Lowlands 08: dJvT, LeLe en 100% Vooraan

“Control yourself. Take only what you need from him!” Wie et uit zijn kop kan krijgen mag mij vertellen hoe. Maar we stormen verder. Het wordt tijd om wat Nederlandse trots te bespreken: De Jeugd van Tegenwoordig. Wat kan ik anders over de Jeugd zeggen, dan dat ze de Jeugd zijn? Er is hip hop en er is de Jeugd. Ik wil ze al een tijd zien en nu gaat het gebeuren. Volgens het blokkenschema zal het optreden erg kort zijn; maar ik hoop daarom ook net zo krachtig. Holler at your boy!

Sommige mensen zien het verschil niet tussen de Jeugd en bijvoorbeeld een Party Squad. Deze mensen zullen helemaal veel moeite hebben met het begrijpen van LeLe. Maar dat is logisch want de wereld is nog niet klaar voor LeLe. De eclectiek van de moderne media verslaafde mens met een sentiment voor de luxe overdaad van de jaren 80 uitgedrukt in kekke disco beats gemixt met multilinguistische rijmelaarlij is iets dat nog een aantal jaren zal moeten wachten op begrip. Ik wil ze zien. En voor wie de link nog niet doorheeft: P. Faberge van dJvT is ook onderdeel van LeLe (maar een trouwe piks.nl bezoeker wist dit al!). Geen clip van LeLe maar een interview van Het Gesprek met P. Faberge/P.Dronq/Pepijn Lanen “ter leering ende vermaeck”. (Een Dylanesque LeLe clip is hier te vinden).

Als laatste 100% Vooraan. Een schoenverkopende DJ die afgelopen weekend nog in het Haventje te vinden was en over 2 weken op LL draait. De link met dJvT en Lele is snel gemaakt. In de krochten van het internet drijft namelijk nu een mix van hem rond onmiskenbaar aan elkaar gepraat door niemand minder dan P. Faberge. En deze mix is hard, heel hard. The Cure, The Smiths, New Order; alles komt voorbij. En niet de lullige “paved tunes” (red. geplaveide nummers) maar de ruwe verborgen juweeltjes die je bijna zou vergeten. Als je niet begrijpt waarom juist die muziek op deze mixtape voorbijkomt, dan snap je het niet. Maar als je het begrijpt dan snap je het. HIER halen die mixtape. 5 rotjochies op je beeldscherm!

Lowlands 08: MGMT

WAT?  Een nieuwe piks update binnen een week? Het moet niet gekker worden. Maar ik heb een goed excuus nl. Lowlands 08 dat binnen een maand zal plaatsvinden.

Het leek mij een goed idee om de nog steeds aanzwellende groep mensen die hier dagelijks voorbij komt te trakteren op videos van artiesten die op Lowlands komen.  Dus de komende 4 weken zult u hier, regelmatiger dan normaal, een update vinden met betrekking tot een band de ik graag op Lowlands zou willen zien. Het hoeft niet perse goede smaak te zijn of uberhaupt goede muziek; maar het kan ook een band/artiest zijn die als fenomeen interessant zijn/is.

Daarom is MGMT wel een goede band om de spits mee af te bijten. Deze band heeft alle buzz die er maar te krijgen is op de muziek blogs te pakken.  Iedereen vind het geweldig en loopt met ze weg.  Ook stonden ze al in het voorprogramma van Radiohead.  En ik moet zeggen dat ik lange tijd niet zo’n funky/groovy/aanstekelijke plaat als “Electric Feel” heb gehoord! En het is altijd interessant om te zien of zo’n band die buzz kan waarmaken. Dus bij deze de video van Electric Feel. Alles wat u nog meer over de band zou willen weten kunt u vinden op de wiki of hun myspace. De officiele video (die goed past bij het dromerige sfeertje van het nummer) vind u hier (en is zeer aan te raden!). Echter MGMT heeft ook een downloadbare versie van de video gemaakt waarbij de kleuren van de video zelf veranderd kunnen worden door de kijker. Hierdoor zijn er 625 tot de macht 229 verschillende mogelijkheden van de video. Een van die videos staat hieronder (ook omdat embedding voor de officiele video uit staat). En als u zelf met kleurtjes wilt schuiven dan kunt u hier de video downloaden. Hou de site in de gaten voor de volgende update.

