Net als alle andere blogs kan ik natuurlijk deze gelegenheid aangrijpen om een lijst te presenteren. Een lijst van beste films/boeken/albums van het afgelopen jaar of beter nog, van het decennium. Of een lijst met alle verzamelde wijsheden van het afgelopen jaar of, ook hier;  het afgelopen decennium. Maar dat doe ik maar niet. Enerzijds omdat vaste lezers van het blog vast wel wat van die lijstjes in kunnen vullen en anderzijds omdat lijstjes maken zo 2009 is en weinig zin heeft.

Dat soort conclusies kom je toe als je bedenkt dat het gisteren alweer 10 geleden dat we op deze, op dat moment, 17 jaar oude plaat dansten. Ik weet het nog goed maar 10 jaar is dan toch lange tijd, waarin veel is gebeurd. Daar kom je ook achter als je je oude floppys toch maar eens gaat overzetten. Je komt dan dingen tegen en dat kan confronterend werken; over hoe snel tijd lijkt te gaan en hoe snel dingen kunnen veranderen en hoe snel je je kan aanpassen.

Alleen al het afgelopen jaar is voor mij persoonlijk veel in gebeurd. En dit laatste decennium helemaal.  Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, ervaringen en momenten waar je deelnemer van mag zijn. Het draagt allemaal bij aan je ontwikkeling en het vormt je, maar de kern blijft gelijk. Het kopje waarin ik zit kan soms een ander kleur of vorm of handvat hebben maar wat er in zit is hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Terugkijken op vergane tijden en momenten kan goed zijn maar niet om daar in te willen blijven. In het moment leven, deelnemen aan die momenten en juist vooruit kijken is belangrijker dan te lang terug kijken. Dat is mijn conclusie en advies die ik u nu wil meegeven.  Wees u er van bewust dat u niet kunt veranderen wie u bent. U kunt alleen kiezen met wie u zich omringt en welke momenten u beleeft met die mensen met wie u zich omringt. Geniet van de aaneenschakeling van momenten, laat u verassen en soms meeslepen, en wees niet alleen een toeschouwer maar ook een deelnemer.

Zoals u gewend bent eindig ik posts altijd met een video-tje. Nou kan ik natuurlijk de ultieme nieuwjaarsdag plaat hier neer zetten. Maar die is zo ultiem dat dat altijd kan. Ik realiseer me nu net dat ik de onderstaande plaat vanochtend om 6.00 uur hoorde en wel om de reden om deze nu met u te delen. Zie de lyrics.

Dan de verplichte videos. Van eigen makelij dit keer.
Ik kon deze versie nog niet vinden op Youtube daarom heb ik hem zelf maar geplaatst. 24 oktober in Paradiso

Bovenstaande video is nieuw. Onderstaande video is al wat ouder (zo’n 7 maanden) maar kan gek genoeg wel wat hits gebruiken. Want het is een kicken band; die echt nog wel bekender zouden moeten worden. Daarom zet ik hem hier nog een keer neer. Red Cortez – Fell on the floor.

Eigenlijk wou ik het hier bij laten. Maar de volgende video heb ik al een paar keer willen plaatsen; en steeds toch maar niet gedaan. Echter het is wel ‘moodfitting’ voor de laatste paar dagen… Band of Horses in een zelfgemaakte clip (die al bijna 10 miljoen keer bekeken is) over stunt fietsers voor het nummer The Funeral. Maar de beelden doen niets af aan de indringendheid van dit nummer. De volumeknop mag naar 11. Epische track.

Tot zover de piks. Oplettende piks.nl volgers en twitteraars hadden het waarschijnlijk al gezien maar er staat ook een nieuwe demo op piks: Treasure van Multiplex. Multiplex is Billy en Billy is …. ja wie kent hem eigenlijk niet? Dus voor de liefhebber: http://multiplex.piks.nl.

Dan de verplichte video. Eentje dit keer. Om de zaak samen te vatten. Een gitaar en een stem.

Dan de verplichte videos.
Dit juweeltje kwam ik laatst op de Youtube tegen. Ik wist nooit dat Paul een broer had. Wat een gitaarspel. Simon & Simon.

Dan de Atmospherics met een klassieke hook.

En dan vers van de pers; gister op TV en vandaag op Youtube. Hier praten ze over hun invloeden die leiden tot het misschien wel most-anticipated album van het jaar. Natuurlijk; de Arctic Monkeys.

Dan de youtubes. Geen nieuwe dingen deze keer maar goud van oud.

Deze mag in niemands collectie ontbreken. Hard.

Ik wist trouwens niet dat Frankie Valli nog leefde. Maar wat een pokoe.

Nou vooruit één ‘nieuwe’ dan. De band is natuurlijk al ruimschoots bekend bij vaste piks.nl lezers. Deze video van hun heeft een Donnie Darko vibe en doet me ook sterk aan deze video van Bat for Lashes denken (die clip is ook de moeite van het uitchecken waard).

