Sommige mensen zien het verschil niet tussen de Jeugd en bijvoorbeeld een Party Squad. Deze mensen zullen helemaal veel moeite hebben met het begrijpen van LeLe. Maar dat is logisch want de wereld is nog niet klaar voor LeLe. De eclectiek van de moderne media verslaafde mens met een sentiment voor de luxe overdaad van de jaren 80 uitgedrukt in kekke disco beats gemixt met multilinguistische rijmelaarlij is iets dat nog een aantal jaren zal moeten wachten op begrip. Ik wil ze zien. En voor wie de link nog niet doorheeft: P. Faberge van dJvT is ook onderdeel van LeLe (maar een trouwe piks.nl bezoeker wist dit al!). Geen clip van LeLe maar een interview van Het Gesprek met P. Faberge/P.Dronq/Pepijn Lanen “ter leering ende vermaeck”. (Een Dylanesque LeLe clip is hier te vinden).

Als laatste 100% Vooraan. Een schoenverkopende DJ die afgelopen weekend nog in het Haventje te vinden was en over 2 weken op LL draait. De link met dJvT en Lele is snel gemaakt. In de krochten van het internet drijft namelijk nu een mix van hem rond onmiskenbaar aan elkaar gepraat door niemand minder dan P. Faberge. En deze mix is hard, heel hard. The Cure, The Smiths, New Order; alles komt voorbij. En niet de lullige “paved tunes” (red. geplaveide nummers) maar de ruwe verborgen juweeltjes die je bijna zou vergeten. Als je niet begrijpt waarom juist die muziek op deze mixtape voorbijkomt, dan snap je het niet. Maar als je het begrijpt dan snap je het. HIER halen die mixtape. 5 rotjochies op je beeldscherm!

Het leek mij een goed idee om de nog steeds aanzwellende groep mensen die hier dagelijks voorbij komt te trakteren op videos van artiesten die op Lowlands komen.  Dus de komende 4 weken zult u hier, regelmatiger dan normaal, een update vinden met betrekking tot een band de ik graag op Lowlands zou willen zien. Het hoeft niet perse goede smaak te zijn of uberhaupt goede muziek; maar het kan ook een band/artiest zijn die als fenomeen interessant zijn/is.

Daarom is MGMT wel een goede band om de spits mee af te bijten. Deze band heeft alle buzz die er maar te krijgen is op de muziek blogs te pakken.  Iedereen vind het geweldig en loopt met ze weg.  Ook stonden ze al in het voorprogramma van Radiohead.  En ik moet zeggen dat ik lange tijd niet zo’n funky/groovy/aanstekelijke plaat als “Electric Feel” heb gehoord! En het is altijd interessant om te zien of zo’n band die buzz kan waarmaken. Dus bij deze de video van Electric Feel. Alles wat u nog meer over de band zou willen weten kunt u vinden op de wiki of hun myspace. De officiele video (die goed past bij het dromerige sfeertje van het nummer) vind u hier (en is zeer aan te raden!). Echter MGMT heeft ook een downloadbare versie van de video gemaakt waarbij de kleuren van de video zelf veranderd kunnen worden door de kijker. Hierdoor zijn er 625 tot de macht 229 verschillende mogelijkheden van de video. Een van die videos staat hieronder (ook omdat embedding voor de officiele video uit staat). En als u zelf met kleurtjes wilt schuiven dan kunt u hier de video downloaden. Hou de site in de gaten voor de volgende update.

En dan nog even iets voor de fijnproevers. Joost Zwagerman heeft een WahWah samengesteld. Kopen dus. Maar hierover en meer heeft hij een zeer interessant gesprek met Rick de Leeuw. Ga er maar even voor zitten; heerlijke televisie.

Zo had u kunnen lezen dat de beste serie allertijden verfilmd gaat worden: Arrested Development. Hier heb ik natuurlijk mixed feelings over. Deze serie is ongenaakbaar goed: echte trouwe piks lezers zullen zich de eerste paar posts over AD nog wel herinneren. Momenteel ben ik _weer_ bezig de complete serie (slechts 2,5 seizoen) van begin tot eind te kijken. En _weer_ontdek ik nog steeds nieuwe grappen en kleine dingetjes die eerder niet opgevallen waren. De verhaal lijn, de karakters, de dialogen, de woordgrappen, de verhoudingen, de guest karakters (Bob Loblaw, Maggie Lizers, surrogate dad, Uncle Jack etc.) het is zit allemaal zo genieus en grappig in elkaar. Ik las ergens dat de show erg ‘dense’ is. En dat is misschien wel het juiste woord hiervoor. Je ontdekt steeds nieuwe dingen hoe vaak je ook kijkt. En hoe meer ik kijk hoe meer ik deze serie stiekem beter ga vinden dan the Office of Blackadder IV. Maar nu een film dus; waarom? Het kan bijna niet goed worden. Want de kracht van de serie zal denk ik niet samen te vatten zijn in een film. Je moet echt eerst een aantal afleveringen zien om te beseffen hoe goed dit wel niet geschreven is en dit zal in een 90 minuten durende film wellicht niet lukken. Maar goed zolang Mitchell Hurwitz er maar bij betrokken blijft dan kan het nog wat worden.

Zover films. Nieuwe bands: Foals staan aan de deur trappen en van de Black Kids wordt veel verwacht. De een vernieuwend de ander pretentieus? Maar de meeste links van Google Reader qua nieuwe bands waren natuurlijk besteed aan the Last Shadow Puppets: het side project van Alex Turner (Arctic Monkeys) en nog iemand. Ik kan natuurlijk wel een uiteenzetting doen van wat ik er van vind maar dat laat ik aan u over.

Een andere band die niet veel in de links te vinden was maar die wel de meeste aandacht verdiend is LeLe het side-project van P. Faberge (djvt) en Piet Parra. Misschien ken je Skinny Jeans al. Maar dat is minder en niet echt representatief voor de rest van het project en die staat dus gelukkig ook niet op het album: Flage. Lele is een genre op zich. Het is vernieuwend, anders, gedurfd en heel erg een product van deze tijd. Het is Frans, Engels, Nederlands en Duits. Het is rap en electro pop. Het is achteloos en er is over nagedacht. Je snapt het of je snapt het niet. En daar laat ik het bij.

Maar nou we toch over muziek bezig zijn; wil ik wel even een patroon met u bespreken. Een tijdje terug berichtte ik bijv. over de stortvloed aan “eyeliner bandjes” wat niet echt een goede ontwikkeling was. Momenteel lijkt het als je een meisje van rond de 20 bent, een gitaar hebt en een ‘iets’ andere stem dan heb je een platencontract te pakken. Voorbeelden? Kate Nash, Amy MacDonald, Adele. Als je de drie wikis leest lijkt het allemaal wel erg veel op elkaar. Ik vermoed dat in het kielzog van Amy Whinehouse alle platenmaatschappijen op de “eigenzinnige” zelfstandige meisjes, met eigen nummers, springen. Andere voorbeelden van deze trend zijn wat mij betreft: Colbie Caillat en Duffy en zo kan ik nog wel even doorgaan. Of we hier te maken hebben met echt talent; de tijd zal het leren. Ik wil nog wel even de 3 fotos van die wikis hier neerzetten: zoek de verschillen.

