in Music

Mijn eerste single

Dit schreef ik naar aanleiding van onze jaarlijkse België top zoveel. Een door vrienden samengestelde muzieklijst op basis van ieders inbreng en als echte radioshow aan elkaar gepraat op heuse CD’s die we draaien op weg naar ons jaarlijkse weekendje België. De “opdracht” was dit jaar vertel iets over toen je 15 was – aangezien het 15 jaar geleden was, dat we voor het eerst naar België gingen.

Jan

1994

In 1994 werd en was ik dus 15. Het was in alle opzichten een waanzinnig jaar voor muziek. Kurt Cobain maakt in april er een einde aan, en daarmee ook (bijna?) aan het genre grunge zelf. Maar niet voordat hij een Unplugged album achterliet waar de wereld nog lang naar zou luisteren. Niet alleen opende het journaal daarmee, ook het nieuwe album The Division Bell van Pink Floyd was dat jaar voldoende reden om het journaal te openen. Een nieuwe Zweedse band Ace of Base kwam uit het niets met hun album echt overal op nummer 1. En West Coast rap brak door met voorop Snoop Doggy Dogg. Bruce Springsteen won elke award die er bestond voor Streets of Philadelphia. En Beck was de gevierde Loser. Opvallend voor 1994 was dat het naast Ace of Base leek of er meer dan ooit nummers uitkwamen die schijnbaar overal ter wereld een hit werden zoals Sheryl Crow met All I Wanna Do en I’d Do Anything for Love (But I Won’t Do That) van Meatloaf. Nog net pre-internet was het MTV die de wereld op die manier verbond. Zij waren de baas en hun globale bereik kon je maken of breken als artiest.

En Jan, ik, keek alles. In Nederland leerden we dat jaar een zekere Marco Borsato kennen die met zijn debuutsingle eindeloos op 1 leek te staan, en in Engeland hadden ze Wet Wet Wet die alle records verbrak met een cover van the Troggs. En wij, wij zaten in de bollen en hoorden het allemaal voorbij komen. Ik weet nog goed de week dat Mmm-mmm-mmm van the Crash Test Dummies de MegaHit was. Opgesloten in een donker hok, bollen pellen en luisteren naar Radio 3. Dat blijft je bij. Maar het kan niet anders dan dat 1994 vooral gekenmerkt is door de eerste stroken van Happy Hardcore: Cotton Eye Joe, 2 Bros on the 4th Floor, 2 Unlimited, Mo-Do, Marusha, Magic Affair, Culture Beat, Cappella, DJ Bobo, Ice MC, Twenty 4 Seven AL-LE-MAAL hadden ze kneiterdikke hits in dat jaar. Iets wat ik toen beslist niet kon waarderen voor wat het was. Maar ongeveer de halve top België van elk jaar komt uit 1994. Dus terwijl we in de kwartfinale WK voetbal, in Amerika, er door Brazilië uitgeknikkerd werden, droogden we in Nederland onze tranen met happy hardcore.

Het moet rond die tijd zijn geweest dat ik mijn eerste singletje kocht, van eigen bollen geld. Op vakantie waren we. In Zeeland. Het werd Stiltskin met Inside. Een rode hoes  (ik heb em nog) met een oog in het midden, een verwijzing naar het minder succesvolle album The Mind’s Eye. Het bleef voor deze band dus ook vooral bij dit ene nummer. Maar wat een hit dat het was. Bekend gemaakt door de  Levi’s reclame, maar ook bekend door de in het oor springende contrast tussen de intro met het gregoriaanse koortje opgevolgd door snoeiharde gitaren. 15 jarige Jan vond dat wel mooi. En nog steeds, dus bij deze mijn keuze.

Write a Comment

Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.