Waarom?
Er zijn hiervoor meerdere redenen te noemen. Ik kan natuurlijk het lot van de dieren aanhalen. Maar dat is niet echt de reden; hoewel wel het mooi meegenomen is. Maar mijn jas is nog steeds van leer en mn schoenen ook. Dus me beroepen op het dierenleed zou een dubbele standaard zijn.
Het is iets waar ik eigenlijk altijd al nieuwsgierig naar was in de zin van “hoe zou dat zijn?”. Ik ken een aantal mensen die het doen en dat heeft me altijd ge-interesseerd. Soms kan het ook een album zijn dat je aan het denken zet.
Maar wat ook meespeelde is dat het in andere culturen/religies eigenlijk heel gebruikelijk is om dit juist bepaalde perioden te doen (vasten). Of om bepaalde dingen helemaal niet te eten cq. anders te bereiden (kosjer). In onze maatschappij kennen we dit niet. En waarom eigenlijk niet? Een periode van onthouding (internet, tv, bepaald voedsel) kan juist zo verfrissend werken. Ook mijn vrouw deelde deze interesse, dus we namen ons voor om het gewoon eens te proberen vanaf 1-1; als experiment. In de eerste instantie voor een maand. Inmiddels zijn we 2,5 maand verder en nu kan ik beter vragen: waarom eigenlijk ook niet?

Waarom ook niet?
Wanneer je nadenkt over vlees eten, is het best een gekke gedachte. Je stopt het lichaam van een dood iets in je eigen lichaam. Hoe meer ik daar over denk hoe vreemder ik dat eigenlijk vind. Daar komt bij dat de meeste mensen geen kip zouden durven slachten maar het wel durven op te eten. In onze maatschappij is dus een soort van vervreemding ontstaan van datgene wat we eten (wat we in ons lichaam stoppen) en datgene wat het daadwerkelijk is. Alleen daarom is het al goed om het een keer radicaal anders te doen.

Bewuster
Iets expliciet niet proberen te eten zet je aan het denken. Je gaat nadenken; wat eet ik eigenlijk allemaal en waarom. Je moet ook wel want je hebt een keuze gemaakt. Daarnaast probeer je een balans te vinden voor het ijzer en proteine verschil dat ontstaat door het niet eten van vlees. Dat is een uitdaging. Op 15-1 had ik even een klein dipje wat duidde op een ijzer tekort. Dit hebben we inmiddels aangepakt. Maar ik heb dus nog nooit zoveel verpakkingen gelezen als de laatste maanden. En dat kan soms erg verhelderend zijn. En je gaat dan pas merken in hoeveel dingen eigenlijk dode dieren verwerkt zijn (drop, chips etc.). Dat kan soms een hele vreemde gewaarwording worden. Vooral de ontdekking dat de vleesconsumptie doortrekt in alles wat we eten. En die ontdekkingstocht alleen al, is een voordeel. Het dwingt je al gelijk om bewuster met je eetgedrag om te gaan. En dat werpt direct zn vruchten af.

Resultaat
Feit is dat ik me op dit moment beter voel als ooit te voren. Ik voel me fitter (4kg eraf), ik slaap beter, ben geconcentreerder. Ik kan nu natuurlijk zeggen dat het door het niet eten van vlees komt, maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn denk ik. Geen vlees eten zal daarin misschien een rol spelen. Maar het bewuster omgaan met je eetgedrag is, denk ik, vooral credit aan dit resultaat. Je eet veel gerichter en bewuster.
Maar wat me eigenlijk nog meer aan het denken zet is het volgende. Ik ben er nog (gelukkig). 2,5 maand vlees-loos maakt dus geen verschil of met andere woorden het is niet nodig. Denk daar maar eens over na. Je lichaam heeft het dus niet nodig. Dus waarom zou je het eten? Het argument “omdat het lekker is” heeft voor mij hierdoor steeds minder waarde.

