij anders bij dan dat ze in de film worden neergezet. Of misschien moet ik mijn achtergronden er nog even op na slaan. Maar dat is eigenlijk minder belangrijk, want de film is zoals ie is. Een meesterwerk.
Dit maakt ook dat ik hem _iedereen_ kan aanraden je hoeft dus geen fan van Joy Division te zijn. En als na de film je interesse gewekt is of wil je er dieper op ingaan, dan raad ik je aan om dit boek te lezen. Normaal zou ik zeggen; je kan em van mij lenen. Maar in dit geval doe ik dat maar niet want een door Anton Corbijn gesigneerd exemplaar van ‘Touching from a Distance’ moet je zuinig op zijn!
Tot slot wil ik nog een aantal fotos delen die ik precies een jaar geleden tijdens mijn ‘bedevaart’ naar Manchester heb gemaakt. Als je de film gezien hebt dan snap je wel wat deze fotos zijn.

Mr. Pink: “I don’t tip”

Zo dat was dus Bob Dylan in de post hieronder, voor wie dat nog niet doorhad. Soms is dat gewoon even nodig.

Nu dan maar weer een reguliere update. Eerst even over dat nieuwe ding dat tegenwoordig in mijn broek zit en dan nog even over het beste boek dat ik dit jaar gelezen heb (en sowieso een van mijn favo boeken overall).

De HTC Wizard aka de i-mate K-JAM/Qtek 9100/MDA Vario/M3000 (in mijn geval de MDA Vario) huist dus tegenwoordig in mijn broekzak. Het is een PocketPC met Windows Mobile 5 waar je dus ook mee kan bellen. Het is een bijna volmaakt stukje techniek. Het is opvallend dat ik na een paar dagen al volledig gewend was en niet meer zonder wil. Het voldoet precies aan mijn verwachtingen en alles zit er op en eraan en er valt van alles aan te passen om het ding nog bruikbaarder te maken. En nee het is geen 2MP camera, het is geen WM6 en er zit geen GPS op. Voor die functionaliteit moet je z’n grote broer hebben; die sinds vandeweek een nog grotere broer heeft. Maar het heeft wel een touchscreen, QWERTY toetsenbord, 1.3MP, Wi-Fi, en een LAMPJE! Hij is handzaam en voelt dus niet te groot of te klein aan. En dat voor een redelijke prijs (het losse broertje kost iets van 650 euro). Voor wie nog niet overtuigd is even wat plaatjes:

Verder moet ik even iets kwijt over het volgende boek. The Tipping Point van Malcolm Gladwell. Het boek, dat al uit 2000 is, probeert de complexe materie van het ontstaan van een epidemie op een begijpelijke manier uit te leggen. Het staat dan ook vol met interessante voorbeelden en onderzoeken. Bijvoorbeeld verklaard het de populariteit van Sesamstreet, de opkomst van AIDS, het succes en de ondergang van Airwalk, de bedrijfsstrategie van Gore-Tex, de zelfmoord epidemie in Micronesie, ondergang van criminaliteit in New York en waarom tieners roken. Zomaar een paar voorbeelden van trends uit het boek; die zich allemaal kenmerken door een zgn. “Tipping Point” een bepaald punt vanaf waar de verandering/acceptatie/succes/groei exponentieel is. Gladwell verklaard met behulp van deze voorbeelden het fenomeen “Tipping Point” en laat daarbij zien hoe mensen in elkaar zitten en hoe de wereld in elkaar zit. Dat was voor mij het interessants. Het was voor mij een eye-opener en het las als een spannend boek (tenminste dat vermoed ik aangezien ik nooit geen spannende boeken lees). Ik heb na het lezen van dit boek een andere kijk op de wereld gekregen. Ik kan het daarom dan ook iedereen aan raden. Ik heb mijn exemplaar bij ABC opgepikt voor nog geen 9 euro! Ik begrijp dat er ook een Nederlanse vertaling is die heet “Het beslissende moment”. Ik raad natuurlijk de originele versie aan. Mijn kopie mag je ook lenen-lezen. Maar dan sta je op de lijst ik heb deze net 5 minuten uit maar nu al uitgeleend aan iemand die mij in return weer een nieuwe leestip heeft gegeven: Jpod. Ik ben benieuwd! Gladwell heeft ook nog een nieuw boek: Blink. Dat ik nu natuurlijk ook moet lezen. Uit dit soort van ‘genre’ zijn wel meer boeken; volgens mij is Freakonomics ook wel een aardige. Genoeg leesvoer dus.