En dan nog even iets voor de fijnproevers. Joost Zwagerman heeft een WahWah samengesteld. Kopen dus. Maar hierover en meer heeft hij een zeer interessant gesprek met Rick de Leeuw. Ga er maar even voor zitten; heerlijke televisie.

Es ist der Kunstler!

Laatste post alweer van 5 januari? Ja dan wordt het echt wel weer tijd! Nou is hier natuurlijk ELKE dag genoeg te beleven met die kolom hier aan de rechterkant die meerdere keren per dag geupdate wordt (Jan’s shared items). Maar goed nu dan weer even een “echte” update. Waarover deze keer dan; een film (U23D?) of een boek of een concert? Het had gekund maar deze keer doe ik een kleine samenvatting van veel voorkomende items de laatste tijd op de Google Reader lijst. Dit omdat deze items wat meer aandacht verdienen.

Zo had u kunnen lezen dat de beste serie allertijden verfilmd gaat worden: Arrested Development. Hier heb ik natuurlijk mixed feelings over. Deze serie is ongenaakbaar goed: echte trouwe piks lezers zullen zich de eerste paar posts over AD nog wel herinneren. Momenteel ben ik _weer_ bezig de complete serie (slechts 2,5 seizoen) van begin tot eind te kijken. En _weer_ontdek ik nog steeds nieuwe grappen en kleine dingetjes die eerder niet opgevallen waren. De verhaal lijn, de karakters, de dialogen, de woordgrappen, de verhoudingen, de guest karakters (Bob Loblaw, Maggie Lizers, surrogate dad, Uncle Jack etc.) het is zit allemaal zo genieus en grappig in elkaar. Ik las ergens dat de show erg ‘dense’ is. En dat is misschien wel het juiste woord hiervoor. Je ontdekt steeds nieuwe dingen hoe vaak je ook kijkt. En hoe meer ik kijk hoe meer ik deze serie stiekem beter ga vinden dan the Office of Blackadder IV. Maar nu een film dus; waarom? Het kan bijna niet goed worden. Want de kracht van de serie zal denk ik niet samen te vatten zijn in een film. Je moet echt eerst een aantal afleveringen zien om te beseffen hoe goed dit wel niet geschreven is en dit zal in een 90 minuten durende film wellicht niet lukken. Maar goed zolang Mitchell Hurwitz er maar bij betrokken blijft dan kan het nog wat worden.

Zover films. Nieuwe bands: Foals staan aan de deur trappen en van de Black Kids wordt veel verwacht. De een vernieuwend de ander pretentieus? Maar de meeste links van Google Reader qua nieuwe bands waren natuurlijk besteed aan the Last Shadow Puppets: het side project van Alex Turner (Arctic Monkeys) en nog iemand. Ik kan natuurlijk wel een uiteenzetting doen van wat ik er van vind maar dat laat ik aan u over.

Een andere band die niet veel in de links te vinden was maar die wel de meeste aandacht verdiend is LeLe het side-project van P. Faberge (djvt) en Piet Parra. Misschien ken je Skinny Jeans al. Maar dat is minder en niet echt representatief voor de rest van het project en die staat dus gelukkig ook niet op het album: Flage. Lele is een genre op zich. Het is vernieuwend, anders, gedurfd en heel erg een product van deze tijd. Het is Frans, Engels, Nederlands en Duits. Het is rap en electro pop. Het is achteloos en er is over nagedacht. Je snapt het of je snapt het niet. En daar laat ik het bij.

Maar nou we toch over muziek bezig zijn; wil ik wel even een patroon met u bespreken. Een tijdje terug berichtte ik bijv. over de stortvloed aan “eyeliner bandjes” wat niet echt een goede ontwikkeling was. Momenteel lijkt het als je een meisje van rond de 20 bent, een gitaar hebt en een ‘iets’ andere stem dan heb je een platencontract te pakken. Voorbeelden? Kate Nash, Amy MacDonald, Adele. Als je de drie wikis leest lijkt het allemaal wel erg veel op elkaar. Ik vermoed dat in het kielzog van Amy Whinehouse alle platenmaatschappijen op de “eigenzinnige” zelfstandige meisjes, met eigen nummers, springen. Andere voorbeelden van deze trend zijn wat mij betreft: Colbie Caillat en Duffy en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of we hier te maken hebben met echt talent; de tijd zal het leren. Ik wil nog wel even de 3 fotos van die wikis hier neerzetten: zoek de verschillen.