Reacties
Er zijn dus een aantal positieve uitkomsten en interessante leermomenten geweest. Maar wat vooral ook interessant is, zijn de reacties van mensen. Het viel me tegen hoe negatief de reacties van 80% van de mensen zijn wanneer ze horen dat je geen vlees eet of dat je dat hapje even overslaat vanwege het experiment. Zonder dat ze doorvragen is de conclusie direct: “wat een onzin”, “jij spoort niet”, “je bent gek”. Het aangeven van je vegetarisme is dus een goede lakmoes test voor het empatisch vermogen van degene aan wie je het op dat moment verteld (als je die zin niet snapt is er een grote kans dat je in de 80% groep valt;)). Ik denk dat het vooral angst is, angst voor het onbekende. Het onbekende roept angst op, en angst moet gepareerd worden met straffe reacties. Een karakter eigenschap van mensen die aan bron ligt van vele andere generaliseringen (en waar ik zelf ook ongetwijfeld schuldig aan ben). Maar goed die kortzichtigheid is jammer. Maar wat daar wel weer interessant aan is, is de achterliggende gedachte hier. Het eten van vlees is compleet ingenesteld in ons bestaan, het is de norm. Dat terwijl niemand ooit bewust gekozen heeft om vlees te eten! Het wordt je letterlijk en figuurlijk met de paplepel ingeschoten. Iedereen eet het, onbewust, je hebt eigenlijk alleen mensen die het bewust niet eten.
Vlees eten is dus de standaard; alles wat van de standaard afwijkt is niet normaal en wordt scheef tegen aan gekeken. En dat geeft ook te denken.

Mis je het niet?
Zoals ik aangaf hou ik best van vlees. Maar mis ik dan niet nu? Nee, eigenlijk niet. Dit is ook vooral aan mijn vrouw, de keuken koningin, te danken die erg creatief in de keuken is. We hebben volgens mij nog niet 1 keer hetzelfde gegeten. Ik heb dus nog geen een keer verveelt aan de broccoli gezeten.

Nooit meer vlees?
En het experiment loopt dus nog even. Volgens mijn vrouw indefinitely. En ik zelf ga ook nog even door. Maar de kans dat ik wel weer vlees ga eten is aanwezig. Maar dan wel veel minder en veel gerichter. Liever 1 goede biefstuk dan 10 ballen gehakt en bepaalde vleessoorten gewoon helemaal niet meer. En dan zal ik waarschijnlijk vaker periodes inlassen van bijv. één vleesloze maand per jaar. Maar ik zal waarschijnlijk ook weer gewoon vlees eten omdat het praktischer is: de supermarkten liggen vol met vlees en in alles zit op de een of andere manier wel vlees. Maar zoals ik al eerder concludeerde is dat ‘praktische’ best een hele vreemde situatie. Daar kom je wel achter als je een tijdje geen vlees eet; iets wat ik iedereen kan aanraden om eens te proberen.

Een videootje. Natuurlijk kan ik een willekeurig nummer van het geniale Meat is Murder album neerzetten, maar das te voor de hand liggend. Dan liever deze banger. 9 minuut en 6 seconden en geen seconde te lang.

Net als alle andere blogs kan ik natuurlijk deze gelegenheid aangrijpen om een lijst te presenteren. Een lijst van beste films/boeken/albums van het afgelopen jaar of beter nog, van het decennium. Of een lijst met alle verzamelde wijsheden van het afgelopen jaar of, ook hier;  het afgelopen decennium. Maar dat doe ik maar niet. Enerzijds omdat vaste lezers van het blog vast wel wat van die lijstjes in kunnen vullen en anderzijds omdat lijstjes maken zo 2009 is en weinig zin heeft.

Dat soort conclusies kom je toe als je bedenkt dat het gisteren alweer 10 geleden dat we op deze, op dat moment, 17 jaar oude plaat dansten. Ik weet het nog goed maar 10 jaar is dan toch lange tijd, waarin veel is gebeurd. Daar kom je ook achter als je je oude floppys toch maar eens gaat overzetten. Je komt dan dingen tegen en dat kan confronterend werken; over hoe snel tijd lijkt te gaan en hoe snel dingen kunnen veranderen en hoe snel je je kan aanpassen.

Alleen al het afgelopen jaar is voor mij persoonlijk veel in gebeurd. En dit laatste decennium helemaal.  Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, ervaringen en momenten waar je deelnemer van mag zijn. Het draagt allemaal bij aan je ontwikkeling en het vormt je, maar de kern blijft gelijk. Het kopje waarin ik zit kan soms een ander kleur of vorm of handvat hebben maar wat er in zit is hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Terugkijken op vergane tijden en momenten kan goed zijn maar niet om daar in te willen blijven. In het moment leven, deelnemen aan die momenten en juist vooruit kijken is belangrijker dan te lang terug kijken. Dat is mijn conclusie en advies die ik u nu wil meegeven.  Wees u er van bewust dat u niet kunt veranderen wie u bent. U kunt alleen kiezen met wie u zich omringt en welke momenten u beleeft met die mensen met wie u zich omringt. Geniet van de aaneenschakeling van momenten, laat u verassen en soms meeslepen, en wees niet alleen een toeschouwer maar ook een deelnemer.

