Wat is het?
Simpel. Je zegt in 140 karakters wat je doet. Je kiest mensen om te volgen wat hun doen en anderen kunnen op hun beurt jouw weer volgen.
Krankzinnig eenvoudig maar het levert erg interessante materie op.

Mijn eerste idee was dat het hetzelfde is als de “Wie, Wat, Waar?” feature van Hyves. En in bepaalde zin is dat ook zo.
Ik ben gefascineerd door Hyves maar ik doe zelf niet actief mee. Te open, te veel info (profiel/fotos/krabbels van en naar/vrienden etc.) is voor iedereen vrij toegankelijk. Inmiddels heb ik zelf wél een Twitter en zal proberen uit te leggen waarom; door wat Twitter zijn onderscheidend vermogen is en wat ik er van vind.

Following vs. Followers
Een belangrijk verschil met Hyves is dat er geen 1 op 1 relatie is met vrienden. Op Hyves kan je alleen een vriend zijn van iemand die jouw vriend is en vice-versa. Op Twitter heb je followers (mensen die jouw volgen) en following (mensen die jouw volgen. Hier is dus geen 1 op 1 relatie. Dit betekend dat een celebrity bijv. wel 200.000+ followers kan hebben en zelf maar 9 mensen followed. Dit is een belangrijk verschil.

New reality
Deze celebrities vormen trouwens een belangrijk aandeel in het momentum dat de site nu heeft. De nieuwe celebrity/prominente is bekend met internet en wil graag direct contact met de fans. Zo speelde Twitter een belangrijke rol in Obamas campagne maar ook Maxime Verhagen en een Britney gebruiken Twitter (Max ‘followed’ Britney overigens ook).
Voor de fans is Twitter weer een extra dimensie in het fan zijn. In plaats van websites die schrijven OVER celebs (indirect) is er nu een celeb die zegt dat hij die avond kip heeft gegeten.
Directer als dat wordt het niet. Veel celebs gaan twitteren omdat er veel fans te vinden zijn vervolgens brengen die weer veel nieuwe twitteraars met zich en dat is het begin van een sneeuwbal effect.

Simpel, simpel, simpel
Niet alleen celebs maar iedereen en zelfs mensen die niet bekend zijn met internet kunnen meedoen met Twitter. Om 3 simpele redenen.
1. Het concept is erg makkelijk te begrijpen. Een laagdrempeligere 2.0 site bestaat er bijna niet.
2. Juist omdat het zo simpel is trekt het veel mensen aan. De 140 karakters is geen limiet maar juist een “enabler” voor veel mensen! Een blog schrijven vraagt enthousiasme, schrijftalent, extractie vermogen en vooral tijd. Zeggen wat je doet; dat kan iedereen in een tel! En dat is ook precies wat mensen van nature de hele dag door al doen. Twitter is in die zin een digitaal verlengstuk van een menselijk trekje. (IRC gebruikers zullen het dan ook erg herkennen).
3. Het gebruik. Zelfs al zou je niets met computers hebben; iedereen heeft een telefoon. En Twitter is juist oorspronkelijk bedoeld om via een sms je status update (Tweet) door te geven. Daar komen de 140 karakters vandaan.

Twitter API en tools
Dit laatste is ook van de enorme krachten van Twitter. Twitter heeft namelijk een open API. Grof gezegd: iedereen kan dus mee helpen Twitter beter te maken of het gebruik ervan naar zijn smaak in te richten. Dit heeft als gevolg dat er nu letterlijk 1000′en tools zijn die het Twitteren vergemakkelijken. iPhone/Nokia/Blackberry applicaties, browser plugins, sms, of gewoon via het web je kan het zo gek niet verzinnen of er een manier een om er mee te kunnen twitteren.
Deze openheid leverde zelfs Twitter zélf iets op; namelijk toegang tot een van de meest waardevolle databronnen die op dit moment op internet aanwezig zijn. En wat tegelijkertijd nu de reden is waarom Google graag Twitter zou willen overnemen.

Stream of consciousness
Een aantal slimme jongens gebruikte de open API namelijk om door Tweets heen te zoeken. Niets bijzonder zou je denken. Maar stel je voor dat je realtime door alle tweets kan heen zoeken en stel dat je dus miljoenen mensen hebt die elk moment van de dag vanaf overal zeggen wat ze bezig houdt. Resultaat is een dataset waar zelfs Google bang van wordt! Je weet wat er op *dit* moment speelt in de wereld. Goed voorbeeld is de tragische vliegtuigramp van afgelopen week. De tweets stroomden binnen terwijl het allemaal gebeurde. Traditionele media als TV en radio maar ook nieuwe media als een nu.nl kunnen het nieuws niet zo snel brengen. Als je wilt weten wat er gebeurd in de wereld op dit moment dan moet je bij Twitter zijn.
Ik vergelijk het met stemmen. Jouw enkele stem maakt geen verschil. Maar als miljoenen mensen op dezelfde partij stemmen dan betekend dat wat. Trendanalyse is een machtige tool.
Gevolg is dat deze jongens hun tool zelfs konden verkopen aan Twitter zélf, die het vervolgens integreerde in hun site: search.twitter.com. Dit is dus een mooi voorbeeld van wanneer je een product hebt en een open platform (API) dat dit product ondersteunt dat je product dan een kant op kan gaan die je zelf niet eens voor mogelijk had kunnen houden. Ander voorbeeld hiervan is dat Twitter momenteel niet alleen bij de persoonlijke ervaring blijft maar dat het ook voor bedrijven een belangrijke inkomsten bron kan worden. Dit geldt zowel voor de bedrijfs giganten als een Dell als voor niche market bedrijven met een selecte groep klanten zoals Freshcotton.

loginn
Momenteel heb ik dus ook een Twitter. Ik vind het leuk om te zien waar bepaalde mensen mee bezig zijn maar nog leuker vind ik het om te delen wat mezelf bezig houdt (ik heb tenslotte ook een blog). En dan bedoel ik niet domweg zeggen wat ik eet of dat ik net een nummer 2 gedaan heb. Dat soort tweets boeien me niet. Wat wel? In de ene week dat ik Twitter nu gebruik merk ik al dat het uitermate geschikt om bepaalde informatie te delen die via een blog meer tijd zouden vragen. Zo heb ik op mijn Twitter al boektips, muziek kritiek en film ‘recensies’ gegeven. Of zie bijv. de tweet over Marc Andreessen. De 140 karakters zijn een uitdaging om beknopt je interesse wereldkundig te maken.
Vaste bezoekers van piks.nl missen misschien al een tijdje de Google Reader side-bar. Dit was een experiment wat ik een bepaalde periode gedaan heb maar ik denk nu dat een Twitter side-bar voor piks.nl deze leegte heel goed kan opvullen. En Twitter zou twitter niet zijn wanneer alles niet open is en via rss uit te wisselen en te delen en te integreren in je website. Dus let goed op: wilt u weten wat me bezig houdt voeg me toe aan Twitter of volg het in de side bar (als tijdelijk experiment).

Toekomst
Door alle openheid is dat mobloggen waar je een paar geleden nog wel eens wat over hoorde inmiddels perfect ingevuld door Twitter (iPhone applicaties die direct een foto met je tweet mee kunnen sturen; geen probleem). Maar inmiddels heeft Twitter al bewezen óók antwoorden te hebben op vragen die nog niet eens gesteld waren maar waarvan het antwoord wel een hele nieuwe wereld openen. Google heeft zijn ogen op Twitter gericht maar voordat deze overname plaatsvind, wie weet wat er nog meer voor moois voort kan komen uit die 140 karakters per keer.

Nog een video om af te sluiten dan. The Von Bondies.

Nou dat was dat. Tijd voor een video. Deze keer is de keus gevallen op R.E.M. met hun allereerste TV optreden. Deze combinatie zorgt voor een grandioos stukje televisie op verschillende manieren. Het eerste TV optreden van een band die _heel_ groot zou worden, en die op dat  moment het most-critically-acclaimed album van het jaar (1983) heeft: Murmur. Ze kiezen er echter voor om juist niet een nummer van die plaat te doen, maar een nieuw nummer.  Zo nieuw zelfs dat het nummer op dat moment nog geen naam heeft. Later zullen we dit nummer gaan kennen als So. Central Rain (I’m sorry). Let ook vooral op het inleidende praatje van host David Letterman met de gitarist en de bassist. Meneer Stipe komt niet aan het woord en is zelfs niet in beeld totdat hij gaat zingen. Jonge honden met een Beatle-esque uitstraling en geluid (getuige het chimey guitar geluid en de Rickenbacker). Ik vraag me ook af of Marr nou goed naar Peter Buck heeft gekeken of andersom. Maar goed, u kan hier zien dat deze vergelijking zeker opgaat aangezien Marr graag met R.E.M. mag optreden.

En aangezien we toch bezig zijn, hier ook even de officiele video van het nummer; aangezien deze ook op zichzelf bijzonder genoeg is om te vermelden. Waarom? Het is een van de eerste officiele R.E.M. videos en de energie is aanstekelijk.  Maar wat deze video ook bijzonder maakt is het feit dat Stipe weigerde te lipsyncen en het nummer is opnieuw “live” ingezongen tijdens het opnemen van de clip. Zeg nou zelf waar vind je dit soort beleving nog?