Nou wel weer even genoeg stof tot nadenken. Nou moet ik u natuurlijk nog, gezien de traditie, met een video achterlaten. Dat is best een pittige keus want ik zie toch aardig wat videos. Zo zou ik de absurde lifestyle van Steen aan u kunnen presenteren of misschien wel het meest succesvolle b-kantje ooit, van Gorky/i. Maar mijn keuze is toch gevallen op het genie Patrick Wolf. In de huiskamer met een waterfluitje. En het is ten slotte lente. Dus bij deze en tot de volgende keer, of zoals Patrick zou zeggen: till the bluebells are ringing!

jPod

In mijn laatste post noemde ik al even jPod; het laatste boek van Douglas Coupland. Na hier in drie dagen doorheen gezoeft te zijn kan het misschien geen kwaad om hier een post aan te weiden.
jPod is geen gewoon boek, zeker niet als je niet bekend bent met het genre, maar dat niet alleen. De schrijver is naast schrijver (duh) onder meer ook ‘visual artist’ en die 2 ‘professions’ lopen dwars door elkaar heen in jPod. De beschrijving van het leven van de jPodders wordt dan ook visueel ondersteund op allerlei manieren die de grenzen van de leeservaring opzoeken.

Het verhaal is een absurdistisch hedendaags relaas van een groep game-ontwikkelaars; wier allen achternaam met een J begint en samen werken ze op een afdeling (pod) van een groot game bedrijf in Vancouver (EA komt hier ook vandaan): vandaar de jPod naam. Maar zoals de spelling al doet vermoeden is de naam natuurlijk ook een knipoog naar het verlengstuk van de 21st century homo sapiens; de iPod. En daar blijft het niet bij; het hele verhaal is 1 groot herkennings punt voor de digitale mens gevangen in een massa consumptiemaatschappij. Het verhaal, met als hoofdpersoon Ethan, leest alsof het een dagboek bestand is op de computer van deze Ethan. Tussen de paginas kun je dus ook uitnodigingen voor Tetris toernooien verwachten, krijg je spam voor je kiezen, of heb je de kans om uit 8000+ getallen het niet-priemgetal te zoeken, en voor de echte liefhebber staan de eerste 100.000 (!) cijfers van getal Pi vermeld. Genoeg te doen dus.

Zo ver de context; nu de mening. Zoals ik al noemde is het absurdistisch verhaal. Het deed me dan ook sterk denken aan de verhalen van die andere Douglas, maar enigszins begrensd. Het speelt zich ten slotte in onze tijd af. Ook komt het beeld van jPod dat ik in mijn hoofd heb direkt uit de film “the Office Space”. De parrallelen met deze film zijn treffend: de ongelukkige hoofdpersoon, de alles verziekende baas, de autistische nerds.
Het boek is een beetje als popcorn; je blijft eten en het smaakt goed, maar echt vullen doet het natuurlijk niet. Het is een leuke rit vol komische momenten en fantasierijke, bizarre situaties (de schrijver zelf komt bijvoorbeeld ook even langs in het verhaal). Hoewel het boek ook een paar goeie one-liners kent (leuk voor feestjes); is het meer een boek van bizarre hilarische (soms herkenbare) settings, twists en plot turns. Het boek is zelf een product van de cultuur die in het boek omschreven wordt. Zeker lezen dus zou ik zeggen.