Zoals u gewend bent eindig ik posts altijd met een video-tje. Nou kan ik natuurlijk de ultieme nieuwjaarsdag plaat hier neer zetten. Maar die is zo ultiem dat dat altijd kan. Ik realiseer me nu net dat ik de onderstaande plaat vanochtend om 6.00 uur hoorde en wel om de reden om deze nu met u te delen. Zie de lyrics.

Dan de verplichte videos. Van eigen makelij dit keer.
Ik kon deze versie nog niet vinden op Youtube daarom heb ik hem zelf maar geplaatst. 24 oktober in Paradiso

Bovenstaande video is nieuw. Onderstaande video is al wat ouder (zo’n 7 maanden) maar kan gek genoeg wel wat hits gebruiken. Want het is een kicken band; die echt nog wel bekender zouden moeten worden. Daarom zet ik hem hier nog een keer neer. Red Cortez – Fell on the floor.

Eigenlijk wou ik het hier bij laten. Maar de volgende video heb ik al een paar keer willen plaatsen; en steeds toch maar niet gedaan. Echter het is wel ‘moodfitting’ voor de laatste paar dagen… Band of Horses in een zelfgemaakte clip (die al bijna 10 miljoen keer bekeken is) over stunt fietsers voor het nummer The Funeral. Maar de beelden doen niets af aan de indringendheid van dit nummer. De volumeknop mag naar 11. Epische track.

Tot zover de piks. Oplettende piks.nl volgers en twitteraars hadden het waarschijnlijk al gezien maar er staat ook een nieuwe demo op piks: Treasure van Multiplex. Multiplex is Billy en Billy is …. ja wie kent hem eigenlijk niet? Dus voor de liefhebber: http://multiplex.piks.nl.

Dan de verplichte video. Eentje dit keer. Om de zaak samen te vatten. Een gitaar en een stem.

Dan de verplichte videos.
Dit juweeltje kwam ik laatst op de Youtube tegen. Ik wist nooit dat Paul een broer had. Wat een gitaarspel. Simon & Simon.

Dan de Atmospherics met een klassieke hook.

En dan vers van de pers; gister op TV en vandaag op Youtube. Hier praten ze over hun invloeden die leiden tot het misschien wel most-anticipated album van het jaar. Natuurlijk; de Arctic Monkeys.

Die andere
Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat onze generatie nooit meer zo iemand als hem zal meemaken. Daar is de wereld te veel voor veranderd (artiesten krijgen geen kans meer om zich zo te ontwikkelen) maar ook omdat dat soort talent te beperkt aanwezig is op deze aarde. Gek genoeg kwam zijn carrière pas echt op gang een paar jaar na de tragische dood van die ander. Die ander is eigenlijk de enige die qua eerder genoemde kwaliteiten op hetzelfde niveau zat. Elvis.
Maar daar houden de vergelijkingen niet op. Een karakteristiek onmiskenbaar stemgeluid, unieke revolutionaire dansbewegingen, een teruggetrokken bestaan in een zelfgecreëerde wereld (Never neverland vs. Graceland), bijna karikaturale zeer herkenbare kledingstijl, gebruik van een nieuw medium als onderdeel van het succes (videoclips in jaren 80 vs. opkomst TV in jaren 50), medicijnverslaving, uiterlijke problemen, problematische relaties en nu dus: een tragisch einde. Zo gaat het lijstje nog even door. De parallellen zijn om koud van te worden.

De persoon vs. de artiest
Het contrast tussen de teruggetrokken en ietwat verlegen persoon en het monster op het podium is al genoeg aangekaart. Als muziekliefhebber heeft hij me altijd gefascineerd aangezien ik nooit (en nu nog steeds niet) mijn vinger achter hem kon krijgen. Maar ongeacht dat, iedere muziekliefhebber is iets verschuldigd aan aan hem. Opname technieken in de studio, videoclips, wereldwijde tournees, live optredens zouden nooit zijn wat ze vandaag de dag zijn zonder hem. Hij was een grote vernieuwer; veel gekopieerd maar nooit ge-evenaard of verbeterd. (Hij heeft nog steeds het meestverkochte album op naam staan). Alle muziek van hem is ook volslagen uniek; je hoort gelijk van wie het is. Hij is dan ook onlosmakelijk met zijn muziek verbonden. Zijn muziek is bijv. ook niet te coveren. En elk nummer staat op zichzelf. De proporties van zijn populariteit namen in de jaren 80 krankzinnige hoogtes aan. En wel op zo’n manier dat hij wat mij betreft ook de oorsprong is van alle popcliches. Diezelfde popcliches die alle popartiesten vandaag de dag nastreven.