En dan hetgeen waar u natuurlijk voor komt. De youtubes.
Heartless Bastards:

Steven deze is voor jou:

En als we het toch over Engelse rozen hebben. Deze vid is al een tijdje een favoriet van mij:

Een clipje. Tom Waits.

En dan onze buren van Lowlands. Ik kan wel sympathie voor de muziek van deze Utrechtse band opbrengen. Maar wat een vreselijke clip. GEM.

En dan de link tussen de 2 bovenste clips. Dylan. Natuurlijk.

Wat is het?
Simpel. Je zegt in 140 karakters wat je doet. Je kiest mensen om te volgen wat hun doen en anderen kunnen op hun beurt jouw weer volgen.
Krankzinnig eenvoudig maar het levert erg interessante materie op.

Mijn eerste idee was dat het hetzelfde is als de “Wie, Wat, Waar?” feature van Hyves. En in bepaalde zin is dat ook zo.
Ik ben gefascineerd door Hyves maar ik doe zelf niet actief mee. Te open, te veel info (profiel/fotos/krabbels van en naar/vrienden etc.) is voor iedereen vrij toegankelijk. Inmiddels heb ik zelf wél een Twitter en zal proberen uit te leggen waarom; door wat Twitter zijn onderscheidend vermogen is en wat ik er van vind.

Following vs. Followers
Een belangrijk verschil met Hyves is dat er geen 1 op 1 relatie is met vrienden. Op Hyves kan je alleen een vriend zijn van iemand die jouw vriend is en vice-versa. Op Twitter heb je followers (mensen die jouw volgen) en following (mensen die jouw volgen. Hier is dus geen 1 op 1 relatie. Dit betekend dat een celebrity bijv. wel 200.000+ followers kan hebben en zelf maar 9 mensen followed. Dit is een belangrijk verschil.

New reality
Deze celebrities vormen trouwens een belangrijk aandeel in het momentum dat de site nu heeft. De nieuwe celebrity/prominente is bekend met internet en wil graag direct contact met de fans. Zo speelde Twitter een belangrijke rol in Obamas campagne maar ook Maxime Verhagen en een Britney gebruiken Twitter (Max ‘followed’ Britney overigens ook).
Voor de fans is Twitter weer een extra dimensie in het fan zijn. In plaats van websites die schrijven OVER celebs (indirect) is er nu een celeb die zegt dat hij die avond kip heeft gegeten.
Directer als dat wordt het niet. Veel celebs gaan twitteren omdat er veel fans te vinden zijn vervolgens brengen die weer veel nieuwe twitteraars met zich en dat is het begin van een sneeuwbal effect.

Simpel, simpel, simpel
Niet alleen celebs maar iedereen en zelfs mensen die niet bekend zijn met internet kunnen meedoen met Twitter. Om 3 simpele redenen.
1. Het concept is erg makkelijk te begrijpen. Een laagdrempeligere 2.0 site bestaat er bijna niet.
2. Juist omdat het zo simpel is trekt het veel mensen aan. De 140 karakters is geen limiet maar juist een “enabler” voor veel mensen! Een blog schrijven vraagt enthousiasme, schrijftalent, extractie vermogen en vooral tijd. Zeggen wat je doet; dat kan iedereen in een tel! En dat is ook precies wat mensen van nature de hele dag door al doen. Twitter is in die zin een digitaal verlengstuk van een menselijk trekje. (IRC gebruikers zullen het dan ook erg herkennen).
3. Het gebruik. Zelfs al zou je niets met computers hebben; iedereen heeft een telefoon. En Twitter is juist oorspronkelijk bedoeld om via een sms je status update (Tweet) door te geven. Daar komen de 140 karakters vandaan.

Twitter API en tools
Dit laatste is ook van de enorme krachten van Twitter. Twitter heeft namelijk een open API. Grof gezegd: iedereen kan dus mee helpen Twitter beter te maken of het gebruik ervan naar zijn smaak in te richten. Dit heeft als gevolg dat er nu letterlijk 1000′en tools zijn die het Twitteren vergemakkelijken. iPhone/Nokia/Blackberry applicaties, browser plugins, sms, of gewoon via het web je kan het zo gek niet verzinnen of er een manier een om er mee te kunnen twitteren.
Deze openheid leverde zelfs Twitter zélf iets op; namelijk toegang tot een van de meest waardevolle databronnen die op dit moment op internet aanwezig zijn. En wat tegelijkertijd nu de reden is waarom Google graag Twitter zou willen overnemen.