Ik hoop dat u inmiddels doorhebt wat u te doen staat (inderdaar Murmur op de kop tikken). Aangezien 2 videos van hetzelfde nummer wel veel van het goede heb ik voor de fijnproevers ook nog een ander videootje; namelijk mijn favoriete Kill Bill scene uit het twee-delige epos. U weet dat ik graag dingen mag aantippen die wat mij betreft onderbelicht zijn. Dit is zo’n ding. Vergeet de gevechten met de Crazy 88, of de scene met de Black Mamba. DIT is de essentie van Kill Bill. Een broeierige dialoog in een perfect gepolijste rol; de stem, de bewegingen, het woordgebruik, de trekjes (kijk maar hoe hij nooit helemaal knippert met zijn ogen) . De spanning dat je nooit helemaal weet wat er gaat gebeuren. En het rare gevoel van opluchting na de scene en een beetje weemoed dat we niet meer van hem te zien krijgen. Een cinematografisch hoogtepunt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bijna wordt het verpest door het ondermaatse acteerwerk van Uma maar gelukkig is haar rol in deze scene beperkt. Esteban Vihaio is de man.

Zo had u kunnen lezen dat de beste serie allertijden verfilmd gaat worden: Arrested Development. Hier heb ik natuurlijk mixed feelings over. Deze serie is ongenaakbaar goed: echte trouwe piks lezers zullen zich de eerste paar posts over AD nog wel herinneren. Momenteel ben ik _weer_ bezig de complete serie (slechts 2,5 seizoen) van begin tot eind te kijken. En _weer_ontdek ik nog steeds nieuwe grappen en kleine dingetjes die eerder niet opgevallen waren. De verhaal lijn, de karakters, de dialogen, de woordgrappen, de verhoudingen, de guest karakters (Bob Loblaw, Maggie Lizers, surrogate dad, Uncle Jack etc.) het is zit allemaal zo genieus en grappig in elkaar. Ik las ergens dat de show erg ‘dense’ is. En dat is misschien wel het juiste woord hiervoor. Je ontdekt steeds nieuwe dingen hoe vaak je ook kijkt. En hoe meer ik kijk hoe meer ik deze serie stiekem beter ga vinden dan the Office of Blackadder IV. Maar nu een film dus; waarom? Het kan bijna niet goed worden. Want de kracht van de serie zal denk ik niet samen te vatten zijn in een film. Je moet echt eerst een aantal afleveringen zien om te beseffen hoe goed dit wel niet geschreven is en dit zal in een 90 minuten durende film wellicht niet lukken. Maar goed zolang Mitchell Hurwitz er maar bij betrokken blijft dan kan het nog wat worden.

Zover films. Nieuwe bands: Foals staan aan de deur trappen en van de Black Kids wordt veel verwacht. De een vernieuwend de ander pretentieus? Maar de meeste links van Google Reader qua nieuwe bands waren natuurlijk besteed aan the Last Shadow Puppets: het side project van Alex Turner (Arctic Monkeys) en nog iemand. Ik kan natuurlijk wel een uiteenzetting doen van wat ik er van vind maar dat laat ik aan u over.

Een andere band die niet veel in de links te vinden was maar die wel de meeste aandacht verdiend is LeLe het side-project van P. Faberge (djvt) en Piet Parra. Misschien ken je Skinny Jeans al. Maar dat is minder en niet echt representatief voor de rest van het project en die staat dus gelukkig ook niet op het album: Flage. Lele is een genre op zich. Het is vernieuwend, anders, gedurfd en heel erg een product van deze tijd. Het is Frans, Engels, Nederlands en Duits. Het is rap en electro pop. Het is achteloos en er is over nagedacht. Je snapt het of je snapt het niet. En daar laat ik het bij.

Maar nou we toch over muziek bezig zijn; wil ik wel even een patroon met u bespreken. Een tijdje terug berichtte ik bijv. over de stortvloed aan “eyeliner bandjes” wat niet echt een goede ontwikkeling was. Momenteel lijkt het als je een meisje van rond de 20 bent, een gitaar hebt en een ‘iets’ andere stem dan heb je een platencontract te pakken. Voorbeelden? Kate Nash, Amy MacDonald, Adele. Als je de drie wikis leest lijkt het allemaal wel erg veel op elkaar. Ik vermoed dat in het kielzog van Amy Whinehouse alle platenmaatschappijen op de “eigenzinnige” zelfstandige meisjes, met eigen nummers, springen. Andere voorbeelden van deze trend zijn wat mij betreft: Colbie Caillat en Duffy en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of we hier te maken hebben met echt talent; de tijd zal het leren. Ik wil nog wel even de 3 fotos van die wikis hier neerzetten: zoek de verschillen.

Nou wel weer even genoeg stof tot nadenken. Nou moet ik u natuurlijk nog, gezien de traditie, met een video achterlaten. Dat is best een pittige keus want ik zie toch aardig wat videos. Zo zou ik de absurde lifestyle van Steen aan u kunnen presenteren of misschien wel het meest succesvolle b-kantje ooit, van Gorky/i. Maar mijn keuze is toch gevallen op het genie Patrick Wolf. In de huiskamer met een waterfluitje. En het is ten slotte lente. Dus bij deze en tot de volgende keer, of zoals Patrick zou zeggen: till the bluebells are ringing!

Trouwe lezers zullen ook vaak terugkerende interesses van mij, in 2007, op piks.nl zijn tegengekomen. Een van die interesses het afgelopen jaar waren de ontwikkelingen rond de Bob Dylan film ‘I’m not there’. Deze film hoort officieel pas in maart in Nederland uit te komen maar deze heb ik nu zo’n 3 weken in mijn bezit (aah het internet!). Zoals u begrijpt voel ik mij geroepen hier ‘iets’ over te zeggen. Ik heb bewust een tijdje genomen om de film te verteren om zo een objectieve en compacte conclusie met u te delen. Compact zeg ik omdat ik het gevoel heb dat ik er wel jaren over kan praten.

Ik ben er niet

Ja, dat klopt, Dylan is er inderdaad niet. Dit is gelijk ook een van de belangrijkste conclusies die je aan de film kan verbinden. “I’m not there” is een abstracte film waar gekozen is om een aantal kenmerkende periodes uit het leven van Bob Dylan te nemen en deze te laten interpreteren door 6 verschillende acteurs in een schijnbaar vrijwel volledig onsamenhangend verhaal. Onsamenhangend alleen al omdat al deze acteurs andere namen hebben (Bob is not there). In de muzikale omlijsting laat de echte Zimmerman wel af en toe zijn geluid horen. Er moet gezegd worden dat er van deze zes acteurs, drie een ijzersterke rol neerzetten. Welke 3 dit zijn mag u zelf bepalen na het zien van de film. Cate Blanchett is er alvast één van; maar dat was ook te verwachten na het zien van de trailer.

Voor iemand die bekend is met (of denkt dat ie bekend is met) het karakter en het levenverhaal van Bob Dylan voelt de film aan als een wazige droom vol herkenbare en samenhangende omstandigheden maar waar je niet precies de vinger op de pols van kan leggen. Je kent het ergens van of je hebt het idee dat je het al eerder gezien hebt. Bijvoorbeeld de op het netvlies gebrande beelden uit het sublieme ‘No Direction Home’ komen af en toe om het hoekje kijken en dat is best een bizarre ervaring. In die zin is het zeker een Dylan waardige film: zwevend, onnavolgbaar en poetisch. Ik heb overigens geen flauw idee wat iemand die niet bekend is met Dylan er van zou vinden; misschien ga ik dit nog eens als experiment proberen.

De manier om deze film te ‘bespreken’ heeft dus eigenlijk net zoveel mogelijke benaderingen als het aantal dimensies die aan het karakter van Dylan worden toegekend in de film. En dat zijn er dus aardig wat. Ik zal me beperken tot een aantal zaken die mijn opvielen en/of die ik interessant vond.

Opvallend vond ik dat over het algemeen in de film Dylan niet verheerlijkt wordt maar eigelijk neergezet wordt als een beetje een klootzak. Dit zegt hij zelf ook: ‘Im an asshole, because I’m the only one with balls’ (ironisch genoeg wordt dit dan wel weer gezegd door de enige vrouw in het acteurs ensemble). Zijn egocentrische houding en uitspraken maken hem niet geliefd bij zijn directe omgeving. Bijvoorbeeld het ijskoude: ‘Chicks can never be poets’. (Dit voel ik trouwens al jaren zo, maar nu weet ik ook waarom!). Verder lijkt Dylan een rondlopende citaten machine met een mening over alle grote zaken des levens (dood, leven, liefde en enthousiasme). Laat hij scherpe humor zien door Brian Jones te introduceren als die gozer van die ‘groovy coverband’ en loopt hij tegen chliches aan te drukken door te stellen dat ‘sleep’s for dreamers’. Kortom genoeg aanknopingspunten voor uren discussie materiaal over wie Bob Dylan nou echt is/was; de reporter die Dylan volgt in de film, doet hier een trouwens een interessante poging toe.