Controverse
Er was ook controverse. Daar kan ik alleen maar het volgende over zeggen. Iemand die niet met beide benen op de grond staat (want dat deed ie natuurlijk niet) en heel veel geld heeft trekt altijd het slechtste in de mens (en dus de slechtste mensen) aan. Juridisch gezien is hij van alles vrijgesproken. En persoonlijk gezien als ik die interviews met die families zag had ik altijd mijn twijfels over de oprechtheid van deze aanklagers.

De concerten
Ik heb de afgelopen maanden vaak over dit ongrijpbare fenomeen nagedacht. Toen ik hoorde dat er 50(!) concerten zouden komen in Londen stond voor mij al vast dat dit, hoe dan ook, nooit zou gebeuren. De persoon die ik zag in de pers was niet iemand die mij in staat leek om ook maar 1 concert te doen. Ik hoop alleen niet dat hij er zelf ook zo over dacht en dat die gedachte de beslissing tot dit tragische einde heeft meebepaald.

Einde
Maar gek genoeg ligt het op deze manier aan je einde komen eigenlijk in de verwachting voor dit soort mensen. Desalniettemin is het droevig te noemen. Ik ben daarom ook blij met de aandacht die hij nu krijgt. Ik ben blij dat deze wereld nog niet gevoelloos is geworden voor echt talent en voor iemand die echt impact heeft gemaakt.
Iedereen kent hem, iedereen heeft herinneringen aan hem op wat voor manier dan ook (moeder + schoonmoeder incl.) en iedereen lijkt van hem te houden. Iemand met zo’n bekendheid laat onze wereld op een moment als deze een stuk kleiner lijken. Jammer genoeg is hij er zelf dus niet bij om dat mee te maken. Maar niet alleen hijzelf is aan een einde gekomen. Ik hoorde vandaag iemand zeggen “My childhood ended today”. Dat trof mij wel. Voor iemand die in de jaren 80 opgroeide en een muziekliefhebber is; heeft deze man een plekje. Dat kan niet anders.
Maar belangrijker dan die man, of het fenomeen is natuurlijk de muziek. En die blijft. Sterker nog; die is nooit weg geweest. Het is en was nog steeds muziek die je overal (radio/tv) hoort (dat is trouwens wel een verschil met die “andere”). De muziek is nooit echt weggeweest en is onderdeel van onze westerse cultuur. Dit zal zo blijven. De man laat vele 4-minuten-durende-coconnen achter van pure, brute, ruwe natuurkracht-concentraat die, als je luistert, glimpen loslaten van een genie op de toppen van zijn kunnen. En deze kunnen we blijven herhalen; eindeloos.

De klassieke melodie komt al uit 1780 en hoort bij het nummer Plaisir D’Amour wat ‘het letterlijk plezier van de liefde’ betekend. Mooi he? Dit nummer is in onze tijd al door vele zangeressen vertolkt; Nana Mouskouri is een van de bekendsten maar bijvoorbeeld Charlotte Church en Brigitte Bardot ‘deden’ em ook. Wie niet eigenlijk? Zo ook de self-proclaimed muze van Dylan die het niet kon laten en ze gaf er zelfs ook nog een Engelse draai aan (zie trouwens ook de waslijst aan zangeressen in de bijbehorende Youtube description: dubbelklik op de video).

Maar de melodie, hoe klassiek ook, kan natuurlijk maar door één iemand echt geclaimd worden en dat is Elvis. Elvis’ versie met een andere, Engele tekst trok deze klassieke melodie terug in onze tijd in en maakte het tegelijk tijdloos. Wat hebben wij met Elvis? Hier een foto van ons vorig jaar Augustus in de hete heartland zon in Elvis zijn ‘tuintje’ in Graceland Memphis, TN. Enough said.
De versie van Elvis is op zijn beurt weer door vele anderen ge-covered. Zo heeft Frank Boeijen ook weer een eigen Nederlanstalige versie: niet slecht. Er zijn er echter maar 2 die EP benaderen. The Boss en McPhisto.