Stream of consciousness
Een aantal slimme jongens gebruikte de open API namelijk om door Tweets heen te zoeken. Niets bijzonder zou je denken. Maar stel je voor dat je realtime door alle tweets kan heen zoeken en stel dat je dus miljoenen mensen hebt die elk moment van de dag vanaf overal zeggen wat ze bezig houdt. Resultaat is een dataset waar zelfs Google bang van wordt! Je weet wat er op *dit* moment speelt in de wereld. Goed voorbeeld is de tragische vliegtuigramp van afgelopen week. De tweets stroomden binnen terwijl het allemaal gebeurde. Traditionele media als TV en radio maar ook nieuwe media als een nu.nl kunnen het nieuws niet zo snel brengen. Als je wilt weten wat er gebeurd in de wereld op dit moment dan moet je bij Twitter zijn.
Ik vergelijk het met stemmen. Jouw enkele stem maakt geen verschil. Maar als miljoenen mensen op dezelfde partij stemmen dan betekend dat wat. Trendanalyse is een machtige tool.
Gevolg is dat deze jongens hun tool zelfs konden verkopen aan Twitter zélf, die het vervolgens integreerde in hun site: search.twitter.com. Dit is dus een mooi voorbeeld van wanneer je een product hebt en een open platform (API) dat dit product ondersteunt dat je product dan een kant op kan gaan die je zelf niet eens voor mogelijk had kunnen houden. Ander voorbeeld hiervan is dat Twitter momenteel niet alleen bij de persoonlijke ervaring blijft maar dat het ook voor bedrijven een belangrijke inkomsten bron kan worden. Dit geldt zowel voor de bedrijfs giganten als een Dell als voor niche market bedrijven met een selecte groep klanten zoals Freshcotton.

loginn
Momenteel heb ik dus ook een Twitter. Ik vind het leuk om te zien waar bepaalde mensen mee bezig zijn maar nog leuker vind ik het om te delen wat mezelf bezig houdt (ik heb tenslotte ook een blog). En dan bedoel ik niet domweg zeggen wat ik eet of dat ik net een nummer 2 gedaan heb. Dat soort tweets boeien me niet. Wat wel? In de ene week dat ik Twitter nu gebruik merk ik al dat het uitermate geschikt om bepaalde informatie te delen die via een blog meer tijd zouden vragen. Zo heb ik op mijn Twitter al boektips, muziek kritiek en film ‘recensies’ gegeven. Of zie bijv. de tweet over Marc Andreessen. De 140 karakters zijn een uitdaging om beknopt je interesse wereldkundig te maken.
Vaste bezoekers van piks.nl missen misschien al een tijdje de Google Reader side-bar. Dit was een experiment wat ik een bepaalde periode gedaan heb maar ik denk nu dat een Twitter side-bar voor piks.nl deze leegte heel goed kan opvullen. En Twitter zou twitter niet zijn wanneer alles niet open is en via rss uit te wisselen en te delen en te integreren in je website. Dus let goed op: wilt u weten wat me bezig houdt voeg me toe aan Twitter of volg het in de side bar (als tijdelijk experiment).

Toekomst
Door alle openheid is dat mobloggen waar je een paar geleden nog wel eens wat over hoorde inmiddels perfect ingevuld door Twitter (iPhone applicaties die direct een foto met je tweet mee kunnen sturen; geen probleem). Maar inmiddels heeft Twitter al bewezen óók antwoorden te hebben op vragen die nog niet eens gesteld waren maar waarvan het antwoord wel een hele nieuwe wereld openen. Google heeft zijn ogen op Twitter gericht maar voordat deze overname plaatsvind, wie weet wat er nog meer voor moois voort kan komen uit die 140 karakters per keer.

Nog een video om af te sluiten dan. The Von Bondies.

Om even bij de Engelse shows te blijven. Jools Holland had in mei White Lies al op bezoek. Piepjonge sensatie. Hier deden ze toen hun single die eigenlijk pas afgelopen maand officieel is uitgekomen. Dit als voorbode voor hun album dat 12 januari uitkomt en dat ik zeker zal luisteren.
Deze band stond al een keer eerder in de aandacht op piks.nl, als een van de Lowlands posts. Ik wou ze toen ook zien maar miste ze. Je hoeft maar even wat zwaarder te zingen en je wordt al vergeleken met Joy Division en Interpol (beide fundamentele bands voor mij) of met the Editors wat naar mijn mening dan weer een stel posers zijn. Verschillen tussen deze bands lijken voor een ongeluisterd oor misschien subtiel maar zijn zeer dringend aanwezig in mijn beleving. Voor nu krijgt White Lies het voordeel van de twijfel (ik lees overigens net dat Morrissey en the Killers fan zijn, dus ik ben in goed gezelschap). En mocht het album bevallen dan kan ik ze in Maart wellicht nog een keer zien. Maar voor nu: Death.

De volgende band kwam in veel jaarlijstjes terug. Deze jongens zijn letterlijk opgegroeid naast de echte E-Street en Bruce zit dus in hun bloed. Sommige noemen het the Killers meet Springsteen. Maar ik vind het meer punk. Het is dus wat mij betreft meer de Dropkick Murphys meet Bruce. En tussen al die bands had ik ze bijna overgeslagen. TOTDAT ik deze acoustische opname tegenkwam. Vlijmscherp en oprecht. Het nummer is nu een paar maanden in mijn playlist genesteld en tot mijn stomme verbazing kon ik de akoestische versie niet op youtube vinden. Daarom heb ik het zelf maar geupload. The Gaslight Anthem – Great Expectations (die titel past wel in het thema van een nieuw jaar).