Een van de treffendste shots van de film vond ik de scene met Dylan driftig typend op zijn typemachine omringd door een cirkel van stapels tijdschriften. Hier wordt het talent van Dylan heel concreet gevisualiseerd; als een grote ‘distiller’ die de wereld om hem heen als een spons opzuigt en deze voor de massa kan verwoorden in een paar zinnen. (Dit doet me overigens vermoeden dat de hedendaagse Dylan een laptop met internetverbinding zou hebben en een blog…)

Er valt verder nog genoeg over de film te zeggen; de muziek keuze (‘Blind Willie McTell’), de interpretaties, het acteerwerk, de citaten, de benadering maar dat laat ik nu achterwege. Dylan is natuurlijk altijd redelijk ongrijpbaar geweest, al dan niet gewenst of terecht, maar desalniettemin had een recht-toe-recht aan biografie ala ‘Ray’ of ‘Walk the Line’ dan ook niet gewerkt of erg moeilijk geweest. Daarom werkt de film nú wel en het ligt in die zin dan ook op één lijn met ‘Chronicles, Vol. 1′. De autobiografie van Dylan, die je eigelijk heel veel vertelt maar toch ook eigelijk weer niets. Feit is dat u deze film gewoon zelf moet kijken en dan kunnen we het er nog wel eens over hebben.

Dit geeft mij nu ook de ruimte om nog even een aantal andere films onder de aandacht de brengen.

Everything’s gone Green

Niet een hele bijzondere film; echter na een kwartier had ik genoeg hints gekregen om de film te pauzeren en eens op te zoeken wie er achter zat. En jawel mijn vermoeden werd bevestigd: Douglas Coupland was inderdaad de schrijver van deze film. Zijn boek jPod is al eens hier op piks.nl besproken en ik zie de film dan ook als een goede introductie in de thematiek van Coupland: ‘iets’ met China, 20 something slackers met saaie kantoorbanen, vreemde relatie met ouders en familieleden en bizarre toevalligheden. Aardig om te zien; maar meer ook niet.

The King of Kong

Fantastisch relaas over een sub-sub-cultuur (jawel dubbel sub!) van ‘volwassen’ 40′ers die strijden om de hoogste score in het arcadespel Donkey Kong. Psychologische oorlogsvoering en hedendaagse heroiek krijgen een nieuwe betekenis wanneer deze in het kader van ultieme knulligheid worden geplaatst die de arcade video game wereld is.

The Ten

Een aparte kijk op de 10 geboden die door 10 aparte verhalen worden uitgebeeld. Gortdroge en (soms) flauwe humor die wel zeer vermakelijk kan zijn op de juiste momenten.

Voor de liefhebbers het fantastische ‘Seven Ages of Rock’ is nu ook op Ned. 3 te volgen op donderdagavond onder de titel: Rock!

Na alle ‘kerstplaten’ van de afgelopen tijd wil ik er nog even eentje uitlichten in het genre “catchy & sort of creepy”:

En om u niet met een al te raar gevoel achter te laten, om af te sluiten; hier nog een van mijn all time favorites van de Stones:

Goed
Het onderwerp en de muzikale omlijsting maken de film zondermeer al een van de beste films ooit. Al zou je bij wijze van spreken met je ogen dicht ‘kijken’ dan valt er nog genoeg te genieten. Dit is echter niet aan te raden! Het nu al vaak geroemde acteer werk van Sam Riley is namelijk bijzonder. Op een 2,3 tal momenten dacht ik even dat ik echt naar Ian zat te kijken; de blik, de trekjes. Of in ieder geval het beeld dat ik heb van Ian. Of zo als Ri-Janne (red. vriendin) zei: ‘ik snapte het even niet, ik dacht dat het een computer animatie was’. Zo echt leek het dus; af en toe…
Ook mag genoemd worden dat de band, de acteurs dus , alles zelf spelen en Sam Riley dus zelf zingt. Dit pakt eigenlijk best goed uit. Natuurlijk is de stem van Ian en manier van zingen uniek en klinkt het in mijn oren altijd alsof het van een andere planeet komt dus ik verwachte dan ook niet dat deze acteur dat zou halen. Maar hij kon het wel ‘overbrengen’; en dat is belangrijk.
Een serieus onderwerp en donkere muziek doen een zware avond vermoeden maar niets is minder waar. Hooky en Rob zorgen ook voor genoeg humoristische momenten (‘I just don’t care much for the Cocks bit’). Ook de kerel die het gedicht doet vlak voor hun eerste optreden is hilarisch. Ook Samantha Morton mag genoemd worden; deze speelt een zeer overtuigende rol. Maar de hele film is steengoed gecast; dat kun je wel aan Corbijn overlaten.

Minder goed
Het is een film over Ian Curtis en niet per definitie over Joy Division. Dit wist ik al. De keuze die Anton dan ook maakt is dat hij probeert Ian zo menselijk mogelijk neer te zetten maar tegelijkertijd ook als een redelijk charismatisch iemand. Iemand met een bepaalde ‘likeability’ en ‘people skills’. Dit wordt bijvoorbeeld duidelijk uit de arbeidsbureau scene waarbij Ian een minder-bedeelde jongen aan een baantje helpt. Mijn eigen beeld was dat hij meer een einzelganger was met iets minder sociale vaardigheden. Misschien wel iets meer eigelijk gewoon een rotzak.
In het verloop van de film ga je hem trouwens ook een rotzak vinden maar dan om andere redenen (‘it’s OK if you want to sleep with other men’). Na deze scene en na het verplichte en subliem getimede ‘Love will Tear us Apart’ komen er een paar scenes waarbij we dan Ian moeten begrijpen en waarom bij ‘verscheurd’ wordt. En inderdaad je gaat ook wel minder denken “wat een rotzak”; maar het is ietwat te geforceerd. Ik voelde me dan ook meer toeschouwer dan dat ik echt in het hoofd/gedachten wereld van Ian zat. Misschien wou Anton LWTUA in de film hebben om daarna snel verder te kunnen. Maar ik vond de omschakeling iets te snel en zonder reden. Maar in de film worden overigens weinig redenen voor alles gegeven. Dit is wellicht een voordeel omdat het de beeldvorming een open karakter geeft. Maar de opbouw naar het antwoord op de vraag: “Wie was Ian Curtis?” is daarom iets te vlak. Maar dat was misschien dan ook niet de strekking van de film. Maar daarover straks meer.
De periode van zijn leven die voornamelijk aan bod komt is de periode met de band. Zijn jeugd komt maar heel weinig aan de orde. Terwijl ik dat wel interessant had gevonden: het contrast. Wie was hij eerst en hoe hebben de band, de muziek, zijn epilepsie, het gebruik van medicijnen (‘try to find the right mix’), en het eerste succes hem veranderd? Zijn al die veranderingen daar belangrijk in geweest? Ik krijg door de film mijn vinger daar niet goed achter. En dan kom ik bij een ander punt.
De muziek. DE reden voor mij. Joy Division maakte hele bijzondere, andere muziek. Ik vind het jammer dat er nooit aan de orde komt waarom Joy Division de muziek maakte die ze maakten hoe ze tot die keuze gekomen zijn en welke rol de persoonlijkheid van Ian Curtis hier op heeft gehad. Maar ook andersom; hoe die muziek zijn persoonlijkheid later ging beinvloeden. Die wisselwerking proef ik zelf altijd bij hun muziek. Wat ik misschien zie ik als Ian die een slaaf wordt van zijn eigen muziek en de daarbij gecreeerde persona wordt in de film neergezet als het het verlies van ‘Control’. Maar dan net iets anders. Ik ben van mening dat het altijd een mix van omstandigheden is geweest. En bepaalde omstandigheden worden onderbelicht. Bijvoorbeeld de stad, het milieu waar de band uit kwam was denk ik heel belangrijk voor de muziek en de persoonlijkheid van Ian. Ik heb dat milieu altijd als een levend iets gezien dat die 4 jonge geesten consumeerde met als gevolg: Joy Division. Dit komt denk ik te weinig aan de orde in de film. Want de film richt zich voornamelijk op de relatie van Ian met zijn vrouw en die met zijn minnares.

Anders
Dit maakt misschien dan ook precies het hele verschil. Dat is waar de schoen em wringt. Dat is waarom bepaalde vragen van mij niet door deze film beantwoord worden.
Het is namelijk een film en geen documentaire!
Ik kijk er als natuurlijk als fan naar, maar het is ook gewoon een hele onderhoudende en indringende film voor iemand die niets van de band af weet of niets met die muziek heeft.
Corbijn heeft het echte verhaal gepakt met alle elementen van dien; dat heeft ie door elkaar gemixt en het zo gekneed dat het resultaat een op zich zelf staande film is. Los van de muziek, los van de geschiedenis. Het is een film over een jongen die in een zelfgesponnen web gevangen zit. Deze film, met de weduwe als co-producer en Anton Corbijn als regisseur heeft de juiste bronnen voor een relaas dat veel meer duidelijkheid kan scheppen over bepaalde onderwerpen, en antwoorden zou verschaffen op vragen. Maar dat gebeurd slechts zijdelings. Het is dus ook geen vertelling die 1 op 1 loopt met de werkelijke tijdlijn en ook een aantal zaken stonden mij anders bij dan dat ze in de film worden neergezet. Of misschien moet ik mijn achtergronden er nog even op na slaan. Maar dat is eigenlijk minder belangrijk, want de film is zoals ie is. Een meesterwerk.
Dit maakt ook dat ik hem _iedereen_ kan aanraden je hoeft dus geen fan van Joy Division te zijn. En als na de film je interesse gewekt is of wil je er dieper op ingaan, dan raad ik je aan om dit boek te lezen. Normaal zou ik zeggen; je kan em van mij lenen. Maar in dit geval doe ik dat maar niet want een door Anton Corbijn gesigneerd exemplaar van ‘Touching from a Distance’ moet je zuinig op zijn!
Tot slot wil ik nog een aantal fotos delen die ik precies een jaar geleden tijdens mijn ‘bedevaart’ naar Manchester heb gemaakt. Als je de film gezien hebt dan snap je wel wat deze fotos zijn.