The Boss, deed het nummer geregeld in de jaren 80. Bij deze opname van een optreden in Oost-Berlijn in 1988 (!) vlak voordat de muur dus viel; spreekt hij eerst een pittig woordje Duits voordat ie ‘em aan het nummer waagt. Bruce die Duits spreekt zal ik u besparen maar is hier voor de echte liefhebber te zien.

De Ierse jongens deden het nummer tijdens de ZooTV tour vaak gekoppeld aan ‘Love is Blindness’. Het nummer zelf begint ongeveer bij 5:30. Maar ik raad aan de volledige clip en dus de opbouw hier naar toe te kijken voor het volledige effect. Hoezo beste band op aarde.

Dan de youtubes. Geen nieuwe dingen deze keer maar goud van oud.

Deze mag in niemands collectie ontbreken. Hard.

Ik wist trouwens niet dat Frankie Valli nog leefde. Maar wat een pokoe.

Nou vooruit één ‘nieuwe’ dan. De band is natuurlijk al ruimschoots bekend bij vaste piks.nl lezers. Deze video van hun heeft een Donnie Darko vibe en doet me ook sterk aan deze video van Bat for Lashes denken (die clip is ook de moeite van het uitchecken waard).

En dan hetgeen waar u natuurlijk voor komt. De youtubes.
Heartless Bastards:

Steven deze is voor jou:

En als we het toch over Engelse rozen hebben. Deze vid is al een tijdje een favoriet van mij:

Een clipje. Tom Waits.

En dan onze buren van Lowlands. Ik kan wel sympathie voor de muziek van deze Utrechtse band opbrengen. Maar wat een vreselijke clip. GEM.

En dan de link tussen de 2 bovenste clips. Dylan. Natuurlijk.

Wat is het?
Simpel. Je zegt in 140 karakters wat je doet. Je kiest mensen om te volgen wat hun doen en anderen kunnen op hun beurt jouw weer volgen.
Krankzinnig eenvoudig maar het levert erg interessante materie op.

Mijn eerste idee was dat het hetzelfde is als de “Wie, Wat, Waar?” feature van Hyves. En in bepaalde zin is dat ook zo.
Ik ben gefascineerd door Hyves maar ik doe zelf niet actief mee. Te open, te veel info (profiel/fotos/krabbels van en naar/vrienden etc.) is voor iedereen vrij toegankelijk. Inmiddels heb ik zelf wél een Twitter en zal proberen uit te leggen waarom; door wat Twitter zijn onderscheidend vermogen is en wat ik er van vind.

Following vs. Followers
Een belangrijk verschil met Hyves is dat er geen 1 op 1 relatie is met vrienden. Op Hyves kan je alleen een vriend zijn van iemand die jouw vriend is en vice-versa. Op Twitter heb je followers (mensen die jouw volgen) en following (mensen die jouw volgen. Hier is dus geen 1 op 1 relatie. Dit betekend dat een celebrity bijv. wel 200.000+ followers kan hebben en zelf maar 9 mensen followed. Dit is een belangrijk verschil.

New reality
Deze celebrities vormen trouwens een belangrijk aandeel in het momentum dat de site nu heeft. De nieuwe celebrity/prominente is bekend met internet en wil graag direct contact met de fans. Zo speelde Twitter een belangrijke rol in Obamas campagne maar ook Maxime Verhagen en een Britney gebruiken Twitter (Max ‘followed’ Britney overigens ook).
Voor de fans is Twitter weer een extra dimensie in het fan zijn. In plaats van websites die schrijven OVER celebs (indirect) is er nu een celeb die zegt dat hij die avond kip heeft gegeten.
Directer als dat wordt het niet. Veel celebs gaan twitteren omdat er veel fans te vinden zijn vervolgens brengen die weer veel nieuwe twitteraars met zich en dat is het begin van een sneeuwbal effect.

Simpel, simpel, simpel
Niet alleen celebs maar iedereen en zelfs mensen die niet bekend zijn met internet kunnen meedoen met Twitter. Om 3 simpele redenen.
1. Het concept is erg makkelijk te begrijpen. Een laagdrempeligere 2.0 site bestaat er bijna niet.
2. Juist omdat het zo simpel is trekt het veel mensen aan. De 140 karakters is geen limiet maar juist een “enabler” voor veel mensen! Een blog schrijven vraagt enthousiasme, schrijftalent, extractie vermogen en vooral tijd. Zeggen wat je doet; dat kan iedereen in een tel! En dat is ook precies wat mensen van nature de hele dag door al doen. Twitter is in die zin een digitaal verlengstuk van een menselijk trekje. (IRC gebruikers zullen het dan ook erg herkennen).
3. Het gebruik. Zelfs al zou je niets met computers hebben; iedereen heeft een telefoon. En Twitter is juist oorspronkelijk bedoeld om via een sms je status update (Tweet) door te geven. Daar komen de 140 karakters vandaan.