En dan van punk naar iets heel anders. Bon Iver. Als ik niet zo’n hekel aan die term had zou ik het ‘breekbare’ muziek noemen. Bon Iver komt ook in heel veel lijstjes voor. Maar door de bemutste, bebaarde frontman en het stempel ‘breekbaar’ had ik het ook al een paar keer overgeslagen. TOTDAT ik ze zag bij Letterman. Deze uitvoering van Skinny Love is beter als die op het album. Wat een track, wat een uitvoering. 3 drummers en een steel guitar, dit gaat door merg en been.

En hier een nummer uit 1965 dat ik de laatste tijd steeds vaker hoor. Maar er is in 2008 dan ook geen betere soundtrack voor onze wereld denkbaar dan “Eve of Destruction”.

En hier Bob en JR in de Ryman.

Nou dat was dat. Tijd voor een video. Deze keer is de keus gevallen op R.E.M. met hun allereerste TV optreden. Deze combinatie zorgt voor een grandioos stukje televisie op verschillende manieren. Het eerste TV optreden van een band die _heel_ groot zou worden, en die op dat  moment het most-critically-acclaimed album van het jaar (1983) heeft: Murmur. Ze kiezen er echter voor om juist niet een nummer van die plaat te doen, maar een nieuw nummer.  Zo nieuw zelfs dat het nummer op dat moment nog geen naam heeft. Later zullen we dit nummer gaan kennen als So. Central Rain (I’m sorry). Let ook vooral op het inleidende praatje van host David Letterman met de gitarist en de bassist. Meneer Stipe komt niet aan het woord en is zelfs niet in beeld totdat hij gaat zingen. Jonge honden met een Beatle-esque uitstraling en geluid (getuige het chimey guitar geluid en de Rickenbacker). Ik vraag me ook af of Marr nou goed naar Peter Buck heeft gekeken of andersom. Maar goed, u kan hier zien dat deze vergelijking zeker opgaat aangezien Marr graag met R.E.M. mag optreden.

En aangezien we toch bezig zijn, hier ook even de officiele video van het nummer; aangezien deze ook op zichzelf bijzonder genoeg is om te vermelden. Waarom? Het is een van de eerste officiele R.E.M. videos en de energie is aanstekelijk.  Maar wat deze video ook bijzonder maakt is het feit dat Stipe weigerde te lipsyncen en het nummer is opnieuw “live” ingezongen tijdens het opnemen van de clip. Zeg nou zelf waar vind je dit soort beleving nog?

Ik hoop dat u inmiddels doorhebt wat u te doen staat (inderdaar Murmur op de kop tikken). Aangezien 2 videos van hetzelfde nummer wel veel van het goede heb ik voor de fijnproevers ook nog een ander videootje; namelijk mijn favoriete Kill Bill scene uit het twee-delige epos. U weet dat ik graag dingen mag aantippen die wat mij betreft onderbelicht zijn. Dit is zo’n ding. Vergeet de gevechten met de Crazy 88, of de scene met de Black Mamba. DIT is de essentie van Kill Bill. Een broeierige dialoog in een perfect gepolijste rol; de stem, de bewegingen, het woordgebruik, de trekjes (kijk maar hoe hij nooit helemaal knippert met zijn ogen) . De spanning dat je nooit helemaal weet wat er gaat gebeuren. En het rare gevoel van opluchting na de scene en een beetje weemoed dat we niet meer van hem te zien krijgen. Een cinematografisch hoogtepunt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bijna wordt het verpest door het ondermaatse acteerwerk van Uma maar gelukkig is haar rol in deze scene beperkt. Esteban Vihaio is de man.

Zoals de traditie gebiedt moet ik u met een videootje achterlaten of wellicht een stukje tekst. En er is wel iets waar ik over wil/kan schrijven, maar ik loop al een tijdje te denken of ik dat wel moet doen of dat ik het zo moet laten. Namelijk het beste album van 2008 (en misschien meer): The Age of the Understatement van The Last Shadow Puppets.

In de vorige post is het ook al even genoemd en in de Google Shared Items zijn ze al meerdere malen voorbij gekomen maar een langer stuk op piks.nl was er nog niet. Misschien omdat sommige dingen gewoon geen toevoegingen nodig hebben. Maar na een aantal weken luisteren kan ik het toch niet laten.

Dus; een Arctic Monkey en een Rascal (hun eerste album moet zelfs nog uitkomen) worden vrienden en besluiten een album te maken. Dan krijg je iets anders dan je misschien zou denken.