Nu dan maar weer een reguliere update. Eerst even over dat nieuwe ding dat tegenwoordig in mijn broek zit en dan nog even over het beste boek dat ik dit jaar gelezen heb (en sowieso een van mijn favo boeken overall).

De HTC Wizard aka de i-mate K-JAM/Qtek 9100/MDA Vario/M3000 (in mijn geval de MDA Vario) huist dus tegenwoordig in mijn broekzak. Het is een PocketPC met Windows Mobile 5 waar je dus ook mee kan bellen. Het is een bijna volmaakt stukje techniek. Het is opvallend dat ik na een paar dagen al volledig gewend was en niet meer zonder wil. Het voldoet precies aan mijn verwachtingen en alles zit er op en eraan en er valt van alles aan te passen om het ding nog bruikbaarder te maken. En nee het is geen 2MP camera, het is geen WM6 en er zit geen GPS op. Voor die functionaliteit moet je z’n grote broer hebben; die sinds vandeweek een nog grotere broer heeft. Maar het heeft wel een touchscreen, QWERTY toetsenbord, 1.3MP, Wi-Fi, en een LAMPJE! Hij is handzaam en voelt dus niet te groot of te klein aan. En dat voor een redelijke prijs (het losse broertje kost iets van 650 euro). Voor wie nog niet overtuigd is even wat plaatjes:

Verder moet ik even iets kwijt over het volgende boek. The Tipping Point van Malcolm Gladwell. Het boek, dat al uit 2000 is, probeert de complexe materie van het ontstaan van een epidemie op een begijpelijke manier uit te leggen. Het staat dan ook vol met interessante voorbeelden en onderzoeken. Bijvoorbeeld verklaard het de populariteit van Sesamstreet, de opkomst van AIDS, het succes en de ondergang van Airwalk, de bedrijfsstrategie van Gore-Tex, de zelfmoord epidemie in Micronesie, ondergang van criminaliteit in New York en waarom tieners roken. Zomaar een paar voorbeelden van trends uit het boek; die zich allemaal kenmerken door een zgn. “Tipping Point” een bepaald punt vanaf waar de verandering/acceptatie/succes/groei exponentieel is. Gladwell verklaard met behulp van deze voorbeelden het fenomeen “Tipping Point” en laat daarbij zien hoe mensen in elkaar zitten en hoe de wereld in elkaar zit. Dat was voor mij het interessants. Het was voor mij een eye-opener en het las als een spannend boek (tenminste dat vermoed ik aangezien ik nooit geen spannende boeken lees). Ik heb na het lezen van dit boek een andere kijk op de wereld gekregen. Ik kan het daarom dan ook iedereen aan raden. Ik heb mijn exemplaar bij ABC opgepikt voor nog geen 9 euro! Ik begrijp dat er ook een Nederlanse vertaling is die heet “Het beslissende moment”. Ik raad natuurlijk de originele versie aan. Mijn kopie mag je ook lenen-lezen. Maar dan sta je op de lijst ik heb deze net 5 minuten uit maar nu al uitgeleend aan iemand die mij in return weer een nieuwe leestip heeft gegeven: Jpod. Ik ben benieuwd! Gladwell heeft ook nog een nieuw boek: Blink. Dat ik nu natuurlijk ook moet lezen. Uit dit soort van ‘genre’ zijn wel meer boeken; volgens mij is Freakonomics ook wel een aardige. Genoeg leesvoer dus.

Ow hier moet je dus naar zoeken bij je boekhandel:

Nog even wat filmpjes:
SuperBad:

De Bob Dylan film (BD wordt in deze scene gespeeld door Cate Blanchett; een vrouw!):

De film aller films?:

Maar eerst. Het is bijna zover; Belgie 2007. Dat betekend natuurlijk weer een top 100. Van de 5 platen die ik mag aandragen wordt dit er in ieder geval een. Momenteel nummer 1 in Belgie.
De Fixkes – Kvraagetaan

Hebt u het gehoord?

er was nog gene gsm gene vtm
en niemand die a hannibal of murdock wilde zen
...
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes


Schitterend! Dat staat dus op 1 in Belgie, en in dit er staat in Nederland op 1…..

Piks.nl huisband the Shins hebben ook een nieuwe plaat. Met daarop sowieso een bijzondere uitschieter.
The Shins – Phantom Limb

Dit is een van de meest onbegrijpelijke songteksten ooit en het ontbreken van een duidelijk couplet of refrein of standaard song structuur maken het eigelijk alleen nog maar mooier.

Deze band (en clip) mogen ook wel even vermeld worden.
Cold War Kids – Hang me up to dry

En omdat we toch bezig zijn nog eentje dan. Een klassieker.
Ryan Adams – Firecracker

Onbegrijpelijk dat er van een album als Gold slechts 364.000 stuks zijn verkocht! Maar ja, in een land waar een Idols afvaller binnen een paar weken 2.000.000 exemplaren van de grootse bagger weet te verkopen is dat misschien ook niet zo vreemd.

De Web 2.0 gekte grijpt nog steeds onverdeeld om zich heen. Facebook.com (site van een 22 jarige college drop-out) met 17 miljoen leden (!) is een van de grootste. En er wordt gesuggereerd dat hij reeds een bod van 1 miljard $ heeft afgeslagen. Voorlopig ziet Zuckerberg er dan nog wel heil in en er zijn dan ook genoeg vacatures. De secundaire arbeidsvoorwaarden zijn onwaarschijnlijk: catered ontbijt, lunch en diner (elke dag!), was en stomerij diensten, fitness mogelijkheden etc. Het lijkt wel weer alsof we in ons in de jaren 90 bevinden! Ze doen het technisch iig beter als het Nederlandse Hyves. Dat nog altijd irritant traag is. Het is me echter nog steeds een raadsel waar een bannerloze miljoenenen kostende site als Facebook.com zijn geld aan verdiend. Wie kan mij dat vertellen (venture capitalists?)

FSU schrijft geschiedenis. Op 2 manieren. Ten eerste zijn ze de eerste school ooit die tegelijkertijd nationaal kampioen zijn met football als met basketball. En ten tweede zijn ze de eerste school ooit die met dezelfde 5 starters (bball) achter elkaar 2 NCAA D1 titels halen. Mooi, maar het zegt tegelijkertijd ook veel over de staat van college basketball. Popquiz detail. Sterspeler van het Florida team is Joakim Noah, zoon van oud-tenniser Yannick Noah die een maand geleden nog een hit had in Belgie.

In de Division II was de finale ook bijzonder. De underdog komt terug van 7 punten achterstand en 45 seconden speeltijd om alsnog te winnen. Ook mooi.

Nog meer (sport) links:

• 19 jarige Tim Vissers uit Zeewolde tekent als eerste Nederlander ooit een profcontract bij Newcastle in de beste rugby competitie te wereld.
• 21 jarige Rick van der Hurk maakt zijn debuut bij Major League team de Florida Marlins. Niet de minsten.
• Wat is dit voor een slechte grap.
• Grappig plaatje, mooie fantasie rijke plaatjes en dit is ook kunstig.
• Mooi lijstje met 20 belabberste stukkies tekst ooit.
• Interessant en bizar tegelijk.
• Film momenten die je niet vergeet.

Wat viel mij op de laatste tijd en waar doet u goed aan om te gaan kijken of luisteren.

Films:

• Idiocracy. Film van Mike Judge: je-weet-wel die van B&B, King of the Hill en Office Space. Op het eerste oog lijkt het gewoon een flauwe film (en nog een slechte ook) maar het is eigelijk natuurlijk een grote aanklacht tegen de ‘ignorance’ die hand over hand aan de overkant (dat rijmt) van de plas lijkt toe te nemen. Via.

• Half Nelson. Veel in de prijzen gevallen de laatste tijd; Oscars en toestanden. Eindelijk tijd gevonden om deze film te kijken (al half jaar op mijn schijf aanwezig); ik was er niet zo heel happig op omdat ik verwachte dat het een ‘trage’ film zou zijn. Niets van dat alles: meesterlijk acteerwerk van vooral die Ryan Gosling. (niet te geloven dat dat datzelfde irritant ventje uit Breaker High is). Bijzonder camerawerk; de hele film is bijna een grote close-up. Het verhaal is aandoenlijk en grensvervagend. Aanrader. Misschien wordt het tijd dat ik Munich, Babel en Good Night and Good Luck ook maar eens moet kijken….