Twitter API en tools
Dit laatste is ook van de enorme krachten van Twitter. Twitter heeft namelijk een open API. Grof gezegd: iedereen kan dus mee helpen Twitter beter te maken of het gebruik ervan naar zijn smaak in te richten. Dit heeft als gevolg dat er nu letterlijk 1000′en tools zijn die het Twitteren vergemakkelijken. iPhone/Nokia/Blackberry applicaties, browser plugins, sms, of gewoon via het web je kan het zo gek niet verzinnen of er een manier een om er mee te kunnen twitteren.
Deze openheid leverde zelfs Twitter zélf iets op; namelijk toegang tot een van de meest waardevolle databronnen die op dit moment op internet aanwezig zijn. En wat tegelijkertijd nu de reden is waarom Google graag Twitter zou willen overnemen.

Stream of consciousness
Een aantal slimme jongens gebruikte de open API namelijk om door Tweets heen te zoeken. Niets bijzonder zou je denken. Maar stel je voor dat je realtime door alle tweets kan heen zoeken en stel dat je dus miljoenen mensen hebt die elk moment van de dag vanaf overal zeggen wat ze bezig houdt. Resultaat is een dataset waar zelfs Google bang van wordt! Je weet wat er op *dit* moment speelt in de wereld. Goed voorbeeld is de tragische vliegtuigramp van afgelopen week. De tweets stroomden binnen terwijl het allemaal gebeurde. Traditionele media als TV en radio maar ook nieuwe media als een nu.nl kunnen het nieuws niet zo snel brengen. Als je wilt weten wat er gebeurd in de wereld op dit moment dan moet je bij Twitter zijn.
Ik vergelijk het met stemmen. Jouw enkele stem maakt geen verschil. Maar als miljoenen mensen op dezelfde partij stemmen dan betekend dat wat. Trendanalyse is een machtige tool.
Gevolg is dat deze jongens hun tool zelfs konden verkopen aan Twitter zélf, die het vervolgens integreerde in hun site: search.twitter.com. Dit is dus een mooi voorbeeld van wanneer je een product hebt en een open platform (API) dat dit product ondersteunt dat je product dan een kant op kan gaan die je zelf niet eens voor mogelijk had kunnen houden. Ander voorbeeld hiervan is dat Twitter momenteel niet alleen bij de persoonlijke ervaring blijft maar dat het ook voor bedrijven een belangrijke inkomsten bron kan worden. Dit geldt zowel voor de bedrijfs giganten als een Dell als voor niche market bedrijven met een selecte groep klanten zoals Freshcotton.

loginn
Momenteel heb ik dus ook een Twitter. Ik vind het leuk om te zien waar bepaalde mensen mee bezig zijn maar nog leuker vind ik het om te delen wat mezelf bezig houdt (ik heb tenslotte ook een blog). En dan bedoel ik niet domweg zeggen wat ik eet of dat ik net een nummer 2 gedaan heb. Dat soort tweets boeien me niet. Wat wel? In de ene week dat ik Twitter nu gebruik merk ik al dat het uitermate geschikt om bepaalde informatie te delen die via een blog meer tijd zouden vragen. Zo heb ik op mijn Twitter al boektips, muziek kritiek en film ‘recensies’ gegeven. Of zie bijv. de tweet over Marc Andreessen. De 140 karakters zijn een uitdaging om beknopt je interesse wereldkundig te maken.
Vaste bezoekers van piks.nl missen misschien al een tijdje de Google Reader side-bar. Dit was een experiment wat ik een bepaalde periode gedaan heb maar ik denk nu dat een Twitter side-bar voor piks.nl deze leegte heel goed kan opvullen. En Twitter zou twitter niet zijn wanneer alles niet open is en via rss uit te wisselen en te delen en te integreren in je website. Dus let goed op: wilt u weten wat me bezig houdt voeg me toe aan Twitter of volg het in de side bar (als tijdelijk experiment).