Het album is een sfeer, een gevoel, een aroma. Het is sepia, het is widescreen, het is turtlenecks en hoge leren schoenen met een hak. Het is net de onschuld voorbij en het is koude oorlog. Het is hete klamme zomervakanties in een lange katoenen broek in Zuid-Frankrijk toen Zuid-Frankrijk nog ver weg en exclusief was. Het is ook een beetje Kerouac onder de arm en driften. Het is spaghetti westerns op een zwart wit televisie. Het is een nacht drinken in Barcelona met een vrouw wie je niet verstaat maar wel begrijpt.

Technisch gezien is het een grandesque album met strijkers en galmende zang very much in te likes of ene Scott Walker (volgens Turner en Kane zelf). Ik moest toegeven nog nooit van deze persoon gehoord te hebben. Maar hij komt op mij over als een Amerikaanse Brel (vooral ook omdat hij Mathilde coverd). Maar wat wil nu het toeval (!?) de laatste weken heb ik de Walker Brothers ontdekt. Ik hoorde ze ergens op de radio en vond het goed en heb wat meer dingen geluisterd. Maar deze Scott Walker is natuurlijk een van the Walker brothers. Onwaarschijnlijk genoeg legde ik deze link pas na uitpluizen van de wiki nu net (!) tijdens het typen van dit stukje….Misschien dat ik meer open stond voor hun muziek door het luisteren naar the Age of the Understatement. Apart.

Het is dus geen eigentijds album maar toch ook weer wel. Er zijn een paar platen van de laatste paar jaar die er wat op lijken. Zoals is er bijv. Knights of Cydonia van Muse en nog een plaat van Streetlight Manifesto. Maar er is niemand die een heel album maakte in deze stijl. Er is ook eigenlijk niemand anders die dit had kunnen doen. Daarom is het album dan ook des te meer een bevestiging van het onwaarschijnlijke talent van Alex Turner. Naast de eerste single staan er nog veel meer potentiële singles op zoals “Standing Next to Me”, “Meeting Place” en mijn persoonlijke favoriet “My Mistakes were made for you”. Ik kan er nog wel meer over zeggen maar ik zou het eens gaan luisteren als ik u was.

Trouwe lezers zullen ook vaak terugkerende interesses van mij, in 2007, op piks.nl zijn tegengekomen. Een van die interesses het afgelopen jaar waren de ontwikkelingen rond de Bob Dylan film ‘I’m not there’. Deze film hoort officieel pas in maart in Nederland uit te komen maar deze heb ik nu zo’n 3 weken in mijn bezit (aah het internet!). Zoals u begrijpt voel ik mij geroepen hier ‘iets’ over te zeggen. Ik heb bewust een tijdje genomen om de film te verteren om zo een objectieve en compacte conclusie met u te delen. Compact zeg ik omdat ik het gevoel heb dat ik er wel jaren over kan praten.

Ik ben er niet

Ja, dat klopt, Dylan is er inderdaad niet. Dit is gelijk ook een van de belangrijkste conclusies die je aan de film kan verbinden. “I’m not there” is een abstracte film waar gekozen is om een aantal kenmerkende periodes uit het leven van Bob Dylan te nemen en deze te laten interpreteren door 6 verschillende acteurs in een schijnbaar vrijwel volledig onsamenhangend verhaal. Onsamenhangend alleen al omdat al deze acteurs andere namen hebben (Bob is not there). In de muzikale omlijsting laat de echte Zimmerman wel af en toe zijn geluid horen. Er moet gezegd worden dat er van deze zes acteurs, drie een ijzersterke rol neerzetten. Welke 3 dit zijn mag u zelf bepalen na het zien van de film. Cate Blanchett is er alvast één van; maar dat was ook te verwachten na het zien van de trailer.

Voor iemand die bekend is met (of denkt dat ie bekend is met) het karakter en het levenverhaal van Bob Dylan voelt de film aan als een wazige droom vol herkenbare en samenhangende omstandigheden maar waar je niet precies de vinger op de pols van kan leggen. Je kent het ergens van of je hebt het idee dat je het al eerder gezien hebt. Bijvoorbeeld de op het netvlies gebrande beelden uit het sublieme ‘No Direction Home’ komen af en toe om het hoekje kijken en dat is best een bizarre ervaring. In die zin is het zeker een Dylan waardige film: zwevend, onnavolgbaar en poetisch. Ik heb overigens geen flauw idee wat iemand die niet bekend is met Dylan er van zou vinden; misschien ga ik dit nog eens als experiment proberen.

De manier om deze film te ‘bespreken’ heeft dus eigenlijk net zoveel mogelijke benaderingen als het aantal dimensies die aan het karakter van Dylan worden toegekend in de film. En dat zijn er dus aardig wat. Ik zal me beperken tot een aantal zaken die mijn opvielen en/of die ik interessant vond.