• B13. Geschikt Frans actie filmpje. Verhaal is niks maar de actie is leuk gedaan. Mmm Franse films, ik moet deze ook nog steeds kijken.

• Verder lijkt 300 me zeker de moeite waard en hoop ik dat Will Ferrel weer eens grappig is in Blades of Glory. En als je nu nog steeds aan het lezen bent en een echte filmliefhebber bent dan ben je ook wel even zoet met deze post van Kevin Smith over zijn 10 beste films van 2006. Uh? Zo te zien is meneer Smith fan van the Smiths.

Muziek:

• Nick Cave. Wie kent em niet? Ben me momenteel wat in zijn oeuvre aan het verdiepen. Heb al wat juweeltjes ontdekt: Halleluja en I Let Love In.

• Amy Winehouse. Haar muziek interesseerd me niet zo. Maar afgaand op dit plaatje van “nu en eerst” lijkt het me dat zij een probleem heeft en dat het misschien toch wel tijd wordt voor “rehab”.

• U weet het misschien niet, maar er is praktisch 1 drumloopje verantwoordelijk voor een hele industrie.

• Dat die industrie inmiddels een parodie van zichzelf is wordt hier pijnlijk duidelijk.

• Fantastische (1) verzameling (2) van ‘vergeten’ US bands uit de jaren 90. De meeste namen ken ik nog uit mijn tijd als MTV junkie (toen het nog de moeite was om junk te zijn).

• Deze had ik eerder moeten posten. Dit is het verhaal achter het Bob Dylan; “Judas!” incident. U ongetwijfeld allen welbekend.

Overig:

• De MS boys doneren voor _elk_ MSN gesprek een deel van de advertentie opbrengsten naar een goed doel. Dat mag ook genoemd worden.
• Ja, Nazis zijn echt simpel.
• En racisten in het algemeen zijn gewoon vaag.
• Ruby On Rails. Voor de computernerds onder u. Ik had het het hier in 2005 (uiteraard ) al over maar momenteel is RoR echt aan het exploderen. Iedereen die webservices programmeerd, moet dit filmpje maar eens kijken.
• Nikon D40x. Nieuw cameraatje; het instap model D40 maar nu _met_ de sensor van D80.

Ik wacht op een nieuwe versie van JAlbum voordat ik de nieuwe piks er op zet (echt aardige knakkers; ze doen gewoon wat je vraagt). Maar wees gerust ze komen echt! En hopelijk kan ik vanavond ook wat mooie plaatjes van de Killers schieten!

Deze site (piks.nl dus), kwam ik achter, ziet er erg crappy uit in IE7. Ik weet niet of dat in IE6 ook zo is, maar doe jezelf een plezier en gebruik gewoon Firefox.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=97 1 http://piks.nl/wordpress/?p=88 http://piks.nl/wordpress/?p=88#comments Wed, 14 Feb 2007 12:31:56 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=88 Ik heb inmiddels een A540, Nederland heeft een nieuw kabinet en Barack Obama stelt zich beschikbaar voor Amerikaanse presidents verkiezing met een heuse Web 2.0 website. U weet dus wat voor tijd het is; tijd voor een piks.nl update!

Dus, straks een neger en een vrouw die gaan uitvechten wie de Democratische kandidaat wordt. En hoewel ik graag _geen_ Republikein als president wil zien, zal geen van deze 2 Democraten denk ik een kans maken. Amerika is te conservatief om voor één van beide te kiezen. Oprah (zwart én vrouw) daarentegen zou gezien haar populariteit misschien wel een kans maken en is dan ook de uitzondering die de (beide) regels bevestigd. Maar misschien is ze juist ook zo populair omdat ze zich nooit eenduidig politiek heeft uitgesproken (maar het lijkt me duidelijk dat Oprah zich op het “hellende” liberale vlak bevindt). John Edwards (u weet wel: de running mate van Kerry 04) zou misschien de beste optie voor de Democraten zijn. Maar afgezien daarvan; Barack lijkt wel een gezellige jongen.

Hoe conservatief is Amerika dan; dit wordt maar weer eens duidelijk uit “This Film is Not Yet Rated”. Bureaucratie ten top. Aardige film om te kijken al was het alleen maar om wat goeie filmtips te krijgen.

Over filmtips gesproken. Een van de meest fascinerende documentaires die ik ooit gezien heb.

The Triumph of the Nerds: the Rise of Accidental Empires. Een documentaire over de opkomst van Apple en Microsoft eind jaren 70.

Briljant materiaal!

Stel je eens voor dat je in dat zaaltje zit waar de eerste pc, of spreadsheet gepresenteerd wordt. History in the making. Het transcript staat overigens gewoon online. Xerox is trouwens de reden dat u NU op dit moment een muis in uw hand heeft en naar een scherm staart met verschillende vensters. Na deze docu is de film “Pirates of Silicon Valley” ook heel leuk om te bekijken. Dit is de verfilming (dus met acteurs) van deze docu.



Beide ronden het verhaal af in 95/96. Dus net na de vaststelling van complete wereldheerschappij door Microsoft met Windows 95 en ten tijde van de teloorgang van Apple en nog voor de grote internet hype. Dat er iets zit aan te komen is ook zeker te merken in interviews met Gates. Deze documentaire zou met gemak een vervolg kunnen krijgen met als onderwerp de afgelopen 10 jaar met de opkomst van internet en de rol van de PC daarin. Google, Ebay en Amazon zijn de Apple en Microsoft van onze tijd. Klein begonnen en binnen en korte tijd marktleider van een _nieuwe_ miljardenmarkt. Empires.

Nog even wat opvallende links:

• Het telefoonbook van New Orleans voor en na Katrina; dit is de ware impact van de orkaan geweest.
• Aardig flashfilmpje over de geschiedenis van het Midden-Oosten. Mieren zijn we, zeg ik u.
• BBC serie: Planet under pressure. Over de dooi in Siberie die een vicieuze cirkel in het Global Warming proces veroorzaakt. Zie de stream.
• Voor een RSS leecher als mijzelf is dit een interessante ontwikkeling.
• Boer die bij een weekje bij Iraans gezin gaat wonen. Hilarisch, herkenbaar en triest tegelijk.
• Check Nowitski vs. Boykins
• Google Maps in de zgn. “hybrid” mode is echt fantastisch! Snap eigelijk niet waar Google Earth nog voor nodig is; want Maps doet precies hetzelfde zonder een programma te installeren. Het scrollen en zoomen is echt goed gedaan.
• Nieuwe versie van JAlbum is uit. Het beste fotoalbum programma voor websites dat ik ken! Dit is wat piks.nl ook gebruikt. Versie 7 heeft een nieuwe interface en ondersteunt nu ook virtuele albums. Super handig; want je kan dus per map 1 directory gebruiken voor je album en hieruit bepaalde fotos ‘excluden’. Je hoeft dus geen 2 aparte plekken/mappen meer op je schijf te hebben als je (zoals ik) bepaalde fotos uit een map niet wil gebruiken voor je album.

Wat kijken we nog meer:

• The Office (US versie). Het derde seizoen van deze Amerikaanse versie van één van 3 geniaalste series ooit (er zijn er 3) is volop bezig. Nog steeds zeer grappig en leuk om te zien hoe de verhaal lijn zich ontwikkelt. Steve Carell is grappig (maar kan ook serieus zijn getuige zijn SAG voor zijn rol in Little Miss Sunshine). Maar Dwight steelt natuurlijk de show. Amerika is niet het enige land met een eigen Office. O die Duitse versie moet ik echt zien. Kom er net achter dat Carell en Colbert (natuurlijk beide bij de Daily Show begonnen) de stemmen deden van The Ambiguously Gay Duo! Wat is de wereld ook klein. “Good job, Gary!”
• Scrubs seizoen 6. Na een tijdje stilte is de serie terug. Het is wel aardig (“Slagathor!“) maar de scherpte lijkt er af. Het truukje is compleet.
• Er komt een nieuw seizoen van Rescue Me. Ben benieuwd.
• Ik begrijp dat er nog steeds mensen zijn die “Thank You for Smoking” niet hebben gezien. Kijken.

Wat luisteren we dan:

• Nas – Hip Hop is dead. Al was het maar voor het Morriaanse zinnetje: “I’ll put an extended clip inside of my AK, Roll to every station murder the DJ” en de sample van Apache (je weet wel van the Shadows). Nou ja luisteren… tis niet mijn smaak maar het heeft wel mijn erkenning.
• Nirvana – Unplugged in New York. Herontdekt plaatje uit mijn jeugd. “Oh Me” is me eerder niet op deze manier opgevallen.
• Het is ook 14 februari je-weet-wel. Hier wat toepasselijke mp3′s.

Waar wachten we op:

• Control. The Killers hebben een versie van Shadowplay opgenomen voor de soundtrack. Kan niet wachten om die te horen al was het maar voor de esthetische waarde.
• En diezelfde band: 7 maart.



Het sneeuwt in Oostenrijk! Dus een mooie gelegenheid om die A540 eens te testen in de sneeuw (en zo die piks afdeling te updaten).