Nou wel weer even genoeg stof tot nadenken. Nou moet ik u natuurlijk nog, gezien de traditie, met een video achterlaten. Dat is best een pittige keus want ik zie toch aardig wat videos. Zo zou ik de absurde lifestyle van Steen aan u kunnen presenteren of misschien wel het meest succesvolle b-kantje ooit, van Gorky/i. Maar mijn keuze is toch gevallen op het genie Patrick Wolf. In de huiskamer met een waterfluitje. En het is ten slotte lente. Dus bij deze en tot de volgende keer, of zoals Patrick zou zeggen: till the bluebells are ringing!

Het verhaal is een absurdistisch hedendaags relaas van een groep game-ontwikkelaars; wier allen achternaam met een J begint en samen werken ze op een afdeling (pod) van een groot game bedrijf in Vancouver (EA komt hier ook vandaan): vandaar de jPod naam. Maar zoals de spelling al doet vermoeden is de naam natuurlijk ook een knipoog naar het verlengstuk van de 21st century homo sapiens; de iPod. En daar blijft het niet bij; het hele verhaal is 1 groot herkennings punt voor de digitale mens gevangen in een massa consumptiemaatschappij. Het verhaal, met als hoofdpersoon Ethan, leest alsof het een dagboek bestand is op de computer van deze Ethan. Tussen de paginas kun je dus ook uitnodigingen voor Tetris toernooien verwachten, krijg je spam voor je kiezen, of heb je de kans om uit 8000+ getallen het niet-priemgetal te zoeken, en voor de echte liefhebber staan de eerste 100.000 (!) cijfers van getal Pi vermeld. Genoeg te doen dus.

Zo ver de context; nu de mening. Zoals ik al noemde is het absurdistisch verhaal. Het deed me dan ook sterk denken aan de verhalen van die andere Douglas, maar enigszins begrensd. Het speelt zich ten slotte in onze tijd af. Ook komt het beeld van jPod dat ik in mijn hoofd heb direkt uit de film “the Office Space”. De parrallelen met deze film zijn treffend: de ongelukkige hoofdpersoon, de alles verziekende baas, de autistische nerds.
Het boek is een beetje als popcorn; je blijft eten en het smaakt goed, maar echt vullen doet het natuurlijk niet. Het is een leuke rit vol komische momenten en fantasierijke, bizarre situaties (de schrijver zelf komt bijvoorbeeld ook even langs in het verhaal). Hoewel het boek ook een paar goeie one-liners kent (leuk voor feestjes); is het meer een boek van bizarre hilarische (soms herkenbare) settings, twists en plot turns. Het boek is zelf een product van de cultuur die in het boek omschreven wordt. Zeker lezen dus zou ik zeggen.

Douglas Coupland heeft overigens voor deze herfst al weer een nieuw boek op stapel staan: the Gum Thief. De bedenker van “Generation X” is een druk baasje en heeft wel meer boeken geschreven waarvan er een (en dit moet ik toch even vermelden) de titel draagt: “Girlfriend in a Coma”. Als dit je niets zegt; lees gewoon verder. jPod wordt echter vaak vergeleken met nog een ander boek van em: Microserfs. Dit boek staat zelfs nog hoger aangeschreven dan jPod op Amazon. Overigens wordt er ook een serie van jPod gemaakt; maar hier is nu nog niet veel over bekend.
Nou hier dan nog even een clipje van een van de koelste optredens die ik dit jaar op TV heb gezien (en als je jPod gelezen hebt; ook aansluit bij deze post!):

En de nieuwste van Bruce, die de pan uitrockt:

Neil Young
Wie kent em niet. Ik kon meneer Young altijd al waarderen; maar gek genoeg had ik “Harvest” nog niet. Ik ben zelf geen CD koper maar dit album uit 1972 was een no-brainer. Dit is misschien overbodige info; want dit album is zo bekend dat de rommelmarkten en Goedzooi bakken er altijd mee uitpuilen. Als je de hoes ziet zeg je: “O die”. Maar ik had em dus nog niet (schaam).
Ik werd met de neus op de feiten gedrukt door een opname van Neil Young voor de BBC uit 1971. Dit is een fantastische docu. Hij doet hier een half uur nummers met gitaar, piano en mondharmonica zonder band. Wat je hier ziet is een van de grootste singer/songerwriters op het toppunt van zijn creatieve kunnen; en dat als 25 jarige. Het is de periode na zijn eerste grote success met CSNY en zijn solo album “After the Goldrush”. Veel van de liedjes die je hoort, komen uiteindelijk op “Harvest” terecht en zijn op dat moment splinternieuw en soms nog work-in-progress. Geniaal om te zien. Ik denk niet dat Neil Youg creatief gezien zichzelf ooit heeft overtroffen. De botte eerlijkheid die zijn teksten kenmerken; worden later in zijn carriere m.i. soms een beetje te eerlijk. Anyway YouTube staat vol met stukjes van die BBC opname en natuurlijk moet je ook gewoon de DVD van Heart of Gold kijken. Hier alsvast een voorproefje van de BBC show.

Jimi Hendrix
Ik ben vorige week op 4 verschillende manieren met Jimi Hendrix geconfronteerd en hier moet ik toch iets over kwijt; ik kan er niet omheen. Zo lang ik me interesseer voor muziek is Jimi aanwezig; een van mijn eerste albums was van hem; genoeg respect heb ik voor hem dacht ik zo. Maar hoe meer ik over hem te weten kom; hoe meer ik me verbaas en hoe meer ik me bewust wordt van iets. En dat is namelijk het volgende. Ik denk namelijk dat wanneer je een vergelijkings matrix zou maken van rock artiesten en daarin zaken als invloed, talent, creativiteit, orginaliteit, performance en innovatie een cijfer geeft en dit zou delen door het aantal jaren dat een artiest zijn carriere duurde; dan zal Jimi Hendrix hier als meest belangrijke artiest aller tijden hier uit komen.
In een periode van 4 jaar heeft ie dusdanig een stempel op rock muziek gedrukt waar wij vandaag direct de invloed van merken. Niet alleen muzikaal (distortion, opname technieken) maar ook heel concreet bijv. het gebruik van de Fender Stratocaster of Marshall versterkers. Er waren wel artiesten, zoals Buddy Holly, die op een Strat speelden maar de professionele gitarist koos toch vaak voor een Gibson of een Rickenbacker. De reden waarom bands vandaag de dag; van Dire Straits tot de Arctic Monkeys op Stratocasters spelen is direct te herleiden naar J. Hendrix. Ook de Marshall versterker; iedereen die dit blog leest heeft muziek uit Marshall versterkers gehoord; dat moet. Voordat Jimi langskwam was Marshall slechts een onbeduidende versterker maker uit Londen.
The Beatles waren met zijn vieren, Jim Morrison was ‘slechts’ de zanger en Bob Dylan heeft wat muzikale innovatie betreft minder een rol gespeeld. Daarom gaat mijn stem naar Jimi. En dat heb ik nog niet eens gehad over het absurde feit dat ie rechthandig nummers schreef maar linkshandig optrad. Voor de non-believers:

Nick Drake, Elliot Smith, Jeff Buckley
En iedereen weet dat Hendrix slechts 27 jaar oud was toen ie overleed; net als een hele rits andere rocksterren. Echter ik ontdekte dat er ook iemand van 26 was die tijdens zijn leven geen succes kende; hierdoor in een depressie raakt en overleed aan een overdosis anti-depressiva. Maar die vandaag de dag als een enorme invloed geldt: Nick Drake. Iedereen die muziekblaadjes leest kent deze naam; ik wel iig. Maar ik kon geen nummer van hem opnoemen. Momenteel heb ik zijn oeuvre in bezit (3 albums) en staat ie op de radar. Nou heb ik Jimi Hendrix al genoemd en Nick Drake dan kan ik het niet laten om natuurlijk een andere persoonlijke favoriet van mij aan te kaarten; Elliot Smith. Ook al overleden maar wel een nieuw album. Luisteren!
En omdat het dinsdag 29 mei exact 10 jaar geleden is dat Jeff Buckley voor het laatst ging zwemmen kan ik ook wel even vermelden dat hier zaterdagavond 6 uur lang een documentaire over te zien is op Nederland 2. Maar goed als ik van deze 3 artiesten een clipje moet kiezen, dan wordt het Smith (natuurlijk uit deze meesterlijke film):

Ik heb nou 5 namen genoemd; waarvan 4 er dood zijn. Laat ik dan ook nog even een levende noemen: Brett Dennen (via ). Bij gebrek aan een clip maar even een stukje uit Scrubs waar dit nummer als achtergrond gebruikt werd. Trouwens via Scrubs heb ik ook the Shins ontdekt en zij waren er ook als een van de eersten bij om The Fray een luisterend oor te geven. Dus via Comedy Central kun je ook nieuwe muziek ontdekken!

Wat viel mij op de laatste tijd en waar doet u goed aan om te gaan kijken of luisteren.

Films:

• Idiocracy. Film van Mike Judge: je-weet-wel die van B&B, King of the Hill en Office Space. Op het eerste oog lijkt het gewoon een flauwe film (en nog een slechte ook) maar het is eigelijk natuurlijk een grote aanklacht tegen de ‘ignorance’ die hand over hand aan de overkant (dat rijmt) van de plas lijkt toe te nemen. Via.

• Half Nelson. Veel in de prijzen gevallen de laatste tijd; Oscars en toestanden. Eindelijk tijd gevonden om deze film te kijken (al half jaar op mijn schijf aanwezig); ik was er niet zo heel happig op omdat ik verwachte dat het een ‘trage’ film zou zijn. Niets van dat alles: meesterlijk acteerwerk van vooral die Ryan Gosling. (niet te geloven dat dat datzelfde irritant ventje uit Breaker High is). Bijzonder camerawerk; de hele film is bijna een grote close-up. Het verhaal is aandoenlijk en grensvervagend. Aanrader. Misschien wordt het tijd dat ik Munich, Babel en Good Night and Good Luck ook maar eens moet kijken….

• B13. Geschikt Frans actie filmpje. Verhaal is niks maar de actie is leuk gedaan. Mmm Franse films, ik moet deze ook nog steeds kijken.

• Verder lijkt 300 me zeker de moeite waard en hoop ik dat Will Ferrel weer eens grappig is in Blades of Glory. En als je nu nog steeds aan het lezen bent en een echte filmliefhebber bent dan ben je ook wel even zoet met deze post van Kevin Smith over zijn 10 beste films van 2006. Uh? Zo te zien is meneer Smith fan van the Smiths.

Muziek:

• Nick Cave. Wie kent em niet? Ben me momenteel wat in zijn oeuvre aan het verdiepen. Heb al wat juweeltjes ontdekt: Halleluja en I Let Love In.

• Amy Winehouse. Haar muziek interesseerd me niet zo. Maar afgaand op dit plaatje van “nu en eerst” lijkt het me dat zij een probleem heeft en dat het misschien toch wel tijd wordt voor “rehab”.

• U weet het misschien niet, maar er is praktisch 1 drumloopje verantwoordelijk voor een hele industrie.

• Dat die industrie inmiddels een parodie van zichzelf is wordt hier pijnlijk duidelijk.

• Fantastische (1) verzameling (2) van ‘vergeten’ US bands uit de jaren 90. De meeste namen ken ik nog uit mijn tijd als MTV junkie (toen het nog de moeite was om junk te zijn).

• Deze had ik eerder moeten posten. Dit is het verhaal achter het Bob Dylan; “Judas!” incident. U ongetwijfeld allen welbekend.

Overig:

• De MS boys doneren voor _elk_ MSN gesprek een deel van de advertentie opbrengsten naar een goed doel. Dat mag ook genoemd worden.
• Ja, Nazis zijn echt simpel.
• En racisten in het algemeen zijn gewoon vaag.
• Ruby On Rails. Voor de computernerds onder u. Ik had het het hier in 2005 (uiteraard ) al over maar momenteel is RoR echt aan het exploderen. Iedereen die webservices programmeerd, moet dit filmpje maar eens kijken.
• Nikon D40x. Nieuw cameraatje; het instap model D40 maar nu _met_ de sensor van D80.

Ik wacht op een nieuwe versie van JAlbum voordat ik de nieuwe piks er op zet (echt aardige knakkers; ze doen gewoon wat je vraagt). Maar wees gerust ze komen echt! En hopelijk kan ik vanavond ook wat mooie plaatjes van de Killers schieten!

Deze site (piks.nl dus), kwam ik achter, ziet er erg crappy uit in IE7. Ik weet niet of dat in IE6 ook zo is, maar doe jezelf een plezier en gebruik gewoon Firefox.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=97 1 http://piks.nl/wordpress/?p=88 http://piks.nl/wordpress/?p=88#comments Wed, 14 Feb 2007 12:31:56 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=88 Ik heb inmiddels een A540, Nederland heeft een nieuw kabinet en Barack Obama stelt zich beschikbaar voor Amerikaanse presidents verkiezing met een heuse Web 2.0 website. U weet dus wat voor tijd het is; tijd voor een piks.nl update!

Dus, straks een neger en een vrouw die gaan uitvechten wie de Democratische kandidaat wordt. En hoewel ik graag _geen_ Republikein als president wil zien, zal geen van deze 2 Democraten denk ik een kans maken. Amerika is te conservatief om voor één van beide te kiezen. Oprah (zwart én vrouw) daarentegen zou gezien haar populariteit misschien wel een kans maken en is dan ook de uitzondering die de (beide) regels bevestigd. Maar misschien is ze juist ook zo populair omdat ze zich nooit eenduidig politiek heeft uitgesproken (maar het lijkt me duidelijk dat Oprah zich op het “hellende” liberale vlak bevindt). John Edwards (u weet wel: de running mate van Kerry 04) zou misschien de beste optie voor de Democraten zijn. Maar afgezien daarvan; Barack lijkt wel een gezellige jongen.

Hoe conservatief is Amerika dan; dit wordt maar weer eens duidelijk uit “This Film is Not Yet Rated”. Bureaucratie ten top. Aardige film om te kijken al was het alleen maar om wat goeie filmtips te krijgen.