Douglas Coupland heeft overigens voor deze herfst al weer een nieuw boek op stapel staan: the Gum Thief. De bedenker van “Generation X” is een druk baasje en heeft wel meer boeken geschreven waarvan er een (en dit moet ik toch even vermelden) de titel draagt: “Girlfriend in a Coma”. Als dit je niets zegt; lees gewoon verder. jPod wordt echter vaak vergeleken met nog een ander boek van em: Microserfs. Dit boek staat zelfs nog hoger aangeschreven dan jPod op Amazon. Overigens wordt er ook een serie van jPod gemaakt; maar hier is nu nog niet veel over bekend.
Nou hier dan nog even een clipje van een van de koelste optredens die ik dit jaar op TV heb gezien (en als je jPod gelezen hebt; ook aansluit bij deze post!):

En de nieuwste van Bruce, die de pan uitrockt:

Legale Legendes

Oei, alweer een dikke maand geleden sinds de laatste update en alhoewel ik al een berg piks heb liggen om op de site te zetten wacht ik hier nog even mee (omdat ik nog steeds niet alle fotos binnen heb).
Dus daarom dit keer maar even een muziek updatetje (hoe kan het ook anders). De maand juni staat voor de deur en dat betekend een nieuw album van Interpol en van Ryan Adams. Ik ben benieuwd! Maar de meeste muziek die ik luister is toch > 20 jaar dus daarom vooral een post over die muziek.

Neil Young
Wie kent em niet. Ik kon meneer Young altijd al waarderen; maar gek genoeg had ik “Harvest” nog niet. Ik ben zelf geen CD koper maar dit album uit 1972 was een no-brainer. Dit is misschien overbodige info; want dit album is zo bekend dat de rommelmarkten en Goedzooi bakken er altijd mee uitpuilen. Als je de hoes ziet zeg je: “O die”. Maar ik had em dus nog niet (schaam).
Ik werd met de neus op de feiten gedrukt door een opname van Neil Young voor de BBC uit 1971. Dit is een fantastische docu. Hij doet hier een half uur nummers met gitaar, piano en mondharmonica zonder band. Wat je hier ziet is een van de grootste singer/songerwriters op het toppunt van zijn creatieve kunnen; en dat als 25 jarige. Het is de periode na zijn eerste grote success met CSNY en zijn solo album “After the Goldrush”. Veel van de liedjes die je hoort, komen uiteindelijk op “Harvest” terecht en zijn op dat moment splinternieuw en soms nog work-in-progress. Geniaal om te zien. Ik denk niet dat Neil Youg creatief gezien zichzelf ooit heeft overtroffen. De botte eerlijkheid die zijn teksten kenmerken; worden later in zijn carriere m.i. soms een beetje te eerlijk. Anyway YouTube staat vol met stukjes van die BBC opname en natuurlijk moet je ook gewoon de DVD van Heart of Gold kijken. Hier alsvast een voorproefje van de BBC show.

Jimi Hendrix
Ik ben vorige week op 4 verschillende manieren met Jimi Hendrix geconfronteerd en hier moet ik toch iets over kwijt; ik kan er niet omheen. Zo lang ik me interesseer voor muziek is Jimi aanwezig; een van mijn eerste albums was van hem; genoeg respect heb ik voor hem dacht ik zo. Maar hoe meer ik over hem te weten kom; hoe meer ik me verbaas en hoe meer ik me bewust wordt van iets. En dat is namelijk het volgende. Ik denk namelijk dat wanneer je een vergelijkings matrix zou maken van rock artiesten en daarin zaken als invloed, talent, creativiteit, orginaliteit, performance en innovatie een cijfer geeft en dit zou delen door het aantal jaren dat een artiest zijn carriere duurde; dan zal Jimi Hendrix hier als meest belangrijke artiest aller tijden hier uit komen.
In een periode van 4 jaar heeft ie dusdanig een stempel op rock muziek gedrukt waar wij vandaag direct de invloed van merken. Niet alleen muzikaal (distortion, opname technieken) maar ook heel concreet bijv. het gebruik van de Fender Stratocaster of Marshall versterkers. Er waren wel artiesten, zoals Buddy Holly, die op een Strat speelden maar de professionele gitarist koos toch vaak voor een Gibson of een Rickenbacker. De reden waarom bands vandaag de dag; van Dire Straits tot de Arctic Monkeys op Stratocasters spelen is direct te herleiden naar J. Hendrix. Ook de Marshall versterker; iedereen die dit blog leest heeft muziek uit Marshall versterkers gehoord; dat moet. Voordat Jimi langskwam was Marshall slechts een onbeduidende versterker maker uit Londen.
The Beatles waren met zijn vieren, Jim Morrison was ‘slechts’ de zanger en Bob Dylan heeft wat muzikale innovatie betreft minder een rol gespeeld. Daarom gaat mijn stem naar Jimi. En dat heb ik nog niet eens gehad over het absurde feit dat ie rechthandig nummers schreef maar linkshandig optrad. Voor de non-believers:

Nick Drake, Elliot Smith, Jeff Buckley
En iedereen weet dat Hendrix slechts 27 jaar oud was toen ie overleed; net als een hele rits andere rocksterren. Echter ik ontdekte dat er ook iemand van 26 was die tijdens zijn leven geen succes kende; hierdoor in een depressie raakt en overleed aan een overdosis anti-depressiva. Maar die vandaag de dag als een enorme invloed geldt: Nick Drake. Iedereen die muziekblaadjes leest kent deze naam; ik wel iig. Maar ik kon geen nummer van hem opnoemen. Momenteel heb ik zijn oeuvre in bezit (3 albums) en staat ie op de radar. Nou heb ik Jimi Hendrix al genoemd en Nick Drake dan kan ik het niet laten om natuurlijk een andere persoonlijke favoriet van mij aan te kaarten; Elliot Smith. Ook al overleden maar wel een nieuw album. Luisteren!
En omdat het dinsdag 29 mei exact 10 jaar geleden is dat Jeff Buckley voor het laatst ging zwemmen kan ik ook wel even vermelden dat hier zaterdagavond 6 uur lang een documentaire over te zien is op Nederland 2. Maar goed als ik van deze 3 artiesten een clipje moet kiezen, dan wordt het Smith (natuurlijk uit deze meesterlijke film):

Ik heb nou 5 namen genoemd; waarvan 4 er dood zijn. Laat ik dan ook nog even een levende noemen: Brett Dennen (via ). Bij gebrek aan een clip maar even een stukje uit Scrubs waar dit nummer als achtergrond gebruikt werd. Trouwens via Scrubs heb ik ook the Shins ontdekt en zij waren er ook als een van de eersten bij om The Fray een luisterend oor te geven. Dus via Comedy Central kun je ook nieuwe muziek ontdekken!

Linke linker links

Aan de linkerkant van deze pagina een post met een hoop links die nog eens link zijn ook; kortom even een linkdump om wat invulling aan het blog te geven.

Wat viel mij op de laatste tijd en waar doet u goed aan om te gaan kijken of luisteren.

Films:

• Idiocracy. Film van Mike Judge: je-weet-wel die van B&B, King of the Hill en Office Space. Op het eerste oog lijkt het gewoon een flauwe film (en nog een slechte ook) maar het is eigelijk natuurlijk een grote aanklacht tegen de ‘ignorance’ die hand over hand aan de overkant (dat rijmt) van de plas lijkt toe te nemen. Via.

• Half Nelson. Veel in de prijzen gevallen de laatste tijd; Oscars en toestanden. Eindelijk tijd gevonden om deze film te kijken (al half jaar op mijn schijf aanwezig); ik was er niet zo heel happig op omdat ik verwachte dat het een ‘trage’ film zou zijn. Niets van dat alles: meesterlijk acteerwerk van vooral die Ryan Gosling. (niet te geloven dat dat datzelfde irritant ventje uit Breaker High is). Bijzonder camerawerk; de hele film is bijna een grote close-up. Het verhaal is aandoenlijk en grensvervagend. Aanrader. Misschien wordt het tijd dat ik Munich, Babel en Good Night and Good Luck ook maar eens moet kijken….

• B13. Geschikt Frans actie filmpje. Verhaal is niks maar de actie is leuk gedaan. Mmm Franse films, ik moet deze ook nog steeds kijken.

• Verder lijkt 300 me zeker de moeite waard en hoop ik dat Will Ferrel weer eens grappig is in Blades of Glory. En als je nu nog steeds aan het lezen bent en een echte filmliefhebber bent dan ben je ook wel even zoet met deze post van Kevin Smith over zijn 10 beste films van 2006. Uh? Zo te zien is meneer Smith fan van the Smiths.

Muziek:

• Nick Cave. Wie kent em niet? Ben me momenteel wat in zijn oeuvre aan het verdiepen. Heb al wat juweeltjes ontdekt: Halleluja en I Let Love In.