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=88 0 http://piks.nl/wordpress/?p=86 http://piks.nl/wordpress/?p=86#comments Thu, 01 Feb 2007 00:36:29 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=86 Al een tijdje loop ik na te denken over de aanschaf van een nieuwe foto camera. Als je een website hebt die piks.nl heet dan kan een goede camera natuurlijk niet ontbreken.

Maar wat is goed? In de camera wereld loop je al gauw tegen 2 verschillende types aan. De point-and-shoot camera’s en de spiegel reflex camera’s (allebei digitaal natuurlijk). De ene is wat de meeste mensen hebben de spiegelreflex (DSLR) is al gauw iets dat meer voor profesionelere fotograaf van toepassing is. Gezien zijn functionaliteit en techniek is deze camera ook vaak een stuk duurder. In november echter werd de Nikon D40 gepresenteerd. Min of meer een instap model spiegel reflex; tegen een gunstige prijs met alle functionaliteit van een D50. Interessant? Natuurlijk!

Maar wat doet dit ding, behalve er stoer uit zien, nou anders dan een compact camera om betere fotos voor je te maken?

Antwoord: niets!

Beetje stug antwoord maar dat is het resultaat van mijn bevindingen na mijn zoektocht op internet. Een website in het bijzonder wil ik daarbij tippen: kenrockwell.com. Van professionele fotograaf Ken Rockwell (duh?) die tegenwoordig leeft van de advertentie inkomsten van zijn site. Dat is niet voor niets, de site staat dan ook vol wetenswaardigheden op fotogebied. Navigatie op zijn site ontbreekt maar als je goed zoekt en klikt kun je van elk type camera wel wat informatie vinden waar je wat aan hebt! Ook staat hier de meest grondige hands-on analyse van de Nikon D40 die er op internet te vinden is. En de conclusie is inderdaad dat deze camera zijn geld waard is.
Een van de meest interessante stukjes van zijn site is deze die voor en nadelen van DSLR en P&S cameras uitlegt.
En lees hierna zijn “Which is Better: a $150 Camera or a $5,000 Camera?” en “Why Your Camera Does Not Matter” stukjes maar eens. Het heeft mij iig overtuigd dat een DSLR voor mij momenteel niet heel veel zou toevoegen: de mogelijkheid tot verschillende lensen is iets dat (nog) niet heel zwaar weegt. Het enigste waar nog over na te denken valt is de snelheid van het maken van fotos. Sport fotos maken komt dus bijvoorbeeld beter tot zijn recht met DSLR. En het allergrootste voordeel van een pocket camera is natuurlijk dat je die overal en altijd bij je kan hebben…

Na deze keuze blijven er ongeveer nog 25.649 camera’s over om uit te kiezen (er zijn echt veel merken en soorten). Maar kenner Ken heeft een paar overtuigende reviews staan van de Casio EX-850 en de EX-750 op zijn site staan. Casio schijnt wel een aardig merk te zijn, waar je niet echt vaak wat over hoort. Maar ik denk dat ik snel kan beslissen na het lezen van de review van de Canon A530: “The Canon A530 is the best buy in photography in 2006. Stop worrying, get one of these, and go make some great photos!” Dit lijkt me inderdaad wel een goede camera. Deze camera krijgt op internet van sites als vergelijk.nl 5 sterren en op pixmania.nl krijgt de camera een gemiddelde (?!) van een 10. Deze camera heeft dan ook alle functies die je wil in een camera en dat voor een zeer schappelijk prijsje. Het enigste nadeel dat ik eigelijk zie is dat de A530 gewone AA batterijen gebruikt. Maar daar moet wel mee te werken zijn. U zult het dus merken op piks.nl!

Verder nog even wat opvallende linkjes van de afgelopen tijd:

• Ansel Adams. Reeds overleden landschaps fotograaf die nooit een digitale camera gekend heeft, maar erg mooie plaatjes voor aan de muur heeft gemaakt. Bevestiging dus van wat hierboven staat.
• Rubik Cubus MP3 speler
• Premonition. Geen idee waar die film over gaat; maar die poster is wel grappig gedaan.
• Number 23 lijkt me wel een aardige film.
• Surrealistische foto. Hoe gek moet dat zijn om over jezelf te lezen in een willekeurig blaadje.
• Het origineel van “All Good Things”
• Slechtste en beste films van De Niro naast elkaar.
• Onthutsend 8 minuten durend filmpje doet nogal wat stof opwaaien in America
• Tegenlicht: Vrienden van God. Kijken. “Mega churches!”
• Wie herken jij allemaal in de nieuwste video van U2: Windows in the Sky? (er ontbreken nog wel een paar helden, maar Morrissey is aanwezig).
• Over Windows gesproken. Vista is gelanceerd. Het schijnt dat een Nederlander hoofd design bij Microsoft is (zie de DWDD). Deze persoon is dus verantwoordelijk voor de interfaces en het startknopje waar 800 miljoen dagelijks miljarden keren op klikken. Bill Gates was bij de Daily Show om over Vista te praten; en the day after

En:

• Ik ben al die Amerikaanse bandjes waarvan de leden eyeliner op hebben, nu al zat. En die hype moet hier nog beginnen. Ik snap het; je bent “emo” en je wilt even onfunctioneel schreeuwen. Bareuh…. Bands dus zoals My Chemical Romance, 30 seconds to Mars (van Jared Leto) , Panic! At the Disco en A Fire Inside. Maar misschien zal het hier meevallen aangezien deze bands hun succes aan MySpace hebben te danken, wat hier lang niet zo populair is als in de USA.
• Global Warming; be alarmed!
]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=86 6 http://piks.nl/wordpress/?p=79 http://piks.nl/wordpress/?p=79#comments Wed, 10 Jan 2007 20:27:51 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=79 The name is enel. pikspuntenel.

Net als de make-over van de nieuwe, ruigere James Bond hebben de piks ook een nieuwe indeling gekregen. Dit moet het makkelijker maken om de nieuwste fotos snel te vinden (alles staat op datum) en het is makkelijker voor mij om ze te beheren. Ben nog steeds allerlei fotos aan het uitzoeken; dus het kan zijn dat de piks zo tussendoor geupdate worden. Hou het in de gaten zou ik zeggen.

Om deze post niet te kort te maken hier nog even een aantal dingetjes die de aandacht trokken de afgelopen tijd:


• Apple iPhone. Zeg maar gerust de nieuwe iPod. Toevallig kan je er ook mee bellen, maar dit apparaatje zal waarschijnlijk alle aandacht van Apple krijgen de komende tijd. Ziet er natuurlijk leuk uit maar ‘alles kan altijd beter’©: het heeft (nog) geen navigatie (GPS hardware) daar waar navigatie nu juist een van de belangrijkste selling points is van multifunctionele telefoons. En de 2.0 Megapixel camera is nu al achterhaald, aangezien 3.2 ook nu al te krijgen is. En 4/8GB is echt te weinig voor een serieuze MP3 speler (zeker voor dat geld). En de niet verwijderbare batterij doet het veel korter als je van een state-of-the-art telefoon mag verwachten. Maar nou is dat soort functionaliteit nooit echt belangrijk geweest voor Apple; kijk maar naar het succes van de iPod (zie docu). Ook niet de beste MP3 speler op de markt; maar wel de meest verkochte. Ik ben wel benieuwd hoe dit apparaatje in de markt gezet gaat worden (telefoon/MP3 speler/camera?); ik verwacht dan ook nog wel technische verbeteringen die de bedoeling van dit apparaat beter definieren. En ik ben wel heel benieuwd hoe dat “revolutionaire” multi-touch werkt. Al met al toch knap hoe Apple toch weer een hype weet te creeeren terwijl er een maand geleden al, zonder al te veel bombari, een vergelijkbaar product werd gelanceeerd waar je niemand over hoorde. Eigelijk ben ik pas tevreden als de iPhone dit allemaal zou kunnen (kijken!).
• The Rifles – Peace & Quiet. Alsof we 10 jaar terug in de tijd gaan. Lekker ouderwetse 90s gitaar muziek zoals alleen een paar Engelse ‘geezers’ dat kunnen. Deze single is al uit 2005. Maar het album “No Love Lost” is van vorig jaar. Ik weet niet of er een link is; maar “No Love Lost” is natuurlijk een nummer van Joy Division.
• An Inconvenient Truth. De film van Al Gore. Gewoon kijken; dan heb je wat om over na te denken.

• The Big Fat Quiz of the Year 2006. Allervermakelijkste quiz zoals ze dat alleen in Engeland kunnen (ja, de Lamas is ook een slechte kopie). Russell Brand en Noel Fielding stelen de show. Totaal 11 afleveringen; staan allemaal op YouTube. Als je na het kijken nou denkt, gekke kerel die Russell Brand kijk dan ook eens zijn show: Shame. Veel shame heeft ie echter niet: “Russell was sacked by MTV after turning up to work dressed as Osama Bin Laden – the day after the 9/11 attacks.”
En tot slot nog een schitterend plaatje over de geschiedenis van religie en een grappig lijstje met slechtste lyrics en wat is liefde volgens 4 – 8 jarigen (eerlijker kan niet).
]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=79 0 http://piks.nl/wordpress/?p=78 http://piks.nl/wordpress/?p=78#comments Fri, 01 Dec 2006 11:36:59 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=78 Aangezien het al weer een tijdje stil is hier, dacht ik laat ik maar weer eens een multi-culti updatetje doen. Dus een opsomming van wat zaken die ik de afgelopen tijd gezien, gehoord of anders binnengekregen heb en die wellicht de moeite waard zijn of opvallend genoeg om te vertellen.