Toekomst
Door alle openheid is dat mobloggen waar je een paar geleden nog wel eens wat over hoorde inmiddels perfect ingevuld door Twitter (iPhone applicaties die direct een foto met je tweet mee kunnen sturen; geen probleem). Maar inmiddels heeft Twitter al bewezen óók antwoorden te hebben op vragen die nog niet eens gesteld waren maar waarvan het antwoord wel een hele nieuwe wereld openen. Google heeft zijn ogen op Twitter gericht maar voordat deze overname plaatsvind, wie weet wat er nog meer voor moois voort kan komen uit die 140 karakters per keer.

Nog een video om af te sluiten dan. The Von Bondies.

Maar bovenstaande verhaaltje is eigenlijk alleen maar een goed excuus om wat videootjes te plaatsen. Deze keer 3 videos: 2 van totaal onbekende bands en eentje van een band die inmiddels bij trouwe piks.nl bezoekers scherp op het vizier zou moeten staan. De eerste is van Red Cortez. Deze band gaat Morrissey supporten tijdens een aantal optredens in de US. Er is nog geen duidelijke audio van op youtube, dus ik heb deze er zelf maar even op gezet. De titel doet natuurlijk denken aan dEUS: Fell on the Floor.

En dan wat alt-country uit Canada: the Deep Dark Woods. Die heb ik ook maar even op youtube geplaatst. Deze is voor iedereen die bruiloften aan het plannen is.

En om af te sluiten Bon Iver. Deze band kwam al eerder voorbij op piks (ze staan ook op Lowlands dit jaar). En nu is er een ‘nieuwe’ EP: Bloodbank. De titeltrack hiervan is zowat het enigste nummer dat ik de laatste 2 weken heb gedraaid. En deze video is een timelapse. En dat is altijd leuk. Stap in en rij mee naar Wisconsin over een besneeuwde I-94.

Nou begrijpt u wel dat American Pie te afgezaagd is voor piks.nl. En ik kan natuurlijk La Bamba of That’ll be the day aan u laten zien.
Maar ik kies voor Eddie Cochran (nee dat is Elvis niet!); deze schreef in 1959 een nummer over deze gebeurtenis. Eddie was zelf ook een rijzende ster die een jaar later op 21-jarige leeftijd zelf ook om het leven kwam….
De tranen zijn echt.

- Blauwe Maandagen. De debuutroman van Grunberg uit 1994.
- Blue Monday van Fats Domino. Een van de eerste R&B platen die in de Amerikaanse hitlijsten terecht kwam in 1956.
- Blue Monday van New Order. De best verkochte 12″ single allertijden.

(Enigszins gerelateerd en toch ook weer niet: Geboren op een blauwe dag van Daniel Tammet. Maar mocht u nog iets interessants willen lezen.)

Maar is vandaag nou echt zo’n depressieve dag? Let’s recap shall we. Gister was het Concert for Obama. Vandaag is het MLK day in de US. En morgen is de inauguratie. Hoop lonkt aan de horizon zou ik zeggen. En over horizons gesproken. Het nieuwe album van U2 zal, zoals iedereen al weet, No Line on the Horizon gaan heten. En de eerste single hiervan is vandaag op de radio te horen.

Hier dus Get on Your Boots:

Maar U2 of niet er kan dus maar 1 nummer met recht deze dag claimen.

Om even bij de Engelse shows te blijven. Jools Holland had in mei White Lies al op bezoek. Piepjonge sensatie. Hier deden ze toen hun single die eigenlijk pas afgelopen maand officieel is uitgekomen. Dit als voorbode voor hun album dat 12 januari uitkomt en dat ik zeker zal luisteren.
Deze band stond al een keer eerder in de aandacht op piks.nl, als een van de Lowlands posts. Ik wou ze toen ook zien maar miste ze. Je hoeft maar even wat zwaarder te zingen en je wordt al vergeleken met Joy Division en Interpol (beide fundamentele bands voor mij) of met the Editors wat naar mijn mening dan weer een stel posers zijn. Verschillen tussen deze bands lijken voor een ongeluisterd oor misschien subtiel maar zijn zeer dringend aanwezig in mijn beleving. Voor nu krijgt White Lies het voordeel van de twijfel (ik lees overigens net dat Morrissey en the Killers fan zijn, dus ik ben in goed gezelschap). En mocht het album bevallen dan kan ik ze in Maart wellicht nog een keer zien. Maar voor nu: Death.