• Amy Winehouse. Haar muziek interesseerd me niet zo. Maar afgaand op dit plaatje van “nu en eerst” lijkt het me dat zij een probleem heeft en dat het misschien toch wel tijd wordt voor “rehab”.

• U weet het misschien niet, maar er is praktisch 1 drumloopje verantwoordelijk voor een hele industrie.

• Dat die industrie inmiddels een parodie van zichzelf is wordt hier pijnlijk duidelijk.

• Fantastische (1) verzameling (2) van ‘vergeten’ US bands uit de jaren 90. De meeste namen ken ik nog uit mijn tijd als MTV junkie (toen het nog de moeite was om junk te zijn).

• Deze had ik eerder moeten posten. Dit is het verhaal achter het Bob Dylan; “Judas!” incident. U ongetwijfeld allen welbekend.

Overig:

• De MS boys doneren voor _elk_ MSN gesprek een deel van de advertentie opbrengsten naar een goed doel. Dat mag ook genoemd worden.
• Ja, Nazis zijn echt simpel.
• En racisten in het algemeen zijn gewoon vaag.
• Ruby On Rails. Voor de computernerds onder u. Ik had het het hier in 2005 (uiteraard ) al over maar momenteel is RoR echt aan het exploderen. Iedereen die webservices programmeerd, moet dit filmpje maar eens kijken.
• Nikon D40x. Nieuw cameraatje; het instap model D40 maar nu _met_ de sensor van D80.

Ik wacht op een nieuwe versie van JAlbum voordat ik de nieuwe piks er op zet (echt aardige knakkers; ze doen gewoon wat je vraagt). Maar wees gerust ze komen echt! En hopelijk kan ik vanavond ook wat mooie plaatjes van de Killers schieten!

Deze site (piks.nl dus), kwam ik achter, ziet er erg crappy uit in IE7. Ik weet niet of dat in IE6 ook zo is, maar doe jezelf een plezier en gebruik gewoon Firefox.

14-2-2007: Biddag op Urk.

Ik heb inmiddels een A540, Nederland heeft een nieuw kabinet en Barack Obama stelt zich beschikbaar voor Amerikaanse presidents verkiezing met een heuse Web 2.0 website. U weet dus wat voor tijd het is; tijd voor een piks.nl update!

Dus, straks een neger en een vrouw die gaan uitvechten wie de Democratische kandidaat wordt. En hoewel ik graag _geen_ Republikein als president wil zien, zal geen van deze 2 Democraten denk ik een kans maken. Amerika is te conservatief om voor één van beide te kiezen. Oprah (zwart én vrouw) daarentegen zou gezien haar populariteit misschien wel een kans maken en is dan ook de uitzondering die de (beide) regels bevestigd. Maar misschien is ze juist ook zo populair omdat ze zich nooit eenduidig politiek heeft uitgesproken (maar het lijkt me duidelijk dat Oprah zich op het “hellende” liberale vlak bevindt). John Edwards (u weet wel: de running mate van Kerry 04) zou misschien de beste optie voor de Democraten zijn. Maar afgezien daarvan; Barack lijkt wel een gezellige jongen.

Hoe conservatief is Amerika dan; dit wordt maar weer eens duidelijk uit “This Film is Not Yet Rated”. Bureaucratie ten top. Aardige film om te kijken al was het alleen maar om wat goeie filmtips te krijgen.

Over filmtips gesproken. Een van de meest fascinerende documentaires die ik ooit gezien heb.

The Triumph of the Nerds: the Rise of Accidental Empires. Een documentaire over de opkomst van Apple en Microsoft eind jaren 70.

Briljant materiaal!

Stel je eens voor dat je in dat zaaltje zit waar de eerste pc, of spreadsheet gepresenteerd wordt. History in the making. Het transcript staat overigens gewoon online. Xerox is trouwens de reden dat u NU op dit moment een muis in uw hand heeft en naar een scherm staart met verschillende vensters. Na deze docu is de film “Pirates of Silicon Valley” ook heel leuk om te bekijken. Dit is de verfilming (dus met acteurs) van deze docu.