Een aantal mensen zijn op de hoogte van mijn voortdurende fascinatie voor het fenomeen Daniel Johnston. Zijn bijzondere klanken zweven sinds 96/97 rond in mijn gehoorveld. Voor de mensen die niet weten wie meneer Johnston is wijs ik u naar de Wiki of naar de onlangs verschenen docu-DVD over zijn leven. Velen noemen hem een genie, zover wil ik nog niet gaan. Maar Daniel Johnston is zeker een compleet orgineel uniek multi-talent én in essentie is hij de belichaming van de tragedie die een getergde artiest kenmerkt (applaus voor mezelf voor deze zin) wat hem nog bijzonderder maakt. Nog niet overtuigd van zijn kunnen, dan moet u eens luisteren naar “Some Things last a long Time”, “Museum of Love” of “True Love will find you in the End”. Er staat ook een kort filmpje van een oude VPRO docu op YouTube om een beetje een idee te krijgen over wie het hier gaat, maar ik wil toch sterk aanraden om de onlangs verschenen DVD te kijken. Die geeft een unieke kijk in zijn wereld met behulp van ongeevenaard persoonlijk materiaal. Johnston mocht namelijk vroeger graag bandjes met gesproken woord opnemen en videos maken, wat voor elke bio-docu maker natuurlijk puur goud is.

Genoeg over Daniel Johnston, ik wou het eigelijk hebben over Wesley Willis. Wie? Ja weet ik veel. Iemand die vaak vergeleken schijnt te worden met bovengenoemde. Het gekke is echter dat ik nog nooit van deze persoon had gehoord, maar zijn Wiki staat bol van de eigenaardige wetenswaardigheden van een markant figuur. Daarom hier een opsomming:
- 198 cm en 160 kg
- Schizofreen
- In 2003 op 40-jarige leeftijd aan kanker overleden
- 50(!) albums opgenomen met bijna 30 nummers/album
- De slogan van Winamp, “Winamp, it really whips the Llama’s ass”, was geinspireerd door het nummer “Whip the Llama’s Ass”
- Was een waar internet fenomeen en mede bekend geworden door Napster (dit is volledig aan mij voorbij gegaan).
- Heeft voor 100en uitverkochte zalen gespeeld maar stierf met slechts $300. Het is tot nu toe nog steeds een raadsel waar de rest van het geld is gebleven.

Maar het meest opvallend aan deze man vind ik het stuk eelt op zijn voorhoofd. Eelt zegt u? Ja, eelt. Hoe kom je aan een eeltplek op je voorhoofd zult u misschien denken. Leest u even mee: “One of Willis’ trademarks was headbutting with his fans. Typically when approached by a fan, Willis would gingerly hold his or her head between his hands and say, “Say rock!” The fan would respond as instructed and Willis would bump his head against his or hers. Then he would say, “Say roll!” and the fan would again respond as instructed and the two would again bump heads. Willis would repeat this over and over as long as the fan would tolerate it. Willis also used the headbutt as a form of greeting to his friends.” Juist, zie ook de foto. Ik heb nog weinig muziek van hem kunnen vinden, maar wellicht is et wat.

Overige kijk- en luister tips/bijzonderheden:

- Voor de mensen die nog twijfels hebben waarom Ryan Adams een van de belangrijkste singer/songwriters is van onze generatie. Zie hier zijn lijst met onuitgebrachte nummers (uitgebracht zit al op 120+). Of luister naar Cardinal Radio waar al zijn uitgebrachte muziek te beluisteren is, inclusief de nummers die uitgebracht zijn onder een van zijn 3 pseudoniemen; The Shit, Wherewolph of DJ Reggie.

- Een leuke site met allerlei cover vergelijkingen

- Een nieuwe serie die pas is begonnen op de BBC met Jack Dee.

- Akon, (echte naam Aliaune Damala Bouga Time Puru Nacka Lu Lu Lu Badara Akon Thiam) staat momenteel op #1 en #2 in de USA, heeft er een handje van om samenwerkingen te doen. Naast zijn eigen singles en albums verscheen deze Senagalees de afgelopen 2 jaar 78 (!) keer op platen van een ander.

- En het is natuurlijk altijd Billy Idol dag. Maar een Billy Idol kerstfeest?!

- New Order – True Faith. Daar heb ik niks aan toe te voegen

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=78 0 http://piks.nl/wordpress/?p=75 http://piks.nl/wordpress/?p=75#comments Thu, 10 Aug 2006 10:57:52 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=75 Na verschillende bedreigingen, scheldkanonnades en smeekbedes dat ik mijn site maar weer eens moest updaten, hier dan weer eens een updatetje.
Geen fotos deze keer, nee dit keer is het gadget-time.
Sinds kort ben ik namelijk bezitter van een Zen, voluit de Creative Zen Vision:M (biatch!).



“Hee maar Julius waarom een Zen en geen iPod?”
Goeie vraag. Om kort te zijn, alles wat de iPod kan, kan de Zen ook en meer. Dus hier een opsomming van wat de Zen _beter_ doet als de iPod en daar wou ik het bij laten.

- Beter scherm
- FM Radio
- Voice recorder
- Betere geluidskwaliteit (SNR: 97dB)
- Speelt veel meer codecs (divx/xvid/wma etc.)
- Geen iTunes nodig (kan vanuit elk willekeurig programma het ding bedienen: MediaMonkey, Windows MP, de Verkenner etc.)
- 60 euro goedkoper als de iPod

Tip voor Zen bezitters: met de USA firmware kan ie stuk harder. EU normen weerhouden de Zen ervan op full-capacity te blazen. Ik heb hem zelf al geflashed en het verschil is duidelijk hoorbaar.
Tot zover de Zen. En ja dan heb je zo’n ding dan moet je er ook wat mee. Hier dus even een paar tips voor op je Zen.

- Rescue Me is nog steeds aan de gang, na een paar iets mindere afleveringen lijkt de serie zich weer te herpakken. Maw ze hebben nog niet “de Shark geJumped” (leuke uitdrukking).


- Clerks 2. Langverwachte sequel op de film waarvan ik altijd dacht dat er onmogelijk een kwalitatief vervolg zou kunnen komen (net als Ariel de kleine Zeemeermin: toch ook een vervolg gekregen). Clerks 1 had vroeger een redelijke indruk op mij gemaakt en heeft medebepaalt hoe ik over films denk (voornamelijk dialoog en content). Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik lucht kreeg van een eventueel vervolg. Zeker aangezien writer/director Kevin Smiths‘ laatste project Jersey Girl was. Ten tijde van Clerks 1 was ik nog redelijk groen achter de oren, en ik vermoedde dat dat ook een van de redenen was waarom die vulgaire film er toen zo hard in hakte (snowballing anyone?). Een paar jaar en een paar 100 films later denk je niet zo snel meer geshockeerd te kunnen zijn door dialogen. Think again. Clerks 2 is fenomenaal grof. De hedendaagse cultuur wordt op de hak genomen met een grote dosis humor (van Lord of the Rings tot Transformers), niets wordt gespaard. De film is dan ook echt een product van deze tijd, en tegelijk ook graadmeter voor de grofheid die de hedendaagse mens kan weerstaan zonder onpasselijk te worden (internet, u wordt bedankt!).
Ik zou een volledige post van de film kunnen maken maar ik zal een paar steekwoorden opnoemen die je begrijpt wanneer je de film gezien hebt en die reden moeten zijn om de film te willen zien: PillowPants, Interspecies erotica, Porch Monkey, Rosario Dawson.

- A Cock and Bull Story. Film geregisseerd door Michael Winterbottom die ook een van mijn all-time favorites heeft gedirected “24 Hour Party People”. Ben deze film nog aan het kijken maar het is zeker een vermakelijk surrealistische iets tot nu toe. Wel de moeite waard.


NIET de moeite waard is het eveneens langverwachte “Talladega Nights: the Story of Ricky Bobby” met Will Ferrell. Will Ferrell maakte misschien wel de leukste film van 2005 met Anchorman: the Story of Ron Burgundy, maar slaat de plank volledig mis met zijn nieuwste. Ik kon er niet om lachen. De rol van Sacha Cohen of het feit dat zijn 2 zoons “Walker” en “Texas Ranger” heten veranderen hier niets aan. Jammer.

Wel leuk filmpje: Julius jr. met broer.

Nou voorruit dan, nog even wat muziek uit de oude doos die niet mag ontbreken op de Zen:
- dEUS – Right as Rain
- Live – Selling the Drama
- Del Shannon – Runaway .22 was de kogel
- Herman van Veen – De bom valt nooit

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=75 3 http://piks.nl/wordpress/?p=62 http://piks.nl/wordpress/?p=62#comments Fri, 10 Mar 2006 12:40:17 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=62 Op mijn eindeloze lijst met nog-te-lezen boeken staat naast oa. Dave Eggers‘ “A Heartbreaking Work of Staggering Genius” en Foer, sinds een aantal jaren JT LeRoy met zijn “Sarah” en “The Heart is Deceitful above All Things”.