Opvallend vond ik dat over het algemeen in de film Dylan niet verheerlijkt wordt maar eigelijk neergezet wordt als een beetje een klootzak. Dit zegt hij zelf ook: ‘Im an asshole, because I’m the only one with balls’ (ironisch genoeg wordt dit dan wel weer gezegd door de enige vrouw in het acteurs ensemble). Zijn egocentrische houding en uitspraken maken hem niet geliefd bij zijn directe omgeving. Bijvoorbeeld het ijskoude: ‘Chicks can never be poets’. (Dit voel ik trouwens al jaren zo, maar nu weet ik ook waarom!). Verder lijkt Dylan een rondlopende citaten machine met een mening over alle grote zaken des levens (dood, leven, liefde en enthousiasme). Laat hij scherpe humor zien door Brian Jones te introduceren als die gozer van die ‘groovy coverband’ en loopt hij tegen chliches aan te drukken door te stellen dat ‘sleep’s for dreamers’. Kortom genoeg aanknopingspunten voor uren discussie materiaal over wie Bob Dylan nou echt is/was; de reporter die Dylan volgt in de film, doet hier een trouwens een interessante poging toe.

Een van de treffendste shots van de film vond ik de scene met Dylan driftig typend op zijn typemachine omringd door een cirkel van stapels tijdschriften. Hier wordt het talent van Dylan heel concreet gevisualiseerd; als een grote ‘distiller’ die de wereld om hem heen als een spons opzuigt en deze voor de massa kan verwoorden in een paar zinnen. (Dit doet me overigens vermoeden dat de hedendaagse Dylan een laptop met internetverbinding zou hebben en een blog…)

Er valt verder nog genoeg over de film te zeggen; de muziek keuze (‘Blind Willie McTell’), de interpretaties, het acteerwerk, de citaten, de benadering maar dat laat ik nu achterwege. Dylan is natuurlijk altijd redelijk ongrijpbaar geweest, al dan niet gewenst of terecht, maar desalniettemin had een recht-toe-recht aan biografie ala ‘Ray’ of ‘Walk the Line’ dan ook niet gewerkt of erg moeilijk geweest. Daarom werkt de film nú wel en het ligt in die zin dan ook op één lijn met ‘Chronicles, Vol. 1′. De autobiografie van Dylan, die je eigelijk heel veel vertelt maar toch ook eigelijk weer niets. Feit is dat u deze film gewoon zelf moet kijken en dan kunnen we het er nog wel eens over hebben.

Dit geeft mij nu ook de ruimte om nog even een aantal andere films onder de aandacht de brengen.

Everything’s gone Green

Niet een hele bijzondere film; echter na een kwartier had ik genoeg hints gekregen om de film te pauzeren en eens op te zoeken wie er achter zat. En jawel mijn vermoeden werd bevestigd: Douglas Coupland was inderdaad de schrijver van deze film. Zijn boek jPod is al eens hier op piks.nl besproken en ik zie de film dan ook als een goede introductie in de thematiek van Coupland: ‘iets’ met China, 20 something slackers met saaie kantoorbanen, vreemde relatie met ouders en familieleden en bizarre toevalligheden. Aardig om te zien; maar meer ook niet.

The King of Kong

Fantastisch relaas over een sub-sub-cultuur (jawel dubbel sub!) van ‘volwassen’ 40′ers die strijden om de hoogste score in het arcadespel Donkey Kong. Psychologische oorlogsvoering en hedendaagse heroiek krijgen een nieuwe betekenis wanneer deze in het kader van ultieme knulligheid worden geplaatst die de arcade video game wereld is.

The Ten

Een aparte kijk op de 10 geboden die door 10 aparte verhalen worden uitgebeeld. Gortdroge en (soms) flauwe humor die wel zeer vermakelijk kan zijn op de juiste momenten.

Voor de liefhebbers het fantastische ‘Seven Ages of Rock’ is nu ook op Ned. 3 te volgen op donderdagavond onder de titel: Rock!

Na alle ‘kerstplaten’ van de afgelopen tijd wil ik er nog even eentje uitlichten in het genre “catchy & sort of creepy”:

En om u niet met een al te raar gevoel achter te laten, om af te sluiten; hier nog een van mijn all time favorites van de Stones:

Moeilijkste van deze post is het videootje om het op te leuken; zoveel keus. De nieuwe clip van Extince laat nog even op zich wachten. Dus daarom deze keer maar een kerel van 47 die net een liedje heeft afgemaakt waar hij ooit aan begonnen was toen hij een jaar of 27 was. In deze video voorziet hij de poezie van uitleg.

Verder kan ik natuurlijk weer een hele post houden over van alles en nog wat. Dit zou dan voornamelijk gaan over de bands uit dit stukje televisie. Het was briljant, geniaal, inspirerend etc. etc. Het beste wat er de afgelopen jaren op TV is geweest. Maar goed daar ga ik het dus niet over hebben.