Over filmtips gesproken. Een van de meest fascinerende documentaires die ik ooit gezien heb.

The Triumph of the Nerds: the Rise of Accidental Empires. Een documentaire over de opkomst van Apple en Microsoft eind jaren 70.

Briljant materiaal!

Stel je eens voor dat je in dat zaaltje zit waar de eerste pc, of spreadsheet gepresenteerd wordt. History in the making. Het transcript staat overigens gewoon online. Xerox is trouwens de reden dat u NU op dit moment een muis in uw hand heeft en naar een scherm staart met verschillende vensters. Na deze docu is de film “Pirates of Silicon Valley” ook heel leuk om te bekijken. Dit is de verfilming (dus met acteurs) van deze docu.



Beide ronden het verhaal af in 95/96. Dus net na de vaststelling van complete wereldheerschappij door Microsoft met Windows 95 en ten tijde van de teloorgang van Apple en nog voor de grote internet hype. Dat er iets zit aan te komen is ook zeker te merken in interviews met Gates. Deze documentaire zou met gemak een vervolg kunnen krijgen met als onderwerp de afgelopen 10 jaar met de opkomst van internet en de rol van de PC daarin. Google, Ebay en Amazon zijn de Apple en Microsoft van onze tijd. Klein begonnen en binnen en korte tijd marktleider van een _nieuwe_ miljardenmarkt. Empires.

Nog even wat opvallende links:

• Het telefoonbook van New Orleans voor en na Katrina; dit is de ware impact van de orkaan geweest.
• Aardig flashfilmpje over de geschiedenis van het Midden-Oosten. Mieren zijn we, zeg ik u.
• BBC serie: Planet under pressure. Over de dooi in Siberie die een vicieuze cirkel in het Global Warming proces veroorzaakt. Zie de stream.
• Voor een RSS leecher als mijzelf is dit een interessante ontwikkeling.
• Boer die bij een weekje bij Iraans gezin gaat wonen. Hilarisch, herkenbaar en triest tegelijk.
• Check Nowitski vs. Boykins
• Google Maps in de zgn. “hybrid” mode is echt fantastisch! Snap eigelijk niet waar Google Earth nog voor nodig is; want Maps doet precies hetzelfde zonder een programma te installeren. Het scrollen en zoomen is echt goed gedaan.
• Nieuwe versie van JAlbum is uit. Het beste fotoalbum programma voor websites dat ik ken! Dit is wat piks.nl ook gebruikt. Versie 7 heeft een nieuwe interface en ondersteunt nu ook virtuele albums. Super handig; want je kan dus per map 1 directory gebruiken voor je album en hieruit bepaalde fotos ‘excluden’. Je hoeft dus geen 2 aparte plekken/mappen meer op je schijf te hebben als je (zoals ik) bepaalde fotos uit een map niet wil gebruiken voor je album.

Wat kijken we nog meer:

• The Office (US versie). Het derde seizoen van deze Amerikaanse versie van één van 3 geniaalste series ooit (er zijn er 3) is volop bezig. Nog steeds zeer grappig en leuk om te zien hoe de verhaal lijn zich ontwikkelt. Steve Carell is grappig (maar kan ook serieus zijn getuige zijn SAG voor zijn rol in Little Miss Sunshine). Maar Dwight steelt natuurlijk de show. Amerika is niet het enige land met een eigen Office. O die Duitse versie moet ik echt zien. Kom er net achter dat Carell en Colbert (natuurlijk beide bij de Daily Show begonnen) de stemmen deden van The Ambiguously Gay Duo! Wat is de wereld ook klein. “Good job, Gary!”
• Scrubs seizoen 6. Na een tijdje stilte is de serie terug. Het is wel aardig (“Slagathor!“) maar de scherpte lijkt er af. Het truukje is compleet.
• Er komt een nieuw seizoen van Rescue Me. Ben benieuwd.
• Ik begrijp dat er nog steeds mensen zijn die “Thank You for Smoking” niet hebben gezien. Kijken.

Wat luisteren we dan:

• Nas – Hip Hop is dead. Al was het maar voor het Morriaanse zinnetje: “I’ll put an extended clip inside of my AK, Roll to every station murder the DJ” en de sample van Apache (je weet wel van the Shadows). Nou ja luisteren… tis niet mijn smaak maar het heeft wel mijn erkenning.
• Nirvana – Unplugged in New York. Herontdekt plaatje uit mijn jeugd. “Oh Me” is me eerder niet op deze manier opgevallen.
• Het is ook 14 februari je-weet-wel. Hier wat toepasselijke mp3′s.

Waar wachten we op:

• Control. The Killers hebben een versie van Shadowplay opgenomen voor de soundtrack. Kan niet wachten om die te horen al was het maar voor de esthetische waarde.
• En diezelfde band: 7 maart.



Het sneeuwt in Oostenrijk! Dus een mooie gelegenheid om die A540 eens te testen in de sneeuw (en zo die piks afdeling te updaten).

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=88 0 http://piks.nl/wordpress/?p=79 http://piks.nl/wordpress/?p=79#comments Wed, 10 Jan 2007 20:27:51 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=79 The name is enel. pikspuntenel.

Net als de make-over van de nieuwe, ruigere James Bond hebben de piks ook een nieuwe indeling gekregen. Dit moet het makkelijker maken om de nieuwste fotos snel te vinden (alles staat op datum) en het is makkelijker voor mij om ze te beheren. Ben nog steeds allerlei fotos aan het uitzoeken; dus het kan zijn dat de piks zo tussendoor geupdate worden. Hou het in de gaten zou ik zeggen.

Om deze post niet te kort te maken hier nog even een aantal dingetjes die de aandacht trokken de afgelopen tijd:


• Apple iPhone. Zeg maar gerust de nieuwe iPod. Toevallig kan je er ook mee bellen, maar dit apparaatje zal waarschijnlijk alle aandacht van Apple krijgen de komende tijd. Ziet er natuurlijk leuk uit maar ‘alles kan altijd beter’©: het heeft (nog) geen navigatie (GPS hardware) daar waar navigatie nu juist een van de belangrijkste selling points is van multifunctionele telefoons. En de 2.0 Megapixel camera is nu al achterhaald, aangezien 3.2 ook nu al te krijgen is. En 4/8GB is echt te weinig voor een serieuze MP3 speler (zeker voor dat geld). En de niet verwijderbare batterij doet het veel korter als je van een state-of-the-art telefoon mag verwachten. Maar nou is dat soort functionaliteit nooit echt belangrijk geweest voor Apple; kijk maar naar het succes van de iPod (zie docu). Ook niet de beste MP3 speler op de markt; maar wel de meest verkochte. Ik ben wel benieuwd hoe dit apparaatje in de markt gezet gaat worden (telefoon/MP3 speler/camera?); ik verwacht dan ook nog wel technische verbeteringen die de bedoeling van dit apparaat beter definieren. En ik ben wel heel benieuwd hoe dat “revolutionaire” multi-touch werkt. Al met al toch knap hoe Apple toch weer een hype weet te creeeren terwijl er een maand geleden al, zonder al te veel bombari, een vergelijkbaar product werd gelanceeerd waar je niemand over hoorde. Eigelijk ben ik pas tevreden als de iPhone dit allemaal zou kunnen (kijken!).
• The Rifles – Peace & Quiet. Alsof we 10 jaar terug in de tijd gaan. Lekker ouderwetse 90s gitaar muziek zoals alleen een paar Engelse ‘geezers’ dat kunnen. Deze single is al uit 2005. Maar het album “No Love Lost” is van vorig jaar. Ik weet niet of er een link is; maar “No Love Lost” is natuurlijk een nummer van Joy Division.
• An Inconvenient Truth. De film van Al Gore. Gewoon kijken; dan heb je wat om over na te denken.