Ow hier moet je dus naar zoeken bij je boekhandel:

Nog even wat filmpjes:
SuperBad:

De Bob Dylan film (BD wordt in deze scene gespeeld door Cate Blanchett; een vrouw!):

De film aller films?:

One year ago today…

Nou alweer een tijdje rustig hier; dus je weet hoe het gaat. Tijd voor een update!
Hier volgt weer een lijstje met linkdumps van sites die mij de laatste tijd opvielen.

Maar eerst. Het is bijna zover; Belgie 2007. Dat betekend natuurlijk weer een top 100. Van de 5 platen die ik mag aandragen wordt dit er in ieder geval een. Momenteel nummer 1 in Belgie.
De Fixkes – Kvraagetaan

Hebt u het gehoord?

er was nog gene gsm gene vtm
en niemand die a hannibal of murdock wilde zen
...
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes


Schitterend! Dat staat dus op 1 in Belgie, en in dit er staat in Nederland op 1…..

Piks.nl huisband the Shins hebben ook een nieuwe plaat. Met daarop sowieso een bijzondere uitschieter.
The Shins – Phantom Limb

Dit is een van de meest onbegrijpelijke songteksten ooit en het ontbreken van een duidelijk couplet of refrein of standaard song structuur maken het eigelijk alleen nog maar mooier.

Deze band (en clip) mogen ook wel even vermeld worden.
Cold War Kids – Hang me up to dry

En omdat we toch bezig zijn nog eentje dan. Een klassieker.
Ryan Adams – Firecracker

Onbegrijpelijk dat er van een album als Gold slechts 364.000 stuks zijn verkocht! Maar ja, in een land waar een Idols afvaller binnen een paar weken 2.000.000 exemplaren van de grootse bagger weet te verkopen is dat misschien ook niet zo vreemd.

De Web 2.0 gekte grijpt nog steeds onverdeeld om zich heen. Facebook.com (site van een 22 jarige college drop-out) met 17 miljoen leden (!) is een van de grootste. En er wordt gesuggereerd dat hij reeds een bod van 1 miljard $ heeft afgeslagen. Voorlopig ziet Zuckerberg er dan nog wel heil in en er zijn dan ook genoeg vacatures. De secundaire arbeidsvoorwaarden zijn onwaarschijnlijk: catered ontbijt, lunch en diner (elke dag!), was en stomerij diensten, fitness mogelijkheden etc. Het lijkt wel weer alsof we in ons in de jaren 90 bevinden! Ze doen het technisch iig beter als het Nederlandse Hyves. Dat nog altijd irritant traag is. Het is me echter nog steeds een raadsel waar een bannerloze miljoenenen kostende site als Facebook.com zijn geld aan verdiend. Wie kan mij dat vertellen (venture capitalists?)

FSU schrijft geschiedenis. Op 2 manieren. Ten eerste zijn ze de eerste school ooit die tegelijkertijd nationaal kampioen zijn met football als met basketball. En ten tweede zijn ze de eerste school ooit die met dezelfde 5 starters (bball) achter elkaar 2 NCAA D1 titels halen. Mooi, maar het zegt tegelijkertijd ook veel over de staat van college basketball. Popquiz detail. Sterspeler van het Florida team is Joakim Noah, zoon van oud-tenniser Yannick Noah die een maand geleden nog een hit had in Belgie.

In de Division II was de finale ook bijzonder. De underdog komt terug van 7 punten achterstand en 45 seconden speeltijd om alsnog te winnen. Ook mooi.

Nog meer (sport) links:

• 19 jarige Tim Vissers uit Zeewolde tekent als eerste Nederlander ooit een profcontract bij Newcastle in de beste rugby competitie te wereld.
• 21 jarige Rick van der Hurk maakt zijn debuut bij Major League team de Florida Marlins. Niet de minsten.
• Wat is dit voor een slechte grap.
• Grappig plaatje, mooie fantasie rijke plaatjes en dit is ook kunstig.
• Mooi lijstje met 20 belabberste stukkies tekst ooit.
• Interessant en bizar tegelijk.
• Film momenten die je niet vergeet.