Ik heb wel een andere kleine mededeling. Rechts van u; ja daar dus, staat een nieuw iets/dingetje (“JAN’s SHARED ITEMS”). Wat is dat? Nou dat zal vertellen (als tip!). Zoals u misschien weet ben ik een rss-feed-vreter (momenteel volg ik exact 100 feeds). Deze las ik altijd met de top FF extensie Sage. Maar dat had een aantal nadelen. Zo waren mijn feeds op mijn thuis PC anders als op werk aangezien feeds toevoegen iets lokaals is. Dus dit liep niet echt synchroon. Ander nadeel is dat je bij deze feeds zelf op de items moest klikken om te kijken of er een update was (je kan Sage wel schedulen om te checken: maar dit is erg intensief en niet erg proactief).
Bij het zoeken naar een oplossing om mijn feeds te synchronisen liep ik via Google Bookmarks (feeds zijn tenslotte bookmarks dacht ik zo) binnen bij de Google manier om feeds te lezen: Google Reader. Handig spul.
Nog steeds kan Google Reader een stuk beter maar voor nu heb ik mijn feeds bij de hand ongeacht de PC waar ik achter zit _en_ Google ‘pushed’ nieuwe updates (tenminste; het is een benadering van een push feed).
Anyway een ander HEEL leuk voordeel van Google Reader is dat ik items kan ‘sharen’. Vervolgens maakt GReader van mijn gesharede items zelf weer een feed?! Die kan je dus hier bekijken. Nou schitterend he dat recursieve gedoe? “Ja heu; maar ik heb ook al een blog.” Geen probleem; deze rss-feed met gesharede items is natuurlijk via een java-scriptje makkelijk in je eigen blog te zetten en TADA zie het resultaat rechts. Een soort linkdump zeg maar.
Hou het in de gaten zou ik zeggen: hier zullen/kunnen meerdere keren per dag/week items op komen (frequentere updates als nu). Wat ik tegenkom in Google Reader en wat ik leuk/interessant vind klik ik aan en voila het staat op piks.

Nou geniet van de piks en vooruit nog even een filmpje dan voor de lol (speakers open!).

Maar wat is goed? In de camera wereld loop je al gauw tegen 2 verschillende types aan. De point-and-shoot camera’s en de spiegel reflex camera’s (allebei digitaal natuurlijk). De ene is wat de meeste mensen hebben de spiegelreflex (DSLR) is al gauw iets dat meer voor profesionelere fotograaf van toepassing is. Gezien zijn functionaliteit en techniek is deze camera ook vaak een stuk duurder. In november echter werd de Nikon D40 gepresenteerd. Min of meer een instap model spiegel reflex; tegen een gunstige prijs met alle functionaliteit van een D50. Interessant? Natuurlijk!

Maar wat doet dit ding, behalve er stoer uit zien, nou anders dan een compact camera om betere fotos voor je te maken?

Antwoord: niets!

Beetje stug antwoord maar dat is het resultaat van mijn bevindingen na mijn zoektocht op internet. Een website in het bijzonder wil ik daarbij tippen: kenrockwell.com. Van professionele fotograaf Ken Rockwell (duh?) die tegenwoordig leeft van de advertentie inkomsten van zijn site. Dat is niet voor niets, de site staat dan ook vol wetenswaardigheden op fotogebied. Navigatie op zijn site ontbreekt maar als je goed zoekt en klikt kun je van elk type camera wel wat informatie vinden waar je wat aan hebt! Ook staat hier de meest grondige hands-on analyse van de Nikon D40 die er op internet te vinden is. En de conclusie is inderdaad dat deze camera zijn geld waard is.
Een van de meest interessante stukjes van zijn site is deze die voor en nadelen van DSLR en P&S cameras uitlegt.
En lees hierna zijn “Which is Better: a $150 Camera or a $5,000 Camera?” en “Why Your Camera Does Not Matter” stukjes maar eens. Het heeft mij iig overtuigd dat een DSLR voor mij momenteel niet heel veel zou toevoegen: de mogelijkheid tot verschillende lensen is iets dat (nog) niet heel zwaar weegt. Het enigste waar nog over na te denken valt is de snelheid van het maken van fotos. Sport fotos maken komt dus bijvoorbeeld beter tot zijn recht met DSLR. En het allergrootste voordeel van een pocket camera is natuurlijk dat je die overal en altijd bij je kan hebben…

Na deze keuze blijven er ongeveer nog 25.649 camera’s over om uit te kiezen (er zijn echt veel merken en soorten). Maar kenner Ken heeft een paar overtuigende reviews staan van de Casio EX-850 en de EX-750 op zijn site staan. Casio schijnt wel een aardig merk te zijn, waar je niet echt vaak wat over hoort. Maar ik denk dat ik snel kan beslissen na het lezen van de review van de Canon A530: “The Canon A530 is the best buy in photography in 2006. Stop worrying, get one of these, and go make some great photos!” Dit lijkt me inderdaad wel een goede camera. Deze camera krijgt op internet van sites als vergelijk.nl 5 sterren en op pixmania.nl krijgt de camera een gemiddelde (?!) van een 10. Deze camera heeft dan ook alle functies die je wil in een camera en dat voor een zeer schappelijk prijsje. Het enigste nadeel dat ik eigelijk zie is dat de A530 gewone AA batterijen gebruikt. Maar daar moet wel mee te werken zijn. U zult het dus merken op piks.nl!