• The Big Fat Quiz of the Year 2006. Allervermakelijkste quiz zoals ze dat alleen in Engeland kunnen (ja, de Lamas is ook een slechte kopie). Russell Brand en Noel Fielding stelen de show. Totaal 11 afleveringen; staan allemaal op YouTube. Als je na het kijken nou denkt, gekke kerel die Russell Brand kijk dan ook eens zijn show: Shame. Veel shame heeft ie echter niet: “Russell was sacked by MTV after turning up to work dressed as Osama Bin Laden – the day after the 9/11 attacks.”
En tot slot nog een schitterend plaatje over de geschiedenis van religie en een grappig lijstje met slechtste lyrics en wat is liefde volgens 4 – 8 jarigen (eerlijker kan niet).
]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=79 0 http://piks.nl/wordpress/?p=78 http://piks.nl/wordpress/?p=78#comments Fri, 01 Dec 2006 11:36:59 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=78 Aangezien het al weer een tijdje stil is hier, dacht ik laat ik maar weer eens een multi-culti updatetje doen. Dus een opsomming van wat zaken die ik de afgelopen tijd gezien, gehoord of anders binnengekregen heb en die wellicht de moeite waard zijn of opvallend genoeg om te vertellen.

Een aantal mensen zijn op de hoogte van mijn voortdurende fascinatie voor het fenomeen Daniel Johnston. Zijn bijzondere klanken zweven sinds 96/97 rond in mijn gehoorveld. Voor de mensen die niet weten wie meneer Johnston is wijs ik u naar de Wiki of naar de onlangs verschenen docu-DVD over zijn leven. Velen noemen hem een genie, zover wil ik nog niet gaan. Maar Daniel Johnston is zeker een compleet orgineel uniek multi-talent én in essentie is hij de belichaming van de tragedie die een getergde artiest kenmerkt (applaus voor mezelf voor deze zin) wat hem nog bijzonderder maakt. Nog niet overtuigd van zijn kunnen, dan moet u eens luisteren naar “Some Things last a long Time”, “Museum of Love” of “True Love will find you in the End”. Er staat ook een kort filmpje van een oude VPRO docu op YouTube om een beetje een idee te krijgen over wie het hier gaat, maar ik wil toch sterk aanraden om de onlangs verschenen DVD te kijken. Die geeft een unieke kijk in zijn wereld met behulp van ongeevenaard persoonlijk materiaal. Johnston mocht namelijk vroeger graag bandjes met gesproken woord opnemen en videos maken, wat voor elke bio-docu maker natuurlijk puur goud is.

Genoeg over Daniel Johnston, ik wou het eigelijk hebben over Wesley Willis. Wie? Ja weet ik veel. Iemand die vaak vergeleken schijnt te worden met bovengenoemde. Het gekke is echter dat ik nog nooit van deze persoon had gehoord, maar zijn Wiki staat bol van de eigenaardige wetenswaardigheden van een markant figuur. Daarom hier een opsomming:
- 198 cm en 160 kg
- Schizofreen
- In 2003 op 40-jarige leeftijd aan kanker overleden
- 50(!) albums opgenomen met bijna 30 nummers/album
- De slogan van Winamp, “Winamp, it really whips the Llama’s ass”, was geinspireerd door het nummer “Whip the Llama’s Ass”
- Was een waar internet fenomeen en mede bekend geworden door Napster (dit is volledig aan mij voorbij gegaan).
- Heeft voor 100en uitverkochte zalen gespeeld maar stierf met slechts $300. Het is tot nu toe nog steeds een raadsel waar de rest van het geld is gebleven.

Maar het meest opvallend aan deze man vind ik het stuk eelt op zijn voorhoofd. Eelt zegt u? Ja, eelt. Hoe kom je aan een eeltplek op je voorhoofd zult u misschien denken. Leest u even mee: “One of Willis’ trademarks was headbutting with his fans. Typically when approached by a fan, Willis would gingerly hold his or her head between his hands and say, “Say rock!” The fan would respond as instructed and Willis would bump his head against his or hers. Then he would say, “Say roll!” and the fan would again respond as instructed and the two would again bump heads. Willis would repeat this over and over as long as the fan would tolerate it. Willis also used the headbutt as a form of greeting to his friends.” Juist, zie ook de foto. Ik heb nog weinig muziek van hem kunnen vinden, maar wellicht is et wat.

Overige kijk- en luister tips/bijzonderheden:

- Voor de mensen die nog twijfels hebben waarom Ryan Adams een van de belangrijkste singer/songwriters is van onze generatie. Zie hier zijn lijst met onuitgebrachte nummers (uitgebracht zit al op 120+). Of luister naar Cardinal Radio waar al zijn uitgebrachte muziek te beluisteren is, inclusief de nummers die uitgebracht zijn onder een van zijn 3 pseudoniemen; The Shit, Wherewolph of DJ Reggie.

- Een leuke site met allerlei cover vergelijkingen

- Een nieuwe serie die pas is begonnen op de BBC met Jack Dee.

- Akon, (echte naam Aliaune Damala Bouga Time Puru Nacka Lu Lu Lu Badara Akon Thiam) staat momenteel op #1 en #2 in de USA, heeft er een handje van om samenwerkingen te doen. Naast zijn eigen singles en albums verscheen deze Senagalees de afgelopen 2 jaar 78 (!) keer op platen van een ander.

- En het is natuurlijk altijd Billy Idol dag. Maar een Billy Idol kerstfeest?!

- New Order – True Faith. Daar heb ik niks aan toe te voegen

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=78 0 http://piks.nl/wordpress/?p=75 http://piks.nl/wordpress/?p=75#comments Thu, 10 Aug 2006 10:57:52 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=75 Na verschillende bedreigingen, scheldkanonnades en smeekbedes dat ik mijn site maar weer eens moest updaten, hier dan weer eens een updatetje.
Geen fotos deze keer, nee dit keer is het gadget-time.
Sinds kort ben ik namelijk bezitter van een Zen, voluit de Creative Zen Vision:M (biatch!).



“Hee maar Julius waarom een Zen en geen iPod?”
Goeie vraag. Om kort te zijn, alles wat de iPod kan, kan de Zen ook en meer. Dus hier een opsomming van wat de Zen _beter_ doet als de iPod en daar wou ik het bij laten.