Via allerlei verschillende bronnen was mijn interesse gewekt voor deze schrijver: er wordt bijv. vaak naar gerefereerd in films en tijdschriften en toen ik het boek “Sarah” eens in handen had pronkte hier een mooie sticker op mét een citaat van Bono: “Ik lees JT LeRoy en het blaast me omver”. Wat ongetwijfeld een van de meest belabberde vertalingen moet zijn van “I’m reading JT LeRoy. He’s blowing my mind, just the directness of the prose.”
Dit was tevens ook de reden om het boek toen niet aan te schaffen aangezien het hier een Nederlandse vertaling betrof. Maar ik vond het wel weer opvallend genoeg dat held Bono zijn citaat aan dit boek leende en des te meer was de interesse voor deze schrijver aangewakkert.
Een ander incident waarbij de schrijver naar voren kwam was een docu op Ned3 aantal jaren terug over de Gus van Sant’s film “Elephant”. JT was voor deze film soort van associate producer/creative advisor (!?) (beetje rondhangen op de set, vertellen wat de jeugd bezig houdt en cashen).
Dit interview wekte mijn nieuwsgierigheid in de eerste instantie omdat ik niet vast kon stellen of JT nou een meisje of jongen was. De naam, de stem, de baseballpet en de enorme zonnebril waren belemmeringen in het eenduidig vaststellen van het geslacht van deze schrijver. Er werd gesuggereerd dat JT een jongen is terwijl ik toch eerder de indruk kreeg met een dame maken te hebben. Al met al vrij weird. Zeg nou zelf:



Tot ik vandaag vrolijk even de imdb lijst met nieuwe films zat te scannen en tot mijn verbazing de verfilming van “THiDaaT” tegenkwam. Leuk dacht ik; en des te meer een reden om snel aan dat boek te beginnen. Echter wat schetste mijn verbazing (in de recensie kwam dit naar voren): JT LeRoy bestaat helemaal niet! Onlangs is bekend geworden dat dit een verzinsel is van ene mevrouw Laura Albert. Dit heeft dus een aantal jaren stand gehouden en een kennis van Albert (een meisje) heeft zich al die tijd en-public voorgedaan als JT (een jongen). Dit verklaard natuurlijk wel een een ander (mijn instincten waren juist!).
Lees hier, hier en hier meer.

Grappig en meesterlijk dat dit zo lang heeft weten stand te houden. Wat zegt dat over de literaire wereld? (Ook nu nog; de schrijver is ontmaskerd maar wil nog steeds niets bevestigen.) Maar op zich is het natuurlijk geen unieke actie; in de Nederland kennen we bijv. al een paar jaar de echte identiteit van Marek van der Jagt. Maar al met al vond ik het opvallend genoeg om hier even melding van te maken.



O ja de film schijnt bagger te zijn.



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=62 1 http://piks.nl/wordpress/?p=50 http://piks.nl/wordpress/?p=50#comments Tue, 31 Jan 2006 07:14:50 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=50 Vantweekend had ik de eer om tijdens een exclusieve voor-première “Walk the Line” te mogen bekijken. En wat is er nou beter dan om 2.30 ‘s nachts in een goed theater een goede film over zo’n held te bekijken? Want _goed_ is Walk the Line zeker. Alhoewel het in essentie een (tumultueus) liefdesverhaal is, en Jonhny Cash zijn leven en carriere verder reiken dan in de film aan bod komt is het zeker een meesterwerkje. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dit er eentje is die u gezien moet hebben.

Opvallende feitjes over de film:
- Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon zingen alles zelf. De laatste kreeg vannacht zelfs nog een prijs.
- Joaquin Phoenix heeft zich na de opnames op laten nemen voor een alcohol verslaving (te veel ingeleefd in de rol).



Joaquin is sowieso een bijzonder figuur/acteur. Natuurlijk is hij de broer van River Phoenix die in 1993 in de nachtclub van Johnny Depp bezweek aan een overdosis drugs en is hij zwager van Casey Affleck (de Affleck die het wel schijnt te kunnen). Maar lees de bio van deze veganist maar eens. (Zijn moeder heet Heart, zijn broers en zussen: River, Rain, Liberty en Summer. Hoezo hippies?) .



Verder dient iedereen ‘New Slang’ van the Shins te downloaden/kopen en 25th Hour met Edward Norton, Philip Seymour Hoffman en Rosario Dawson te kijken (goeie film alleen de cast al. Hoffman kreeg vannacht ook een prijs maar dan voor zijn rol in Capote).
Overigens heb ik nu ook vrienden die vrienden zijn met die kerel van de redelijk succesvolle Belgische band das Pop. Wie van hun dan? Ja; geen idee. En wat is er in vredesnaam met de hype rond de Arctic Monkeys aan de hand?
O en een van mijn helden komt misschien _eindelijk_ deze kant op voor een optreden. Dus fingers crossed.

Over de site: een dezer dagen zullen de piks gefixt worden en vele 100′en nieuwe piks toegevoegd worden (Oud en Nieuw etc.). Nog even geduld dus. Ook zal de officiele piks.nl jingle onthuld worden natuurlijk produced by niemand minder dan KoelJee. Hou de site in de gaten zou ik zeggen.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=50 0 http://piks.nl/wordpress/?p=49 http://piks.nl/wordpress/?p=49#comments Tue, 24 Jan 2006 11:08:52 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=49 Een kijktip: Searching for the Wrong-Eyed Jesus. Al eerder op Ned3, gister nogmaals op de BBC.
Zeer verontrustende (mijn ervaring) documentaire over het leven in de “South”. Over het algemeen een erg depressieve ervaring waarin of de hel of de verlossing centraal staat. Er is geen tussenweg mogelijk.
Gek genoeg veel herkenbare dingen gezien en gehoord maar ook vol verassingen.
Mooi moment was bijvoorbeeld de schrijver die Goethe citeert en de spijker op de kop slaat.



Nieuw voor mij was oa de Pentacostal Church. Deze aanhangers geloven dat als je bekeerd wordt ook daadwerkelijk in tongen gaat spreken (vaak in combinatie met stuiptrekkingen). Voor een nuchter iemand behoorlijk raar om te zien.
Mocht je nog niet overtuigd zijn dan is de muzikale omlijsting van dit geheel al reden genoeg om te kijken. Onze eigen Dave Eugene Edwards doet mee samen met de Handsome Family, Johnny Dowd en Jim White. Deze laatste is overigens de narrator van het geheel.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=49 3 http://piks.nl/wordpress/?p=42 http://piks.nl/wordpress/?p=42#comments Fri, 16 Dec 2005 09:09:17 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=42 Even wat televisie, film en muziek tips van de afgelopen week:

- De DVD van Anton Corbijn is fantastisch. Zeker de moeite waard om aan te schaffen.



- Van de week the Aristocrats gezien. Documentaire over 1 hele schuine grap…. ik heb dingen gehoord die ik niet wilde horen en benamingen geleerd voor dingen waarvan ik niet eens wist dat daar een naam voor was. Én ik ken Bob Saget nu van een andere kant. Not for the faint hearted.


- Nieuwste aflevering van Arrested Development was weer ouderwets briljant. De laatste paar afleveringen speelde Charlize Theron een (te) grote rol en waren ze wat minder sterk. Maar deze is weer super.



- Nieuwe clip van de White Stripes gezien? Is echt maf. Conan O’Brien speelt ook een grote rol in de clip waarom is me niet helemaal duidelijk.



- The Strokes zijn weer terug met een nieuwe single: Juicebox. David Cross (Tobias!) speelt ook mee in deze clip.



- De reclame van de Sony Bravia TV leunt zwaar op een deuntje van Jose Gonzalez. Gaat dit een hit worden?



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=42 2 http://piks.nl/wordpress/?p=8 http://piks.nl/wordpress/?p=8#comments Wed, 12 Oct 2005 11:41:15 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=8 Er staan dit najaar nogal wat films op het programma die de moeite waard kunnen zijn:

Serenity zeer hoog cijfer op imdb.com.
King Kong van Peter Jackson.
Narnia Disney film van de bekende boekenreeks.
Doom met the Rock!
Aeon Flux duistere actieheldin gespeeld door oscarwinnares.
the Legend of Zorro Antonio!
A History of Violence ben het boek aan het lezen binnenkort meer hierover.
The Weather Man Nicolas Cage altijd goed.
Capote naar het boek.
Paradise Now Twee vrienden die een zelfmoordaanslag in Tel Aviv moeten plegen. Nederlandse productie!
Revolver nieuwste van Guy Ritchie.

Maar tussen al dat filmgeweld kijk ik natuurlijk het meeste uit naar de ‘instant classic’ van Fitty…. bareuh
(het schijnt trouwens dat Gavin Friday (je weet wel die van de Virgin Prunes ) een groot aandeel in de soundtrack heeft… bizar….)

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=8 2 http://piks.nl/wordpress/?p=7 http://piks.nl/wordpress/?p=7#comments Tue, 11 Oct 2005 10:41:56 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=7 Fantastische documentaire over de keizerspinguins op Antarctica, die je gezien moet hebben.



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=7 0