Verder nog even wat opvallende linkjes van de afgelopen tijd:

• Ansel Adams. Reeds overleden landschaps fotograaf die nooit een digitale camera gekend heeft, maar erg mooie plaatjes voor aan de muur heeft gemaakt. Bevestiging dus van wat hierboven staat.
• Rubik Cubus MP3 speler
• Premonition. Geen idee waar die film over gaat; maar die poster is wel grappig gedaan.
• Number 23 lijkt me wel een aardige film.
• Surrealistische foto. Hoe gek moet dat zijn om over jezelf te lezen in een willekeurig blaadje.
• Het origineel van “All Good Things”
• Slechtste en beste films van De Niro naast elkaar.
• Onthutsend 8 minuten durend filmpje doet nogal wat stof opwaaien in America
• Tegenlicht: Vrienden van God. Kijken. “Mega churches!”
• Wie herken jij allemaal in de nieuwste video van U2: Windows in the Sky? (er ontbreken nog wel een paar helden, maar Morrissey is aanwezig).
• Over Windows gesproken. Vista is gelanceerd. Het schijnt dat een Nederlander hoofd design bij Microsoft is (zie de DWDD). Deze persoon is dus verantwoordelijk voor de interfaces en het startknopje waar 800 miljoen dagelijks miljarden keren op klikken. Bill Gates was bij de Daily Show om over Vista te praten; en the day after

En:

• Ik ben al die Amerikaanse bandjes waarvan de leden eyeliner op hebben, nu al zat. En die hype moet hier nog beginnen. Ik snap het; je bent “emo” en je wilt even onfunctioneel schreeuwen. Bareuh…. Bands dus zoals My Chemical Romance, 30 seconds to Mars (van Jared Leto) , Panic! At the Disco en A Fire Inside. Maar misschien zal het hier meevallen aangezien deze bands hun succes aan MySpace hebben te danken, wat hier lang niet zo populair is als in de USA.
• Global Warming; be alarmed!

Net als de make-over van de nieuwe, ruigere James Bond hebben de piks ook een nieuwe indeling gekregen. Dit moet het makkelijker maken om de nieuwste fotos snel te vinden (alles staat op datum) en het is makkelijker voor mij om ze te beheren. Ben nog steeds allerlei fotos aan het uitzoeken; dus het kan zijn dat de piks zo tussendoor geupdate worden. Hou het in de gaten zou ik zeggen.

Om deze post niet te kort te maken hier nog even een aantal dingetjes die de aandacht trokken de afgelopen tijd:

• Apple iPhone. Zeg maar gerust de nieuwe iPod. Toevallig kan je er ook mee bellen, maar dit apparaatje zal waarschijnlijk alle aandacht van Apple krijgen de komende tijd. Ziet er natuurlijk leuk uit maar ‘alles kan altijd beter’©: het heeft (nog) geen navigatie (GPS hardware) daar waar navigatie nu juist een van de belangrijkste selling points is van multifunctionele telefoons. En de 2.0 Megapixel camera is nu al achterhaald, aangezien 3.2 ook nu al te krijgen is. En 4/8GB is echt te weinig voor een serieuze MP3 speler (zeker voor dat geld). En de niet verwijderbare batterij doet het veel korter als je van een state-of-the-art telefoon mag verwachten. Maar nou is dat soort functionaliteit nooit echt belangrijk geweest voor Apple; kijk maar naar het succes van de iPod (zie docu). Ook niet de beste MP3 speler op de markt; maar wel de meest verkochte. Ik ben wel benieuwd hoe dit apparaatje in de markt gezet gaat worden (telefoon/MP3 speler/camera?); ik verwacht dan ook nog wel technische verbeteringen die de bedoeling van dit apparaat beter definieren. En ik ben wel heel benieuwd hoe dat “revolutionaire” multi-touch werkt. Al met al toch knap hoe Apple toch weer een hype weet te creeeren terwijl er een maand geleden al, zonder al te veel bombari, een vergelijkbaar product werd gelanceeerd waar je niemand over hoorde. Eigelijk ben ik pas tevreden als de iPhone dit allemaal zou kunnen (kijken!).

• The Rifles – Peace & Quiet. Alsof we 10 jaar terug in de tijd gaan. Lekker ouderwetse 90s gitaar muziek zoals alleen een paar Engelse ‘geezers’ dat kunnen. Deze single is al uit 2005. Maar het album “No Love Lost” is van vorig jaar. Ik weet niet of er een link is; maar “No Love Lost” is natuurlijk een nummer van Joy Division.