- Beter scherm
- FM Radio
- Voice recorder
- Betere geluidskwaliteit (SNR: 97dB)
- Speelt veel meer codecs (divx/xvid/wma etc.)
- Geen iTunes nodig (kan vanuit elk willekeurig programma het ding bedienen: MediaMonkey, Windows MP, de Verkenner etc.)
- 60 euro goedkoper als de iPod

Tip voor Zen bezitters: met de USA firmware kan ie stuk harder. EU normen weerhouden de Zen ervan op full-capacity te blazen. Ik heb hem zelf al geflashed en het verschil is duidelijk hoorbaar.
Tot zover de Zen. En ja dan heb je zo’n ding dan moet je er ook wat mee. Hier dus even een paar tips voor op je Zen.

- Rescue Me is nog steeds aan de gang, na een paar iets mindere afleveringen lijkt de serie zich weer te herpakken. Maw ze hebben nog niet “de Shark geJumped” (leuke uitdrukking).


- Clerks 2. Langverwachte sequel op de film waarvan ik altijd dacht dat er onmogelijk een kwalitatief vervolg zou kunnen komen (net als Ariel de kleine Zeemeermin: toch ook een vervolg gekregen). Clerks 1 had vroeger een redelijke indruk op mij gemaakt en heeft medebepaalt hoe ik over films denk (voornamelijk dialoog en content). Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik lucht kreeg van een eventueel vervolg. Zeker aangezien writer/director Kevin Smiths‘ laatste project Jersey Girl was. Ten tijde van Clerks 1 was ik nog redelijk groen achter de oren, en ik vermoedde dat dat ook een van de redenen was waarom die vulgaire film er toen zo hard in hakte (snowballing anyone?). Een paar jaar en een paar 100 films later denk je niet zo snel meer geshockeerd te kunnen zijn door dialogen. Think again. Clerks 2 is fenomenaal grof. De hedendaagse cultuur wordt op de hak genomen met een grote dosis humor (van Lord of the Rings tot Transformers), niets wordt gespaard. De film is dan ook echt een product van deze tijd, en tegelijk ook graadmeter voor de grofheid die de hedendaagse mens kan weerstaan zonder onpasselijk te worden (internet, u wordt bedankt!).
Ik zou een volledige post van de film kunnen maken maar ik zal een paar steekwoorden opnoemen die je begrijpt wanneer je de film gezien hebt en die reden moeten zijn om de film te willen zien: PillowPants, Interspecies erotica, Porch Monkey, Rosario Dawson.

- A Cock and Bull Story. Film geregisseerd door Michael Winterbottom die ook een van mijn all-time favorites heeft gedirected “24 Hour Party People”. Ben deze film nog aan het kijken maar het is zeker een vermakelijk surrealistische iets tot nu toe. Wel de moeite waard.


NIET de moeite waard is het eveneens langverwachte “Talladega Nights: the Story of Ricky Bobby” met Will Ferrell. Will Ferrell maakte misschien wel de leukste film van 2005 met Anchorman: the Story of Ron Burgundy, maar slaat de plank volledig mis met zijn nieuwste. Ik kon er niet om lachen. De rol van Sacha Cohen of het feit dat zijn 2 zoons “Walker” en “Texas Ranger” heten veranderen hier niets aan. Jammer.

Wel leuk filmpje: Julius jr. met broer.

Nou voorruit dan, nog even wat muziek uit de oude doos die niet mag ontbreken op de Zen:
- dEUS – Right as Rain
- Live – Selling the Drama
- Del Shannon – Runaway .22 was de kogel
- Herman van Veen – De bom valt nooit

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=75 3 http://piks.nl/wordpress/?p=71 http://piks.nl/wordpress/?p=71#comments Fri, 09 Jun 2006 13:13:05 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=71
Van al het televisiegeweld dat aan de overkant van de plas plaats vind krijgen wij maar mondjesmaat wat van mee.
Echte goeie series halen hier de televisie vaak dus niet. Alleen de populaire series lukt het. Nou wil het feit dat ik een onderbewuste natuurlijke afkeer heb van series waarvan de titel het hele concept al samenvat (‘Lost‘, ‘Prison Break‘, ‘Toppers in concert‘ etc.). Het kost mij moeite hier interesse voor te maken. Gelukkig is er dan het internet dat in de donkere hoekjes nog wel eens een goede serie verstopt wil hebben zitten. Zo mocht ik dus al Arrested Development en bijv. the Sopranos ontdekken via dat www gedoe.
Onlangs was ik weer eens wat mp3s van Denis Leary aan het luisteren. Download hier; “Smoke ‘em if you got ‘em RRRRAAA RRRRAAA!” Dus toen ik op een strooptocht langs de bekende torrentsites een aflevering van de Daily Show tegenkwam met als gast Denis Leary was dat reden genoeg om deze te bekijken. Meneer Leary was in de show om het nieuwe (3e) seizoen van ‘zijn’ show, waarvan hij schrijver/producer/hoofdrol speler is, te promoten. In de eerste instantie leek een show over een alcoholverslaafde NY firefighter niet echt heel boeiend en het idee van een standup comedian die drama gaat doen waren redenen om geen interesse hierin te hebben. Totdat meneer Leary op het eind, van een onderhoudend interview (kijk het hier!), schaamteloos wat DVDs ging zitten promoten (soundtrack, the best of Leary, seizoen 1 van Rescue Me etc.). Echter de laatste DVD die hij aanprees en die direkt mijn onverdeelde aandacht had was niets minder dan het onvolprezen Blackadder goes Forth (die over WOI). Hij drukte iedereen op het hart deze te kijken; opvallend genoeg vanwege het komische talent van Hugh Laurie (en niet Atkinson (hee nummer 100 op IMDB)).
De link was gelegd.
Iemand die van Blackadder houdt; die zijn serie wil ik wel bekijken. Dus toen heb ik gelijk de eerste paar afleveringen van het nieuwe seizoen van ‘Rescue Me’ binnengehaald. Afgaand op deze eerste afleveringen: ik vind het goed. Het is ‘gritty’, humorvol, ‘realistisch’ en keihard. Nou moet ik toegeven dat ik na de eerste scene en de daarop volgende openingstune al verkocht was en dus zwaar bevooroordeeld de rest bekeek. De tune is namelijk ‘C’mon C’mon’ van de The Von Bondies, zoals insiders weten is dit een van mijn all time favorite tracks en enorm op zijn plek in deze serie. Ik ga dus deze serie blijven volgen, en mocht u het ergens tegenkomen ga het zeker kijken.

Opvallend feitje: in de jaren 80 waren Bill Hicks en Leary goeie vrienden totdat Hicks begin jaren 90 Leary beschuldigde van het stelen van zijn ‘material’. De twee waren geen vrienden meer. Bij Hicks werd enige tijd later kanker geconstateerd waaraan hij, zoals bekend, in ’94 zou overlijden. Het is vrij bizar om dan te lezen wat de naam van de tour was die Leary in ’93 deed: ‘No Cure for Cancer’….