De volgende band kwam in veel jaarlijstjes terug. Deze jongens zijn letterlijk opgegroeid naast de echte E-Street en Bruce zit dus in hun bloed. Sommige noemen het the Killers meet Springsteen. Maar ik vind het meer punk. Het is dus wat mij betreft meer de Dropkick Murphys meet Bruce. En tussen al die bands had ik ze bijna overgeslagen. TOTDAT ik deze acoustische opname tegenkwam. Vlijmscherp en oprecht. Het nummer is nu een paar maanden in mijn playlist genesteld en tot mijn stomme verbazing kon ik de akoestische versie niet op youtube vinden. Daarom heb ik het zelf maar geupload. The Gaslight Anthem – Great Expectations (die titel past wel in het thema van een nieuw jaar).

En dan van punk naar iets heel anders. Bon Iver. Als ik niet zo’n hekel aan die term had zou ik het ‘breekbare’ muziek noemen. Bon Iver komt ook in heel veel lijstjes voor. Maar door de bemutste, bebaarde frontman en het stempel ‘breekbaar’ had ik het ook al een paar keer overgeslagen. TOTDAT ik ze zag bij Letterman. Deze uitvoering van Skinny Love is beter als die op het album. Wat een track, wat een uitvoering. 3 drummers en een steel guitar, dit gaat door merg en been.

Deze keer neem ik de post titel als leidraad. Dus de eerste video is iets “old”. Neerlands trots. Het had ook in de categorie “blue” gepast. Maar ik zet het onder old omdat dit nummer van Shocking Blue alweer uit 1968 komt. Maar alle crisis, deze track is echt killer! Zo durven er weinig gitaar te spelen. Geen officiele clip maar dat is met zo’n nummer ook niet nodig.

Dan iets “new”. The Rifles. Engelse band die met hun debut album ook al op piks.nl te vinden waren. Dat debut is een album geworden dat ik onevenredig vaak en veel luister. Waarom kan ik niet verklaren. Het luistert gewoon lekker weg. En de eerste single van het nieuwe album gaat op die zelfde lijn verder.

Iets “borrowed”. Dit kwam ik een tijdje geleden tegen. Een Belgisch meisjeskoor die een nummer van U2 lenen. Ik houd niet van koren en helemaal al niet van meisjeskoren. Maar dit raakte een bijzondere snaar bij me. Ik denk dat het komt omdat de identiteit van het nummer zo expliciet tot uiting komt. Gek genoeg kun je een nummer 100′en keren horen voordat je door hebt dat je eigelijk meer naar een psalm dan een rock nummer zit te luisteren. Maar dat is ook niet zo vreemd met Bono als songwriter. Mocht deze uitvoering u bevallen, ze doen ook the Cure, Damien Rice en Radiohead. Maar voor nu With or Without You.

Dan iets “blue”. Dat is nogal vrij interpreteerbaar. Veel muziek is blues. Maar ja wat is nou eigelijk blues? Ik vind zelf het volgende nummer in ieder geval blues. Het is een van die artiesten die ik eigelijk veel te weinig luister. Maar ja mijn playlist bestaat al 5 jaar uit continue the Smiths. Daar komt moeilijk iets tussen. Hoewel Alex Turner goed bezig is om daar verandering in the brengen. Maar Conor Oberst (Bright Eyes) is al jaren een favoriet van me en die kerel levert in moordend tempo juweel na juweel af. Dylanesque toestanden. Zoals bijvoorbeeld ook deze: No one would riot for less. Naast een blues zie ik dit nummer ook als een protest song. Dat gevoel wordt ook bevestigd door de ‘imagery’ in de volgende onofficiele clip. Hell is here.

Om niet op een al te depressieve noot af te sluiten en omdat het Sinterklaas is, nog maar 1 nummer dan. Beste band, beste songwriter van dit moment. Enough said.

Dan nog een videootje zoals u gewend bent. Mijn favoriete soulzanger Sam Cooke; dit nummer krijgt voor de zoveelste keer een nieuwe betekenis.

En dan nog 1 die ik al een tijdje wil plaatsen en nu kan het. Arcade Fire heeft er een man of 10 voor nodig. Deze drie broers en een neef doen het met zn 4′en. Wat een sound. 21 Februari 2009 staan ze in de HMH.

En hier een nummer uit 1965 dat ik de laatste tijd steeds vaker hoor. Maar er is in 2008 dan ook geen betere soundtrack voor onze wereld denkbaar dan “Eve of Destruction”.

En hier Bob en JR in de Ryman.