Beide ronden het verhaal af in 95/96. Dus net na de vaststelling van complete wereldheerschappij door Microsoft met Windows 95 en ten tijde van de teloorgang van Apple en nog voor de grote internet hype. Dat er iets zit aan te komen is ook zeker te merken in interviews met Gates. Deze documentaire zou met gemak een vervolg kunnen krijgen met als onderwerp de afgelopen 10 jaar met de opkomst van internet en de rol van de PC daarin. Google, Ebay en Amazon zijn de Apple en Microsoft van onze tijd. Klein begonnen en binnen en korte tijd marktleider van een _nieuwe_ miljardenmarkt. Empires.

Nog even wat opvallende links:

• Het telefoonbook van New Orleans voor en na Katrina; dit is de ware impact van de orkaan geweest.
• Aardig flashfilmpje over de geschiedenis van het Midden-Oosten. Mieren zijn we, zeg ik u.
• BBC serie: Planet under pressure. Over de dooi in Siberie die een vicieuze cirkel in het Global Warming proces veroorzaakt. Zie de stream.
• Voor een RSS leecher als mijzelf is dit een interessante ontwikkeling.
• Boer die bij een weekje bij Iraans gezin gaat wonen. Hilarisch, herkenbaar en triest tegelijk.
• Check Nowitski vs. Boykins
• Google Maps in de zgn. “hybrid” mode is echt fantastisch! Snap eigelijk niet waar Google Earth nog voor nodig is; want Maps doet precies hetzelfde zonder een programma te installeren. Het scrollen en zoomen is echt goed gedaan.
• Nieuwe versie van JAlbum is uit. Het beste fotoalbum programma voor websites dat ik ken! Dit is wat piks.nl ook gebruikt. Versie 7 heeft een nieuwe interface en ondersteunt nu ook virtuele albums. Super handig; want je kan dus per map 1 directory gebruiken voor je album en hieruit bepaalde fotos ‘excluden’. Je hoeft dus geen 2 aparte plekken/mappen meer op je schijf te hebben als je (zoals ik) bepaalde fotos uit een map niet wil gebruiken voor je album.

Wat kijken we nog meer:

• The Office (US versie). Het derde seizoen van deze Amerikaanse versie van één van 3 geniaalste series ooit (er zijn er 3) is volop bezig. Nog steeds zeer grappig en leuk om te zien hoe de verhaal lijn zich ontwikkelt. Steve Carell is grappig (maar kan ook serieus zijn getuige zijn SAG voor zijn rol in Little Miss Sunshine). Maar Dwight steelt natuurlijk de show. Amerika is niet het enige land met een eigen Office. O die Duitse versie moet ik echt zien. Kom er net achter dat Carell en Colbert (natuurlijk beide bij de Daily Show begonnen) de stemmen deden van The Ambiguously Gay Duo! Wat is de wereld ook klein. “Good job, Gary!”
• Scrubs seizoen 6. Na een tijdje stilte is de serie terug. Het is wel aardig (“Slagathor!“) maar de scherpte lijkt er af. Het truukje is compleet.
• Er komt een nieuw seizoen van Rescue Me. Ben benieuwd.
• Ik begrijp dat er nog steeds mensen zijn die “Thank You for Smoking” niet hebben gezien. Kijken.

Wat luisteren we dan:

• Nas – Hip Hop is dead. Al was het maar voor het Morriaanse zinnetje: “I’ll put an extended clip inside of my AK, Roll to every station murder the DJ” en de sample van Apache (je weet wel van the Shadows). Nou ja luisteren… tis niet mijn smaak maar het heeft wel mijn erkenning.
• Nirvana – Unplugged in New York. Herontdekt plaatje uit mijn jeugd. “Oh Me” is me eerder niet op deze manier opgevallen.
• Het is ook 14 februari je-weet-wel. Hier wat toepasselijke mp3′s.

Waar wachten we op:

• Control. The Killers hebben een versie van Shadowplay opgenomen voor de soundtrack. Kan niet wachten om die te horen al was het maar voor de esthetische waarde.
• En diezelfde band: 7 maart.

Het sneeuwt in Oostenrijk! Dus een mooie gelegenheid om die A540 eens te testen in de sneeuw (en zo die piks afdeling te updaten).