Als we toch met tips bezig zijn, luister:
- The Kooks – Naive
- Rika Jansen – Amsterdam huilt

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=71 1 http://piks.nl/wordpress/?p=63 http://piks.nl/wordpress/?p=63#comments Thu, 30 Mar 2006 07:39:10 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=63 Sommige weekenden zijn wat drukker dan anderen; dit weekend was zo’n weekend. Op veler verzoek hier een ‘korte’ bespreking.
Na de gebruikelijke vrijdagavond met de moas tot veel te laat in de Wabu te hebben gezeten was het zaterdag de beurt aan paar oude bekenden: de Golden Earring. Het was ouderwets gezellig en hier zijn diverse fotos gemaakt door zowel Westlife als Boer. Deze piks zullen binnenkort natuurlijk hier verschijnen. Aangezien de mannen van de Earring al een dagje ouder zijn, was het concert, zoals verwacht, vrij vroeg afgelopen. En dan sta je voor de keus: Buitenwacht of Zwolle in. Aangezien ‘de nukkige’ het weerzien met zijn verloofde nog even wou uitstellen werd het Zwolle. Volgens het cafe zagen wij er zo uit. Maar volgens mij is dit een betere impressie van de sfeer:

U begrijpt de stemming zat er goed in en het werd weer veel te laat (zeker met dat uur der bij). En voor sommige van ons kwam dat niet heel goed uit; aangezien we de volgende dag een afspraak hadden met David Gahan en zijn vrienden. Maar niet voordat we een bezoekje aan Anton Corbijn hadden gebracht. De hof-fotograaf van U2 had namelijk zondagmiddag een interview/signeersessie in zijn geboortestad Den Haag. En daar moesten we toch net zijn om iemand op te pikken én iemand af te leveren (Chuck!). Dus, dat kwam goed uit.

Natuurlijk kwamen we wat later binnen (Urker kwartiertjen); maar dat deerde niet want het interview was niet echt goed. Dit lag aan de interviewster, die een paar open kansen liet liggen om een paar goede rock-anekdotes uit Anton te krijgen. Gelukkig was mevrouw de interviewster wel zo aardig om mijn Spartaanse verschijning er uit te pikken (“ja, die meneer in die bruine jas”) om na dit officiele interview een vraag uit het publiek te mogen stellen. Ik liet deze kans natuurlijk niet ongemoeid en wriemelde er even een vraag in over wat zijn mening was over hoe Joy Division werd neergezet in de film ’24 Hour Party People’ en hoe hij dit in zijn film ‘Control’ anders gaat doen. Zienbaar onder de indruk bood hij mij natuurlijk direct de rol van Ian Curtis in zijn film aan. Zonder gekheid; hij gaf op zijn nuchtere/vriendelijke/professionele manier antwoord. En…..ik had met Anton Corbijn gepraat.

Maar daar hield het niet bij op. Na dit interview was er namelijk de tijd om deze aardige kerel de hand te schudden en om wat boeken/DVDs/lichaamsdelen te laten signeren. Goed voorbereid als we waren heb ik dus nu een gesigneerde biografie van Ian Curtis (de cover is een foto van AC) en een gesigneerde DVD voor een zekere Iskariot (AC moest dit eerst even oefenen op een blaadje). Toen we uitlegden dat Judas de voornaam was begreep hij het maar werd het er zeker niet duidelijker door…..
Tijdens het wachten in de rij besloot ik ook maar om het boek U2&I van Anton Corbijn aan te schaffen. Dit was dus voor het eerst dat ik iemand met een stift laat krassen in een boek van 100 euro dat ik zelf nog niet eens gelezen heb. Maar goed het was het waard. Tijdens het signeren kon ik namelijk even een paar woorden met de man wisselen. En dat was voor mij best een bijzondere ervaring.
Dit is namelijk iemand die goeie vrienden is met Bono én die Ian Curtis nog persoonlijk heeft gekend. En de rest van het hele muzikale spectrum wil met hem werken of heeft met hem gewerkt. En iedereen die een beetje muzieksmaak heeft; heeft waarschijnlijk wel iets van Corbijn thuis (CD hoes) of heeft wel iets van hem gezien clips als “Heartshaped Box” van Nirvana, “One” van U2 of bijv. recenter “Talk” van Coldplay zijn allemaal van zijn hand. The man is connected zullen we maar zeggen.
Ik stelde hem wat vragen over zijn muzieksmaak; hier reageerde hij spontaan op. En verder maakte ik nog een fout om te denken dat ie niet met Morrissey gewerkt heeft (Dames en heren: de hoes van Viva Hate is van Corbijn). En omdat beelden meer zeggen dan woorden:

              Dollen met Anton.                                     Serieus met Anton.

U begrijpt mijn dag kon al niet meer stuk. Maar dit was slechts het begin. Na een heerlijk diner (BK!) in Den Haag (echt een mooie stad) en afscheid genomen te hebben van vriend Chuck/Blokhut/Albert, gingen we richting het Ahoy om daar de beste live-rock-show ter wereld van dit moment mee te maken. Depeche Mode.
Onze moat Anton deed de aankondiging (hij zag ons niet maar hij had anders vast gezwaaid), waarna de show losbarste.
Wat kan ik zeggen. Depeche Mode is nog veel beter als dat ik dacht en het is een echte live-band. Alles stak goed in elkaar en er zat een perfecte opbouw in de hele show: waarbij het decor ook steeds uitgebreider werd. En de nummers klinken, gek genoeg, live veel beter als op de plaat. Natuurlijk kwamen de klassiekers voorbij als “All I ever wanted” en “Just can’t get enough”, maar toen was het dak er al lang af na andere knallers als “Walking in my Shoes” en “Precious”. Een van mijn favoriete momenten was “Shake the Disease” gezongen door Martin Gore (niet de zanger!) alleen met piano. Niet alleen was dit gewoon heel goed, maar om zo’n nummer te kunnen inpassen in de anders knallende licht-en-geluidseffecten-spektakel show geeft duidelijk de diversiteit en kwaliteit van deze band aan. Verder hebben ze van de 21 nummers; er 7 van het nieuwe album gespeeld. Dus dat zegt wel wat over deze nieuwe plaat. En omdat een plaatje meer zegt als woorden:


Binnenkort dus meer fotos in de piks afdeling.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=63 2 http://piks.nl/wordpress/?p=62 http://piks.nl/wordpress/?p=62#comments Fri, 10 Mar 2006 12:40:17 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=62 Op mijn eindeloze lijst met nog-te-lezen boeken staat naast oa. Dave Eggers‘ “A Heartbreaking Work of Staggering Genius” en Foer, sinds een aantal jaren JT LeRoy met zijn “Sarah” en “The Heart is Deceitful above All Things”.


Via allerlei verschillende bronnen was mijn interesse gewekt voor deze schrijver: er wordt bijv. vaak naar gerefereerd in films en tijdschriften en toen ik het boek “Sarah” eens in handen had pronkte hier een mooie sticker op mét een citaat van Bono: “Ik lees JT LeRoy en het blaast me omver”. Wat ongetwijfeld een van de meest belabberde vertalingen moet zijn van “I’m reading JT LeRoy. He’s blowing my mind, just the directness of the prose.”
Dit was tevens ook de reden om het boek toen niet aan te schaffen aangezien het hier een Nederlandse vertaling betrof. Maar ik vond het wel weer opvallend genoeg dat held Bono zijn citaat aan dit boek leende en des te meer was de interesse voor deze schrijver aangewakkert.
Een ander incident waarbij de schrijver naar voren kwam was een docu op Ned3 aantal jaren terug over de Gus van Sant’s film “Elephant”. JT was voor deze film soort van associate producer/creative advisor (!?) (beetje rondhangen op de set, vertellen wat de jeugd bezig houdt en cashen).
Dit interview wekte mijn nieuwsgierigheid in de eerste instantie omdat ik niet vast kon stellen of JT nou een meisje of jongen was. De naam, de stem, de baseballpet en de enorme zonnebril waren belemmeringen in het eenduidig vaststellen van het geslacht van deze schrijver. Er werd gesuggereerd dat JT een jongen is terwijl ik toch eerder de indruk kreeg met een dame maken te hebben. Al met al vrij weird. Zeg nou zelf:



Tot ik vandaag vrolijk even de imdb lijst met nieuwe films zat te scannen en tot mijn verbazing de verfilming van “THiDaaT” tegenkwam. Leuk dacht ik; en des te meer een reden om snel aan dat boek te beginnen. Echter wat schetste mijn verbazing (in de recensie kwam dit naar voren): JT LeRoy bestaat helemaal niet! Onlangs is bekend geworden dat dit een verzinsel is van ene mevrouw Laura Albert. Dit heeft dus een aantal jaren stand gehouden en een kennis van Albert (een meisje) heeft zich al die tijd en-public voorgedaan als JT (een jongen). Dit verklaard natuurlijk wel een een ander (mijn instincten waren juist!).
Lees hier, hier en hier meer.

Grappig en meesterlijk dat dit zo lang heeft weten stand te houden. Wat zegt dat over de literaire wereld? (Ook nu nog; de schrijver is ontmaskerd maar wil nog steeds niets bevestigen.) Maar op zich is het natuurlijk geen unieke actie; in de Nederland kennen we bijv. al een paar jaar de echte identiteit van Marek van der Jagt. Maar al met al vond ik het opvallend genoeg om hier even melding van te maken.



O ja de film schijnt bagger te zijn.



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=62 1 http://piks.nl/wordpress/?p=49 http://piks.nl/wordpress/?p=49#comments Tue, 24 Jan 2006 11:08:52 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=49 Een kijktip: Searching for the Wrong-Eyed Jesus. Al eerder op Ned3, gister nogmaals op de BBC.
Zeer verontrustende (mijn ervaring) documentaire over het leven in de “South”. Over het algemeen een erg depressieve ervaring waarin of de hel of de verlossing centraal staat. Er is geen tussenweg mogelijk.
Gek genoeg veel herkenbare dingen gezien en gehoord maar ook vol verassingen.
Mooi moment was bijvoorbeeld de schrijver die Goethe citeert en de spijker op de kop slaat.



Nieuw voor mij was oa de Pentacostal Church. Deze aanhangers geloven dat als je bekeerd wordt ook daadwerkelijk in tongen gaat spreken (vaak in combinatie met stuiptrekkingen). Voor een nuchter iemand behoorlijk raar om te zien.
Mocht je nog niet overtuigd zijn dan is de muzikale omlijsting van dit geheel al reden genoeg om te kijken. Onze eigen Dave Eugene Edwards doet mee samen met de Handsome Family, Johnny Dowd en Jim White. Deze laatste is overigens de narrator van het geheel.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=49 3 http://piks.nl/wordpress/?p=48 http://piks.nl/wordpress/?p=48#comments Fri, 20 Jan 2006 10:49:20 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=48 Onlangs is het vijfde seizoen van Scrubs begonnen en er viel me iets op aan ‘Turk‘.
Zoek de verschillen tussen een foto uit seizoen 1 en een recentere foto (klik voor een groter plaatje):



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=48 0 http://piks.nl/wordpress/?p=46 http://piks.nl/wordpress/?p=46#comments Tue, 03 Jan 2006 06:36:19 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=46 Een kijktip: zaterdagochtend 7-1 om 11.00 de herhaling van Wereldgasten met Jonathan Safran Foer.
Schrijver van “Everything is Illuminated“. Deze schijnt overigens ook verfilmd te zijn. Interessante uitzending met boeiende onderwerpen.



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=46 1 http://piks.nl/wordpress/?p=42 http://piks.nl/wordpress/?p=42#comments Fri, 16 Dec 2005 09:09:17 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=42 Even wat televisie, film en muziek tips van de afgelopen week:

- De DVD van Anton Corbijn is fantastisch. Zeker de moeite waard om aan te schaffen.



- Van de week the Aristocrats gezien. Documentaire over 1 hele schuine grap…. ik heb dingen gehoord die ik niet wilde horen en benamingen geleerd voor dingen waarvan ik niet eens wist dat daar een naam voor was. Én ik ken Bob Saget nu van een andere kant. Not for the faint hearted.


- Nieuwste aflevering van Arrested Development was weer ouderwets briljant. De laatste paar afleveringen speelde Charlize Theron een (te) grote rol en waren ze wat minder sterk. Maar deze is weer super.



- Nieuwe clip van de White Stripes gezien? Is echt maf. Conan O’Brien speelt ook een grote rol in de clip waarom is me niet helemaal duidelijk.



- The Strokes zijn weer terug met een nieuwe single: Juicebox. David Cross (Tobias!) speelt ook mee in deze clip.



- De reclame van de Sony Bravia TV leunt zwaar op een deuntje van Jose Gonzalez. Gaat dit een hit worden?



]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=42 2 http://piks.nl/wordpress/?p=36 http://piks.nl/wordpress/?p=36#comments Thu, 01 Dec 2005 13:17:26 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=36 Ik wist natuurlijk van het bestaan van Scientology door Tom Cruise.
Maar ik had eigelijk nooit goed door waarom er altijd zo’n ophef over gemaakt werd. Totdat ik gister deze aflevering van SouthPark zag en me er even in verdiept heb (ik dacht die maken een grapje).
Maar die Scientology aanhangers geloven om het even P.C. uit te drukken best ‘aparte’ dingen: Aliens, Xenu, Thetan levels etc.
Lees die wiki maar.


Overigens deze SouthPark aflevering was ook best leuk: Global Warming!

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=36 0 http://piks.nl/wordpress/?p=31 http://piks.nl/wordpress/?p=31#comments Tue, 15 Nov 2005 11:57:39 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=31 De _allerbeste_ serie van dit moment Arrested Development gaat stoppen. Fox vond het nodig om er (na nog een aantal afleveringen) de stekker uit te trekken.
Zeer jammer. Maar eigenlijk wel in de lijn der verwachting als je het vergelijkt met andere briljante shows zoals the Office, BlackAdder en Fawlty Towers. Al deze series kenden maar een of twee seizoenen en stopten op het hoogtepunt. Verschil is wel dat het netwerk dit nú beslist; en niet de makers. Das dan ook gelijk het verschil tussen de BBC en Fox.



Luister hier wat David Cross (Tobias) er over te zeggen heeft.

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=31 1 http://piks.nl/wordpress/?p=17 http://piks.nl/wordpress/?p=17#comments Tue, 25 Oct 2005 10:30:02 +0000 Administrator http://piks.nl/wordpress/?p=17 Borat is terug. Op 3 november host ie de MTV awards.



I like, high five!

]]> http://piks.nl/wordpress/?feed=rss2&p=17 1